kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

[Θεσσαλονίκη] Συγκέντρωση - πορεία για το έγκλημα στα Τέμπη

Τέμπη: το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

Τα τελευταία χρόνια, τα σωματεία εργαζομένων στο σιδηρόδρομο είχαν αναδείξει πολλές φορές την τραγική και επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σιδηροδρομικό δίκτυο. Ενδεικτικά της κατάστασης αυτής ήταν και τα δεκάδες μικροατυχήματα ακόμα και πριν το έγκλημα των Τεμπών, με τις φωνές που προειδοποιούσαν για τις ελλείψεις σε υποδομές, προσωπικό και ασφάλεια να αποσιωπούνται διαρκώς και στοχευμένα. Ακόμα κι όταν το ζήτημα έφτασε στη βουλή, ο υπουργός μεταφορών ωρυόταν πως «είναι ντροπή να τίθεται ζήτημα ασφαλείας», φανερώνοντας πως η συγκάλυψη είναι μια διαδικασία που προϋπήρχε του εγκλήματος. Έτσι, οι ευθύνες που οδήγησαν στη σύγκρουση των τρένων φαίνεται πως είναι και διαχρονικές και συστημικές. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν συγκεκριμενοποιούνται και ταυτόχρονα.

Πλέον, μας έχει γίνει ξεκάθαρο πως μοναδικό μέλημα του ελληνικού κράτους -τόσο της κυβέρνησης όσο και της δικαστικής εξουσίας με την οποία φαίνεται να είναι σε άριστη συνεργασία-, στο δρόμο προς τη συνολική συγκάλυψη, είναι να κρύψει κάθε στοιχείο ώστε να εξαφανιστούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες που τη βαραίνουν.

Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, είναι πολύ σημαντικός ο δικαστικός αγώνας που δίνουν οι συγγενείς και φίλοι των θυμάτων, καθώς και οι επιζώντες/ζήσασες της σύγκρουσης. Ενώ παλεύουν καθημερινά με τα τραύματα που το έγκλημα αυτό άφησε ανεξίτηλα στα σώματα και τις ψυχές τους, έρχονται αντιμέτωποι/ες και με την εγκατάλειψη του ελληνικού κράτους. Παρ' όλα αυτά έχουν την δύναμη να συγκρούονται με το κρατικό αφήγημα που προσπαθεί με κάθε μέσο να αναστρέψει την πραγματικότητα. Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα των ανθρώπων αυτών, δίνοντας του διάρκεια και δύναμη. Άλλωστε για εμάς, ο μόνος τρόπος για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαίωση είναι μέσα από την κοινωνική δυναμική που θα αγωνιστεί γι' αυτήν. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως οι στιγμές που ταρακουνήθηκαν περισσότερο όλοι όσοι προσπαθούν να συγκαλύψουν το έγκλημα, ήταν εκείνες που ο κόσμος βρέθηκε στον δρόμο. Με αποκορύφωμα βέβαια, τους πρώτους δύο μήνες του 2025, όπου οι μαζικές διαδηλώσεις, οι καθημερινές δράσεις και η ανταπόκριση του κόσμου δεν άφησαν περιθώρια απόκρυψης του ζητήματος. Αν κάτι μας αναλογεί λοιπόν, είναι να δώσουμε διάρκεια στον αγώνα όχι μόνο πριν την έναρξη της δίκης, αλλά τόσο κατά την διάρκεια όσο και μετέπειτα.

Παράλληλα, όσο σημαντικός είναι ο δικαστικός αγώνας για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαιοσύνη, άλλο τόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή δεν θα έρθει μόνο μέσω αυτού.

Οι συνθήκες που οδήγησαν στην κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων και στον τραυματισμό -σωματικό και ψυχικό- πολλών περισσότερων, είναι απαράλλαχτες. Ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε άθλια κατάσταση και δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση για την αποφυγή ενός νέου εγκλήματος. Όσο η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασφαλίσει πως δεν θα βγει χαμένη, εμείς είμαστε υποχρεωμένες και υποχρεωμένοι να διασφαλίσουμε ότι δεν θα χάσουμε το δάσος από τα πολλά δένδρα. Όπως και οι διαδηλώσεις στη Σερβία, που μετά τον θάνατο 15 ανθρώπων από την κατάρρευση στέγης σε σιδηροδρομικό σταθμό, δεν σταμάτησαν ούτε με την παραίτηση του πρωθυπουργού, έτσι και εμείς να σταθούμε στο γεγονός ότι πέρα από όλες τις σκανδαλώδεις στιγμές συγκάλυψης, μεγάλη σημασία έχει και το πως οδηγηθήκαμε σε αυτό. Να αναδείξουμε πως, όσο οι δημόσιες υποδομές απαξιώνονται σκόπιμα και τα πάντα εμπορευματοποιούνται και λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα την κερδοφορία, οι ζωές μας θα παραμένουν αναλώσιμες. Το έγκλημα αυτό, μεταξύ άλλων, φανέρωσε όλη την εκμετάλλευση, υποτίμηση και κρατική βία που δεχόμαστε καθημερινά ώστε να συνεχίζει αδιάκοπα η επίτευξη του κέρδους από την πλευρά του κράτους.

