Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025 στις 21.00
Συγκέντρωση
[05/12, 20:00, ΦΕΠΑ] Κάλεσμα σε έκτακτη συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη
17 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ
Δεκαεφτά χρόνια έχουν περάσει από εκείνο το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη που η σφαίρα του αστυνομικού Κορκονέα καρφώθηκε στην καρδιά του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μέσα στα Εξάρχεια, στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Δεκαεφτά χρόνια μετά από μια κρατική δολοφονία, προαναγγελθείσα από τα χείλη των πολιτικών προϊσταμένων της αστυνομίας που έκαναν λόγο για «νευρικούς αστυνομικούς». Δεκαεφτά χρόνια από το ξέσπασμα μιας εξέγερσης, που σε δύο μέρες είχε θέσει σε καθεστώς πολιορκίας τις ελληνικές μητροπόλεις, με επίκεντρο τα κολαστήρια θανάτου και βασανιστηρίων της ένστολης συμμορίας της ΕΛΑΣ. Δεκαεφτά χρόνια από τότε που ένα ετερόκλητο πλήθος εξεγερμένων από διαφορετικά πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά υποστρώματα βγήκε στο προσκήνιο της ιστορίας βάζοντας φωτιά στις κουρτίνες της. Δεκαεφτά χρόνια από τότε που η λέξη εκδίκηση χαράχτηκε ανεξίτηλα στον αστικό ιστό κάνοντας τις πολιτικές ελίτ να παρακολουθούν τις εξελίξεις έντρομες και ακροδεξιές φωνές να πιέζουν να βγει ο στρατός στους δρόμους. Δεκαεφτά χρόνια από τότε που μια διαφορετική δικαιοσύνη, η δικαιοσύνη του Δρόμου, ζήτησε λογαριασμό για μια κρατική δολοφονία και ταυτόχρονα για όλες τις κρατικές δολοφονίες και βασανιστήρια που είχαν γίνει ως τότε.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη υπήρξε κατακλυσμιαίο κοινωνικό γεγονός για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα της μεταδικτατορικής περιόδου. Υπήρξε το μεγαλύτερο κοινωνικό και πολιτικό Συμβάν μέχρι τότε αποκαλύπτοντας συμπυκνωμένες αντιφάσεις και αντιθέσεις μιας κοινωνικής πραγματικότητας υπό το κράτος μιας συλλογικής ψευδαίσθησης μεγαλείου. Μια συλλογική ψευδαίσθηση, που πρώτα κλονίστηκε από τη βιαιότητα μιας εξέγερσης ενάντια στην αστυνομική βία και όλη την κοινωνική καταπίεση που βίωνε ο κόσμος που εξεγέρθηκε, και ύστερα από την απότομη πρόσκρουση στην πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, των μέτρων λιτότητας και της περαιτέρω καταστολής σε όλα τα επίπεδα.
Ο Δεκέμβρης του 2008 υπήρξε ζωντανό παράδειγμα επιτάχυνσης της ιστορίας με τρόπο που σε μια στιγμή συμβαίνουν χρόνια. Η ενέργεια που απελευθερώθηκε από την έκρηξη του Δεκέμβρη έδωσε ζωή σε δεκάδες, εκατοντάδες μικρές και μεγάλες εστίες αγώνα που δημιουργήθηκαν από τις πρώτες μέρες με κάποιες από αυτές να κρατούν λίγο και άλλες να ζουν μέχρι σήμερα. Έδωσε ζωή σε χιλιάδες σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες ανθρώπων που συναντήθηκαν ίσως και για πρώτη φορά στους δρόμους της φωτιάς. Δεν είναι τυχαίο που 17 χρόνια μετά συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς όλων των ανθρώπων που αγανακτούν και εξοργίζονται με την αστυνομική βία και τις δολοφονικές της πρακτικές.