Ο θάνατος έτσι, μοιάζει μια στατιστική στιγμή εντός αυτής της συνθήκης, που κάνει εξόφθαλμη και την ανάγκη να αγωνιστούμε εναντίον της.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποιο νέο σωτήρα. Μόνο εμείς με ακηδεμόνευτους αγώνες μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την σάπια συνθήκη.

Καμία συγκάλυψη - Αγώνας μέχρι τέλους

Ασφαλείς και προσβάσιμες μεταφορές

Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ

25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ, 12:00, ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Ομάδα Θεσσαλονίκης πανελλαδικού δικτύου Τ57

πηγή : email που λάβαμε στις 19 Ιανουαρίου 13h

ΚΡΑΤΟΣ, ΔΙΚΑΣΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ

Κυριακή 25/1 - 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη μέχρι τις καθημερινές δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης και τους διαρκείς κοινωνικούς αποκλεισμούς, την κρατική τρομοκρατία και τις δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα, στα αστυνομικά τμήματα και μπλόκα...

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Στις 28 Φλεβάρη 2023 η επιβατική αμαξοστοιχία ΙC 62 της Hellenic Train, με εκατοντάδες επιβαίνοντες συγκρούεται με εμπορική αμαξοστοιχία, των ίδιων ιδιωτικών συμφερόντων, στα Τέμπη. Ο αριθμός των νεκρών έφτασε στους 57, ενώ δεκάδες τραυματίστηκαν. Η ανείπωτη αυτή τραγωδία μας θυμίζει, με τον χειρότερο τρόπο, τι σημασία δίνει το Κράτος και το Κεφάλαιο στην ανθρώπινη ζωή. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη ήταν μια προαναγγελθείσα δολοφονία με υπαίτιους το ελληνικό κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο.
Με το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς επενδυτές (επί ΣΥΡΙΖΑ) και την επαναφορά τραίνων που είχαν αποσυρθεί στην Ελβετία, ακολούθησαν οι κυβερνητικοί διθύραμβοι σχετικά με την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών μέσων. Η αναβάθμιση που διαφήμιζαν περιλαμβάνει: απαρχαιωμένα ή ανύπαρκτα συστήματα συντήρησης και ελέγχου και υποστελέχωση του εργατικού δυναμικού. Κι ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει μέσω δελτίων τύπου και εξωδίκων προς τους αρμόδιους και είχαν κάνει αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις και απεργίες (οι οποίες κρίνονταν παράνομες και καταχρηστικές από την αστική δικαιοσύνη), για τη βελτίωση του δικτύου και για επιπλέον προσλήψεις, τα πράγματα έμειναν ως είχαν, ενώ η σύμβαση 717 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Όταν λοιπόν οι ζωές μας λογίζονται ως ένα ακόμα έξοδο στον προϋπολογισμό του κράτους και του κεφαλαίου μιλάμε για προδιαγεγραμμένες δολοφονίες - ούτε για ατυχήματα, ούτε για "ανθρώπινα λάθη'', ούτε για "κακή στιγμή''.

Ποιος ευθύνεται λοιπόν; Μήπως δεν ευθύνονται όλοι αυτοί που άφησαν δίχως καμία σήμανση τον βασικότερο σιδηροδρομικό άξονα της χώρας; Μήπως δεν ευθύνονται αυτοί που καρπώθηκαν κονδύλια για έργα τηλεματικής που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν; Μήπως δεν ευθύνονται αυτοί που παραχώρησαν τον δημόσιο σιδηρόδρομο σε ιδιωτικές εταιρείες που ασφαλώς και υποστελέχωσαν το απαραίτητο εργατικό δυναμικό; Εμείς λέμε η ακόρεστη δίψα για παραπάνω κέρδος των εταιρειών και του κεφαλαίου, το οποίο λειτουργεί υπό την απόλυτη κρατική προστασία διότι ο κρατικός μηχανισμός, οι άνθρωποί του, οι πολιτικοί αξιωματούχοι, οι δικαστικοί και τα ένστολα σώματα αποτελούν το άλλο μισό της συμμαχίας που συγκροτούν με τα αφεντικά.

Οι εγκληματίες του υπουργείου μεταφορών, της διοίκησης της Hellenic Train και όλου του κρατικού μηχανισμού, που συνέβαλαν σε αυτή τη δολοφονία, θα λογαριαστούν με όλη την κοινωνική βάση, το οργανωμένο κίνημα και τις αντιστάσεις του. Όχι μόνο γιατί είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για αυτή τη μαζική δολοφονία αλλά γιατί δυο χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, με σκοπό τη συγκάλυψη των ευθυνών τους, συνεχίζουν να λοιδορούν και να χλευάζουν τις οικογένειες των θυμάτων και να επιτίθενται σε όσους αναδεικνύουν αγωνιζόμενοι στους δρόμους τη συνολική δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας.
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη , αλλά και η εμπειρία από προηγούμενα μαζικά κρατικά εγκλήματα, όπως στη Ρικομέξ, το Σάμινα, την Ηλεία, τη Μάνδρα, το Μάτι και την Πύλο καταδεικνύουν την αθεράπευτα αντικοινωνική και δολοφονική φύση του επιβαλλόμενου εξουσιαστικού και ιεραρχικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι γίνεται καθαρό πως η διαμεσολάβηση συνολικά των κοινωνικών σχέσεων από το κράτος, ανεξάρτητα της πολιτικής διαχείρισής του, διαχρονικά δεν έχει προσανατολισμό και στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών αλλά αντίθετα προτεραιότητα πάντα των κρατικών θεσμών και μηχανισμών είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας.

Σε μια περίοδο γενικού αποπροσανατιλισμού του δημόσιου διαλόγου γύρω από το έγκλημα των Τεμπών, την εξέλιξη της δίκης και του αγώνα της κοινωνικής βάσης, οφείλουμε να επαναφέρουμε τη προσοχη σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία: την από τα κάτω, αδιαμεσολάβητη οργάνωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που θα δώσουν εν τέλει τις απαραίτητες απαντήσεις στους δυνάστες μας, περνόντας στην αντεπίθεση. Οι νέες αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης του συστήματος καταπίεσης, περί κάθαρσης μέσω των θεσμών που δομικά συγκροτούν τη δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας θα πρέπει να βρουν απέναντί τους το οργανωμένο μαζικό κίνημα που θα επιλέξει το πεδίο του δρόμου και τις διαδικασίες αγώνα από τις εκλογικές αυταπάτες. Άλλωστε ο θεσμικός ερχομός της ελπίδας είχε εξαγγελθεί ξανά πριν κάποια χρόνια με διαφορετικό προσωπείο, επιβεβαιώνοντας πως ο μόνος ουσιαστικός εν τέλει αγώνας για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, είναι ο μαζικός, οργανωμένος, αντικρατικός αναρχικός αγώνας.

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ δηλαδή για μια κοινωνία δικαιοσύνης και πανανθρώπινης αλληλεγγύης απέναντι στο σημερινό καθεστώς ζούγκλας και καθολικής ανομίας.

Συλλογικότητα για τον κοινωνικό αναρχισμό Μαυρο&Κοκκινο μέλος της ΑΠΟ

(Θα προστεθεί το κείμενο καλέσματος)

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Η Κοινωνική Δικαιοσύνη κερδίζεται στους δρόμους

... Και όχι μέσα από δικαστήρια, κόμματα και ηγέτες.

Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από το μεγαλύτερο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα της σύγχρονης εποχής στην χώρα, το έγκλημα στα Τέμπη, που κόστισε την ζωή σε 57 συνανθρώπους μας.

Σχεδόν τρία χρόνια μετά, καμία ευθύνη δεν έχει αποδοθεί στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της τραγωδίας, που δεν είναι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκείνους που βρίσκονταν στις καίριες θέσεις ευθύνης που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτό το έγκλημα, αλλά και το Κεφάλαιο, δηλαδή τις ιδιωτικές εταιρίες οι οποίες, εν μέσω κρίσης, εξαγόρασαν για μια μπουκιά ψωμί τις δημόσιες υποδομές. Όλοι όσοι προτεραιοποίησαν το κέρδος έναντι της ασφάλειας και της ανθρώπινης ζωής. Κανέναν και καμιά δεν ξεγελάει η απόδοση ευθυνών ατομικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, ακόμη κι αν έφεραν και οι ίδιοι κομμάτι της ευθύνης.

Η παρούσα κυβέρνηση, έως και πρόσφατα, αισθανόταν παντοδύναμη και έδειχνε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτα. Μετά και από την δεύτερη εκλογική της επικράτηση, το περίφημο "41%", συνέχισε να προχωράει στα αντικοινωνικά της σχεδια με περίσσεια αλαζονεία και αναλγησία, στο σημείο που δεν δίσταζε καν να εμπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων, να διατάζει το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, να ψεύδεται σε σχέση με τους πραγματικούς λόγους και τις αληθινές αιτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα.