Δολοφονικές πρακτικές που τα τελευταία χρόνια μέσα σε κλίμα όξυνσης του ρατσιστικού λόγου και βίας εντείνονται κυρίαρχα σε Ρομά (Σαμπάνης,Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος), σε μετανάστες και πρόσφυγες (Πύλος), αλλά και σε οποιονδήποτε άλλον από τις υποτελείς τάξεις με εντελώς τυχαία κριτήρια (δολοφονία Κώστα Μανιουδάκη στα Χανιά). Τα μηνύματα, τα νοήματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη δεν έχουν αξία μουσειακή, δεν ήταν ποτέ και δεν είναι ούτε σήμερα, αποστεωμένα απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Τα ριζοσπαστικά κινήματα, ο κόσμος του αγώνα, ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος τα φέρουν πάντα εντός τους όχι μόνο ως σύμβολα ή τρόπαια, αλλά ως διαρκή και ζωντανά αγωνιστικά, οραματικά, προταγματικά περιεχόμενα αμφισβήτησης, αντίστασης, εξέγερσης και ταξικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Περιεχόμενα που διαλεκτικά συναντιούνται με κάθε ξεχωριστή ιστορική συγκυρία και δίνουν στο επαναστατικό κίνημα, στις εξεγερμένες, ζωντανά αναλυτικά εργαλεία, εμπειρία στις εξεγερτικές- επαναστατικές πρακτικές, πίστη στην ιστορική δυνατότητα ανατροπής των συσχετισμών και ρήξης με τον κόσμο της ανισότητας και της εκμετάλλευσης. Η σημερινή συγκυρία, αν ιδωθεί μακροσκοπικά και τοποθετημένη πλάι σε αυτές που έχουν προηγηθεί, είναι από πολλές απόψεις μέρος μιας εποχής που συνδέεται με πολλούς τρόπους με το 2008.
Ο φετινός Δεκέμβρης μας βρίσκει σε μια συγκυρία όπου εξελίσσεται ένα νέο κύμα ολομέτωπης κατασταλτικής επίθεσης πολλαπλών μορφών. Από τη σταδιακή εφαρμογή των αυστηροποιημένων διατάξεων του ποινικού δικαίου στην ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης με την ίδρυση ιδιωτικών σχολών, των πειθαρχικών και της μετατροπής των πανεπιστημίων σε αποστειρωμένα campus με διαρκή επιτήρηση και δυνατότητα αστυνομικής επέμβασης ανά πάσα στιγμή. Από τα κατεχόμενα από αστυνομικές δυνάμεις και υπό διαρκή εξευγενισμό Εξάρχεια, στην διάλυση ολοένα και περισσότερων διαδηλώσεων/συγκεντρώσεων ανεξαρτήτως κοινωνικού αιτήματος/διεκδίκησης. Από τη συγκάλυψη του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη στη συνεχόμενη συγκάλυψη οικονομικών σκανδάλων όπου επιδοτήσεις χάνονται σε δαιδαλώδη κανάλια βρώμικου χρήματος και κρατικών διευκολύνσεων. Από τα εργατικά ατυχήματα-δολοφονίες και την εντατικοποίηση της εργασίας (και) με τη βούλα αντεργατικών νόμων σε ένα ολοένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο υποτίμησης των καθημερινών αναγκών διαβίωσης, μέχρι την ένταση της έμφυλης βίας με γυναικοκτονίες, βιασμούς και θύματα trafficking με κάλυψη των θεσμικών μηχανισμών και άμεση εμπλοκή της ΕΛ.ΑΣ και των κυκλωμάτων της.
Παράλληλα, κάνουν την επανεμφάνισή τους στον δρόμο φασιστικές και εθνικιστικές ομάδες που σε ένα πλαίσιο επίτασης της κρατικής καταστολής, επιτίθενται σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους ανα την Ελλάδα, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την παρα-κρατική τους λειτουργία. Στο κλίμα αυτό όξυνσης, ως μακρύ χέρι του κράτους συμβάλλουν ακόμη και αριστερές κομματικές οργανώσεις, όπως η ΑΡΑΣ, η οποία επιτιθέμενη και τραυματίζοντας αναρχικούς συντρόφους στο Πολυτεχνείο την 15η Νοεμβρίου, επιχείρησε σαν άλλος χωροφύλακας του κινήματος όχι μόνο να καταστείλει με φυσικό τρόπο τον αναρχικό λόγο και πράξη εντός του τριημέρου, αλλά κυρίως, να οριοθετήσει ηγεμονικά τα περιεχόμενα και να απονοηματοδοτήσει τα εξεγερτικά προτάγματα του Πολυτεχνείου. Υπηρετώντας με άλλον τρόπο και εξ ευωνύμων, την αντι-εξεγερτική κρατική πολιτική που ακολούθησε τον Δεκέμβρη και βρίσκεται ακόμη μέχρι σήμερα στο επίκεντρο των κατασταλτικών σχεδίων των κυρίαρχων υπο τον τρόμο των επερχόμενων εξεγέρσεων.