Μετά τις περσινές μεγαλειώδεις διαδηλώσεις - τόσο της 26ης Γενάρη, όσο και της 28ης Φλεβάρη, οι οποίες συγκέντρωσαν πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους πανελλαδικά και πολλές χιλιάδες ακόμη σε διάφορες πόλεις σε όλον τον κόσμο- κάτι έδειξε να αλλάζει προς στιγμήν και στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την κρατική διαχείριση.

Για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο οι κοινωνικές μάζες βρίσκονταν στον δρόμο, η Κυβέρνηση κατάλαβε πως δεν είχε πια απέναντι της μια κοινωνία μουδιασμένη και ηττημένη, μετά από 15 - και βάλε- χρόνια κρίσης. Δεν είχε πια απέναντί της μια κοινωνία της οποίας τα πιο ενεργά κομμάτια προσπαθούσαν να συνέλθουν από το φιάσκο της σοσιαλδημοκρατίας και που πάσχιζαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την ακραία καταστολή των ακροδεξιών πολιτικών της παρούσας κρατικής διαχείρισης. Είχε πλέον να αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή. Από εκεί που το Κράτος θεωρούσε ότι βρίσκεται στην στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του, ώστε να υπηρετήσει το Κεφάλαιο χωρίς καμία περίσπαση, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που στάθηκαν στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και ζήτησαν δικαιοσύνη, φάνηκε προς στιγμήν να ταρακουνούν την σιγουριά των κυβερνώντων. Φάνηκε ξεκάθαρα πως ήταν λάθος τους να πιστεύουν ότι η παρούσα κατάσταση κοινωνικής αδράνειας μπορεί να συνεχιστεί υπέρ τους επ' αορίστον.

Η κοινωνία μπορεί να είναι βαθιά καταρρακωμένη από την συνεχιζόμενη επίθεση και η εργατική τάξη για πολλά χρόνια διασπασμένη και διαιρεμμένη, αλλά κατέστη πλέον κοινώς κατανοητό - τουλάχιστον ανάμεσα σε όσους δεν είναι ποταποί τσανακογλείφτες της Κυβέρνησης και των αφεντικών - πως ένα τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Το συναίσθημα της οργής - που υφέρπει στο εσωτερικό της κοινωνίας εδώ και πολύ καιρό - έψαχνε διέξοδο να εκφραστεί.

Για αυτό τον λόγο, την περίοδο εκείνη πραγματοποιήθηκε μια οξεία επίθεση της Κυβέρνησης και των πληρωμένων φερεφώνων της απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που τους συμπαραστάθηκε ενεργά. Η προπαγάνδα έφτασε στα έσχατα επίπεδα κατασυκοφάντησης, ενώ επιστρατεύθηκαν και νέες τεχνικές παραχάραξης της αλήθειας (παραποιημένα Video κλπ).

Ταυτόχρονα, η Κυβέρνηση προσπάθησε να "τσιμεντώσει" το δικό της κοινό με αφίσες που καλούσαν τον κόσμο να μην κατέβει στις πορείες, ανασύροντας ακόμη και τους νεκρούς στο Μάτι για να πείσει πως όλα αυτά είναι μια σκευωρία προκειμένου να πέσει η - τόσο αγαπητή σε όλους - κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Ακόμη και μετά τις μαζικές περσινές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, τις μεγαλύτερες σε όγκο στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, η Κυβέρνηση παρίστανε πως δεν συνέβη τίποτα. Καμία αυτοκριτική, καμία κίνηση που να έδειξε έστω και την πιο στοιχειώδη θέληση για ανάληψη ευθύνης.

Δυστυχώς, στους μήνες που ακολούθησαν, το κίνημα των Τεμπών, δηλαδή οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους για να στηρίξουν τους συγγενείς που ζητούσαν δικαίωση, αποδυναμώθηκε.

Από την μία, αυτό ήταν αναπόφευκτο να συμβεί, καθώς υπήρχε έλλειψη οποιασδήποτε σταθερής δομής οργάνωσης - πέραν του Συλλόγου των Συγγενών των Θυμάτων και κάποιων πρωτοβουλιών νέων ανθρώπων. Επίσης, η σταδιακή ανάθεση της απόδοσης της "Δικαιοσύνης" (γενικά κι αόριστα) αποκλειστικά στην θεσμική οδό, δηλαδή στις δικαστικές αίθουσες, ποτέ δεν θα μπορούσε πραγματικά να αγγίξει την συστημική ρίζα του προβλήματος, καθώς η αστική "δικαιοσύνη" μόνο τυπικά είναι ανεξάρτητη και στην πραγματικότητα είναι πλήρως ελεγχόμενη, ειδικά στην Ελλάδα. Και σε γενικότερα πλαίσια όμως, μια τέτοιου είδους θεσμική αντίληψη περί της απόδοσης "δικαιοσύνης", ουσιαστικά απομακρύνει την κοινωνία από την πραγματική ενασχόληση με το ζήτημα με όρους μαζικής και δυναμικής διεκδίκησης και την καθιστά απλό θεατή. Επιπλέον, στην συγκεκριμένη περίσταση, το ίδιο το αίτημα της "Δικαιοσύνης" δεν απέκτησε ποτέ πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, για αυτό άλλωστε και συσπείρωσε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και πολιτικής απόχρωσης, οι οποίοι μπορεί να έχουν μεταξύ τους ριζικά αντίθετα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα και σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή να βρίσκονταν στο απέναντι στρατόπεδο. Ήταν όμως ταυτόχρονα ενα αίτημα τόσο γενικό, ώστε να είναι εύκολο να ελεγχθεί και να βρει τα όριά του.

Από την άλλη, τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά κινήματα δεν κατάφεραν να παρέμβουν ουσιαστικά σε αυτό το ζήτημα, να το συνδέσουν πολιτικά με την γενικότερη έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και να αναδείξουν τις βαθύτερες συστημικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα. Παρά την συνεχή τους παρουσία στον δρόμο, πάρα τις εκατοντάδες εκδηλώσεις και την αμέριστη αλληλεγγύη που έδειξαν στους Συγγενείς, δεν φάνηκαν να μπορούν να καταστήσουν κυρίαρχα τα αντικαπιταλιστικά προτάγματα στον αγώνα αυτό, στον οποίο κυριάρχησε ένα αίσθημα εθνικής ενότητας και εναντίωσης στην παρούσα κυβέρνηση.

Δεν κατάφεραν δηλαδή, με λίγα λόγια, να καταστήσουν κοινό κτήμα των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βρέθηκαν στον δρόμο - η πλειοψηφία των οποίων ντε φάκτο ανήκει στην τάξη μας- πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη Κυβέρνηση ή μόνο συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Κανείς δεν αμφιβάλλει βέβαια πως οι παρόντες διαχειριστές του Κράτους είναι οι πιο βαθιά βουτηγμένοι στα συμφέροντα, τις μίζες και τα πάρε-δώσε με την μαφία και το μαύρο κεφάλαιο. Φυσικά και έχουν κάνει τα πάντα για να καλύψουν τους "υμετέρους". Φυσικά και είναι οι προτιμότεροι από το Κεφάλαιο διαχειριστές του συστήματος. Ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο.

Το έγκλημα στα Τέμπη αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το που οδηγούν οι ακραίες καπιταλιστικές πολιτικές της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της υποβάθμισης κάθε δημόσιας υποδομής στον βωμό του κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συγκάλυψη και το ζήτημα με τα παράνομα καύσιμα που μετέφερε το τρένο, μας δείχνουν τον ακραίο βαθμό του εναγκαλισμού του Κράτους με το (μαύρο ή μη) Κεφάλαιο και τα επίπεδα ποταπότητας στα οποία μπορεί να εκπέσει το πρώτο για να καλύψει το δεύτερο.

Αφού λοιπόν το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα δεν κατάφερε να νοηματοδοτήσει επαρκώς τον αγώνα, άνοιξε ο δρόμος για την διαμεσολάβηση, την αντιπροσώπευση και την κομματικοποίησή του. Αν και πολλά από τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου φάνηκε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ενασχόλησή τους με το ζήτημα και τις σχέσεις τους με συγκεκριμένους εν των Συγγενών (Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Νίκη) εν τέλει εμφανίστηκε το (υπό ίδρυση) κόμμα Καρυστιανού, το οποίο προβάλει ως μοναδική του αξίωση την "κάθαρση" του πολιτικού συστήματος και την "τιμωρία των υπευθύνων", δηλαδή των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται στο έγκλημα και τη συγκάλυψη. Η κυρία Καρυστιανού, της οποίας τον αγώνα για δικαίωση, από κοινού με τους υπόλοιπους συγγενείς, στήριξε εξαρχής το ριζοσπαστικό κίνημα, εμφανίζεται να μην έχει ξεκάθαρες θέσεις για όλα τα υπόλοιπα πολιτικά, κοινωνικά και κυρίως οικονομικά ζητήματα που μαστίζουν την πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης και ιδίως την εργατική τάξη. Δηλώνει πως "υπερβαίνει" τον διαχωρισμό "Δεξιάς/Αριστεράς", ενώ ταυτόχρονα έχει συσπειρώσει στο επιτελείο της προσωπικότητες της ακροδεξιάς, κάτι που αντανακλάται και σε διάφορες δηλώσεις της.