Την ίδια στιγμή, βρισκόμαστε να παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση την συντελούμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από το ισραηλινό κράτος που έχοντας τη στήριξη των ΗΠΑ και άλλων δυτικών κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, επιχειρεί ανενόχλητο σε όσα μέτωπα επιλέξει κάθε φορά. Η ολοκληρωτική ισοπέδωση πόλεων, ο αφανισμός χιλιάδων αμάχων, η πλήρης από-ανθρωποποίηση ολόκληρων πληθυσμών, τα φρικιαστικά βασανιστήρια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές, η πρόκληση τεχνητού λοιμού ως μέσο πολιορκίας την ίδια στιγμή που εγκληματίες πολέμου απολαμβάνουν κρουαζιέρες και ταξιδάκια αναψυχής σε χώρες πρόθυμες να τους υποδεχτούν, είναι η νέα πολεμική συνθήκη που ζούμε.
Η απειλή της παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης πλανάται πάνω από τις κοινωνίες με όλα τα κράτη να επιδίδονται σε νέα κούρσα εξοπλισμών και την πολεμική βιομηχανία να ενισχύεται ως επίκεντρο των κρατικών πολιτικών, διαχέοντας παράλληλα τον φόβο ακόμη και ενός θερμού πυρηνικού επεισοδίου με καταστροφικές για την ανθρωπότητα συνέπειες, με φόντο τις εξελίξεις γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Αυτός ο Δεκέμβρης μας βρίσκει όμως ταυτόχρονα και σε μια ακόμα οδυνηρή συνθήκη καθώς καλούμαστε να διαχειριστούμε το συλλογικό σοκ και πένθος από τον ένα χρόνο μετά την απώλεια του συντρόφου και αναρχικού ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη από πρόωρη έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στου Αμπελόκηπους. Έναν σύντροφο που κι αυτός με τη σειρά του υπήρξε παιδί αυτού του Δεκέμβρη, και που από τότε μέχρι και τις 31 Οκτώβρη του 2024 έδινε το παρών σε όλα τα αγωνιστικά μέτωπα της δύσκολης περιόδου που ακολούθησε και βιώνουμε μέχρι σήμερα. Ενός συντρόφου, που σε δύσκολους καιρούς πήρε δύσκολες αποφάσεις και επιλογές και βάδισε σε εξίσου δύσκολες διαδρομές της υλικής σύγκρουσης με την εξουσία και τους μηχανισμούς της. Επιλογές που έχουν βαρύ τίμημα και μεγάλο κόστος συμμετοχής, όπως τελικά καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε για μια ακόμα φορά.
Επιλογές στις οποίες το κράτος απαντά με εκδικητική μανία όπως διαπιστώσαμε από την κατασταλτική βεντάλια που άνοιξε με την έκρηξη στην Αρκαδίας, αρχής γενομένης με την προφυλάκιση της τραυματισμένης από την έκρηξη αναρχικής συντρόφισσας Μαριάννας Μανουρά. Ακολουθεί η- χωρίς ικανά στοιχεία να τεκμηριώσει εμπλοκή με την υπόθεση- επέκταση των διώξεων-προφυλακίσεων σε άλλα τέσσερα άτομα. Αρχικά, σε πρόσωπα του συντροφικού/φιλικού περιβάλλοντος, όπως η αναρχική Δήμητρα Ζαραφέτα και ο Δημήτρης, και αργότερα σε πρόσωπα που στο παρελθόν έχουν απασχολήσει τις αρχές όπως ο Α.Κ. και ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός.
Αν και συνολικά αυτή η νέα κρατική σκευωρία εμπλέκει τέσσερεις διαφορετικούς ανθρώπους με την πρόωρη έκρηξη στην Αρκαδίας, στο πρόσωπο του αναρχικού Νίκου Ρωμανού το κράτος δεν εκδικείται απλά έναν άνθρωπο που απλώς είχε απασχολήσει κάπου κάποτε. Εκδικείται τον 15χρονο έφηβο που είδε το σύντροφο, φίλο και συμμαθητή του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πέφτει νεκρός από σφαίρα μπάτσου στα Εξάρχεια και που κουβάλησε το φέρετρο του. Εκδικείται το 16χρονο αναρχικό που αρνήθηκε να αναγνωρίσει το τσίρκο της κρατικής δικαιοσύνης και δεν προσήλθε στη δίκη να καταθέσει.