Όμως, ως ξεκάθαρο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα, τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από τα λοιπά κοινωνικά και ταξικά ζητήματα, τα καθημερινά εγκλήματα πάσης φύσης: στους χώρους εργασίας ("εργατικά ατυχήματα"), στα υδάτινα και χερσαία σύνορα (δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών), δεν είναι ξεκομμένα από τον πνιγμένο Θεσσαλικό Κάμπο και τα καμμένα δάση και σπίτια σε όλη την χώρα, από την Ρόδο μέχρι τον Έβρο. Δεν είναι ξεκομμένα από την φτώχεια και την ανεργία, μέσα σε ένα σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Υπαίτιοι για όλα τα παραπάνω δεν είναι μονάχα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χρήζουν "τιμωρίας" και "κάθαρσης", ούτε καν μονάχα η συγκεκριμένη κυβέρνηση όπως αναφέραμε και παραπάνω. Υπαίτιο είναι συνολικά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το Κράτος και το Κεφάλαιο.

Ένα σύστημα διεθνές, που στον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό εγκληματεί παντού με παρόμοιους τρόπους και επηρεάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του, όπως φανερώθηκε πρόσφατα και με το νέο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, χώρα στην οποία οι σιδηρόδρομοι άνοιξαν στον ιδιωτικό τομέα λίγα χρόνια πριν και που στην ιδιωτικοποίηση εμπλέκεται, τι περίεργο, η ίδια εταιρία που εξαγόρασε τα ελληνικά τρένα για μια μπουκιά ψωμί εν μέσω των μνημονίων, η Ιταλική Ferrovie dello Stato Italiane.

Μέσα σε αυτό το εκμεταλλευτικό Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα, η απόδοση της "Δικαιοσύνης" δεν μπορεί να αφεθεί στα ελεγχόμενα αστικά δικαστήρια, αλλά ούτε και στα υπάρχοντα πολιτικά πλαίσια γενικότερα, δεν μπορεί να επέλθει μέσα από κοινοβουλευτικά κόμματα, ηγέτες και σωτήρες, όσο αντισυστημικό προφίλ κι αν παρουσιάζουν. Ακόμη και άνθρωποι με αγνές προθέσεις, όταν καταλήγουν να διεκδικούν την δικαίωση του αγώνα τους μέσω της εμπλοκής στο ίδιο το σύστημα που προκαλεί την δικιά και τον θάνατο, ουσιαστικά προδίδουν τον ίδιο τον σκοπό τους.

Ως αναρχικοί/ες δεν έχουμε αυταπάτες: Οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζονται στους δρόμους, με την αλληλεγγύη και την αυτο-οργάνωση. Ακόμη κι αν επέλθει κάποιου είδους δικαστική δικαίωση ή πολιτική "κάθαρση" που θα αφορά το συγκεκριμένο έγκλημα στα Τέμπη, όσο οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτό παραμένουν ανέπαφες, τίποτα δεν εμποδίζει ένα νέο, παρόμοιο έγκλημα από το να συμβεί. Πραγματική δικαίωση για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών σημαίνει την κατάργηση των όρων που το προκάλεσαν, ώστε να μην επαναληφθεί. Και μια τέτοια δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την απόδοση πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από τον συνολικό αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Έναν κόσμο όπου το ιδιωτικό κέρδος δεν θα μπαίνει πάνω από τις ζωές μας, αφού δεν θα υπάρχει καν.

Οι νεκροί των Τεμπών περιμένουν. Αναμένουν δικαίωση. Και είναι καθήκον των ζωντανών να την αποδώσουν.

Όλοι και όλες στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, Κυριακή 25/1, 12.00, στο Άγαλμα του Βενιζέλου

(Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός)

Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Όλοι/όλες στην συγκέντρωση την Κυριακή 25/1 στις 12:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

Ο αγώνας για πλήρη δικαίωση των θυμάτων, για αποκάλυψη της αλήθειας και πλήρη απόδοση όλων των πολιτικών και ποινικών ευθυνών πρέπει να δοθεί μέχρι τέλους, αλλά να μη μείνει στην προσμονή αποφάσεων από τα δικαστήρια.

Η πραγματική δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και για το καθημερινό έγκλημα απέναντι στη ζωή και την αξιοπρέπεια του λαού, θα αποδοθεί από τον ίδιο το λαό, που με τον αγώνα του για την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης, και συνολικά των διαχρονικών αντιλαϊκών πολιτικών των κυβερνήσεων και της ΕΕ, θα παλέψει μέχρι τέλους όχι μόνο για να αποδοθούν όλες οι ευθύνες και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά και ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των μεταφορών και όλων των κοινωνικών αγαθών, έτσι ώστε να μην επαναληφθεί κανένα τέτοιο δυστύχημα.

πηγή : email που λάβαμε στις 22 Ιανουαρίου 19h

📌 Κυριακή, 25/01/2026, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Σχεδόν 3 χρόνια μετά τη δολοφονία 57 και τον τραυματισμό, σωματικό και ψυχικό, τουλαχιστον 85 συνανθρώπων μας, τίποτα δεν έχει αλλάξει, κανείς από τους ενόχους δεν έχει υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του και δεν έχει αναλάβει την πραγματική ευθύνη.

Κράτος και κεφάλαιο υπολόγιζαν πως με την πάγια τακτική τους, ρίχνοντας λάσπη, κατευθύνοντας τις αποφάσεις της δικαιοσύνης και περιορίζοντας τις ευθύνες σε "ατομικά λάθη", θα καταφέρουν να συγκαλύψουν το έγκλημα και να τη βγάλουν καθαρή. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που μέσω της διαπλοκής και της λοβιτούρας προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν.

Εμείς ούτε ξεχνάμε, ούτε συγχωρούμε, ούτε θα σωπάσουμε.

Ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν σταματά!

Τρία χρόνια μετά την κρατική δολοφονία, η δικαιοσύνη εξακολουθεί να κινείται με ρυθμούς που εξοργίζουν την κοινωνία, καθώς η κύρια δίκη για το έγκλημα των Τεμπών ορίστηκε προκλητικά καθυστερημένα για τις 23 Μαρτίου 2026. Ενώ 36 στελέχη οργανισμών και υπουργείων παραπέμπονται στο εδώλιο, ο αγώνας ενάντια συγκάλυψη παραμένει το κύριο αίτημα των συγγενών, οι οποίοι καταγγέλλουν ακόμα και σήμερα την εξαφάνιση κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων, όπως τα βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, και την αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος. Η δικαστική διαδικασία ξεκινά μέσα σε ένα κλίμα έντασης και προσπαθειών αποπροσανατολισμού, την ώρα που οι οικογένειες των 57 θυμάτων παλεύουν ακόμα να αποδείξουν τα αυτονόητα, βιώνοντας μια διαρκή προσβολή στη μνήμη των νεκρών τους από ένα σύστημα που προστατεύει τους υπαίτιους αντί να αποδίδει δικαιοσύνη.

Για τον Ρουβίκωνα η κατάσταση είναι ξεκάθαρη. Οι δολοφόνοι, είτε οι έμμεσοι που με τις γενικές πολιτικές τους κατέστρεψαν μαζί με όλα τα άλλα και το κάποτε δημόσιο αγαθό του σιδηροδρόμου, δεν πρόκειται να αναλάβουν τις ευθύνες για την ιστορική αποτυχία τους, αποδίδοντας την όποια "δικαιοσύνη". Ούτε οι άμεσοι δολοφόνοι που με τις σημερινές πολιτικές εγκατάλειψης της σιδηροδρομικής ασφάλειας πρόκειται ποτέ να καταδικάσουν τον εαυτό τους. Ήδη τώρα που μιλάμε, και πολιτικό κόστος έχει η κυβέρνηση και πολύς κόσμος έχει αντιληφθεί πού μας οδηγούν οι πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων. Οι δολοφόνοι όμως δεν έχουν πτοηθεί.

Ο μόνος τρόπος να υποχρεωθεί όλο το σύστημα να εμφανίσει αληθινά υπεύθυνους και να αποκαλυφθεί κάποιο μέρος της αλήθειας, είναι να φοβηθεί πολύ περισσότερο από ό,τι φοβήθηκε ως τώρα. Και το μόνο που φοβάται είναι ο λαϊκός παράγοντας, η κοινωνική βάση όταν αποκτά κοινή φωνή κι απαίτηση.

Ο αγώνας ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών έχει καθοριστικό κύρος γιατί έχει συμπυκνώσει μέσα του και άλλους αγώνες. Και αφορά όχι μόνο τα συμφέροντα των πολλών, όχι μόνο τον πόνο της απώλειας, αλλά την ίδια την αξιοπρέπεια του λαού που έχουν φτάσει να τον σκοτώνουν στα τρένα και να απαιτούν να θρηνήσει βουβά.

Γιαυτό, την Κυριακή, και όποια άλλη «Κυριακή» χρειαστεί, θα είμαστε στους δρόμους!

Ρουβίκωνας

Καλεσμα στήριξης στη συγκέντρωση - πορεία για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Κυριακή 25/1 | 12:00 | Άγαλμα Βενιζέλου

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Τη νύχτα της 28ης Φλεβάρη 2023, δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train, μία επιβατική και μία εμπορική, συγκρούονται μετωπικά στα Τέμπη, οδηγώντας στον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων τραυματιών, ενώ μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των επιβαινόντων δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Από τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα, το κράτος και οι μηχανισμοί του επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, επιχειρώντας να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δυστύχημα», αποκρύπτοντας την εγκληματική της διάσταση και τη συστημική ευθύνη του κρατικού και καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης των μεταφορών.

Παρά την προσπάθεια να αποδοθεί το γεγονός σε μεμονωμένα «ανθρώπινα λάθη», είναι πλέον σαφές πως τα Τέμπη δεν αποτέλεσαν ατύχημα, αλλά μια προδιαγεγραμμένη κρατική - καπιταλιστική δολοφονία, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου, της διαχρονικής απαξίωσης των υποδομών, της έλλειψης συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής αγνόησης των προειδοποιήσεων των εργαζομένων. Η μεταβίβαση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιωτικά συμφέροντα συνοδεύτηκε από τη λειτουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου με παλαιό τροχαίο υλικό, ελλιπή συντήρηση και ανύπαρκτους μηχανισμούς ελέγχου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική του κόστους - οφέλους και της μεγιστοποίησης του κέρδους.

Στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν, το κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το έγκλημα, μπαζώνοντας τον τόπο της σύγκρουσης, έναν κρίσιμο χώρο για τη διερεύνηση των αιτιών, αποδίδοντας ευθύνες αποσπασματικά και αρνούμενο πεισματικά να διερευνήσει κρίσιμα στοιχεία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, επί μακρό χρονικό διάστημα αποκλειόταν επισήμως το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου και εύφλεκτου φορτίου από την εμπορική αμαξοστοιχία, την ίδια στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων λοιδορούνταν και αντιμετωπίζονταν ως εμπόδιο στην «κανονικότητα». Τα πορίσματα και τα ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως αργότερα επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά εύφλεκτων χημικών, στοιχείο που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρνησης, συγκάλυψης και θεσμικής βίας, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών, αποτέλεσε μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι στη σιωπή της εξουσίας. Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή του γιου του, προκειμένου να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές έρευνες που θα μπορούσαν να φωτίσουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Το κράτος, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη στάση της αδιαφορίας, άφησε έναν άνθρωπο να φτάσει στα όρια της σωματικής κατάρρευσης, χωρίς να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημά του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ο πόνος των συγγενών μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής διαχείρισης.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας παγκόσμιας πραγματικότητας, όπου οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ζωές των από τα κάτω θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Από τη προσφατη σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην Ισπανία, που ανέδειξε ξανά τις θανατηφόρες συνέπειες της υποβάθμισης της ασφάλειας και της ιδιωτικοποίησης, μέχρι την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, σε ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως «ανακαινισμένο», το μοτίβο παραμένει το ίδιο.

Κράτη και εταιρείες που δολοφονούν και στη συνέχεια επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους.

Παρά την καταστολή και τη συστηματική προσπάθεια απονεύρωσης των αντιδράσεων, το έγκλημα στα Τέμπη προκάλεσε ένα ευρύ κοινωνικό ρήγμα. Μαζικές διαδηλώσεις, γενικές απεργίες, φοιτητικές καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής σημάδεψαν την περίοδο που ακολούθησε, εκφράζοντας την άρνηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας να αποδεχθούν τον θάνατο ως κανονικότητα. Παρά το πέρασμα του χρόνου, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό, καθώς καμία ουσιαστική λογοδοσία δεν έχει υπάρξει.

Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε στιγμιαίος, αλλά εντοπίζεται στο ίδιο το σύστημα του κράτους και του κεφαλαίου, που οργανώνει την κοινωνία με όρους εκμετάλλευσης, υποτίμησης της ζωής και συστηματικής βίας. Απέναντι σε αυτό το σύστημα αντιτάσσουμε την οργάνωση από τα κάτω, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον διεθνισμό, ως τα μόνα μέσα για να υπερασπιστούμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να μη συνηθίσουμε στον θάνατο, να μη δεχτούμε τη λήθη, να αγωνιστούμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού, για την ελευθερία, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ - ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Libertatia
συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

πηγή : email που λάβαμε στις 22 Ιανουαρίου 23