Εκδικείται τον πολιτικό κρατούμενο που κατά την προηγούμενη εξαετή φυλάκισή του στα μπουντρούμια της δημοκρατίας αναλαμβάνοντας την ευθύνη για απαλλοτριώσεις τραπεζών, δεν αναγνώρισε το καθεστώς εξαίρεσης εναντίον του και αγωνίστηκε με το ύστατο μέσο της απεργίας πείνας. Εκδικείται τον άνθρωπο που στιγμή δε σταμάτησε μέσα κι έξω από τη φυλακή να τιμά τη μνήμη του αδερφικού του φίλου φροντίζοντας αυτή να αποκατασταθεί και να αποτυπωθεί στην επαναστατική ιστορία ως πεσόντας αναρχικός. Εκδικείται εν τέλει στο πρόσωπο του Νίκου Ρωμανού όλη εκείνη τη γενιά της εξέγερσης, που από την πρώτη στιγμή, από τα πεζούλια της οδού Μεσολογγίου έβαλε τη φωτιά που έδωσε τη μεγαλύτερη απάντηση ενάντια στην αστυνομική βία τα τελευταία 50 περίπου χρόνια.
Αυτόν τον Δεκέμβρη, λοιπόν, καλούμαστε να αντεπεξέλθουμε σε ένα διαφορετικό προσκλητήριο επαναστατικής μνήμης. Γιατί, μοιραία, στις εκδηλώσεις, στις πορείες και στα συνθήματα για τον Αλέξη θα είναι ακόμα νωπή και βαριά η απουσία του συντρόφου Κυριάκου. Όλες και όλοι μαζί θα φωνάξουμε και για τον αναρχικό σύντροφο Χρήστο Σπήλιο που για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ζούσε για τις στιγμές της εξέγερσης. Παρών σε όλες τις διεργασίες που- με έδρα τα Εξάρχεια- διαμόρφωσαν το εύφορο έδαφος ώστε αυτή να γίνει πραγματικότητα, παρών και σε κάθε πτυχή του αγώνα από τότε.
Αυτόν τον Δεκέμβρη θα βρεθούμε στον δρόμο για να τιμήσουμε τη μνήμη του Αλέξανδρου και όλων εκείνων που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία. Αυτόν τον Δεκέμβρη θα βρεθούμε στον δρόμο για να τιμήσουμε τη μνήμη του αναρχικού ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και όλους τους πεσόντες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Κάθε Δεκέμβρης συμπυκνώνει το νόημα της αντίστασης στην κρατική βία και μας θυμίζει ότι οι εξεγέρσεις ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο είναι πάντα επίκαιρες. Μας θυμίζει ότι οι εξεγέρσεις του χθες φωτίζουν τους αγώνες και τις εξεγέρσεις του σήμερα από τη Χιλή μέχρι την Ινδονησία και το Νεπάλ, σε πείσμα της κυριαρχικής αφήγησης πως το καπιταλιστικό σύστημα είναι άτρωτο και ότι είναι αδύνατο να φανταστούμε έναν άλλον κόσμο.
Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι ο αγώνας για την κοινωνική χειραφέτηση εξελίσσεται καθημερινά με πυξίδα μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, μέσα από ένα πολύμορφο πλέγμα αντιστάσεων, μέσα από την ακηδεμόνευτη παρουσία στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, μέσα από την άμεση δράση και την ένοπλη ρήξη απέναντι στο υπάρχον, μέσα από τους αγώνες ενάντια στην εξουσία κράτους-κεφαλαίου-πατριαρχίας και όλες τις μορφές καταπίεσης.
Την 6η Δεκέμβρη κατεβαίνουμε στους δρόμους όλοι, όλες και όλα μαζί για να αγωνιστούμε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας, για την αναρχία.
Να απλώσουμε σε ολόκληρη τη γη τις φλόγες της εξέγερσης
Ενάντια σε κάθε έκφανση της καταστολής και σε κάθε μορφή εξουσίας
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος-Κυριάκος Ξυμητήρης: Πάντα παρόντες στους αγώνες για την κοινωνική επανάσταση
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 06/12 16:30 ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ-ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΤΣΑΜΑΔΟΥ
ΠΟΡΕΙΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, 18.00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 06/12 21:00, ΜΝΗΜΕΙΟ Α. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΜΕΣΟΛΛΟΓΙΟΥ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες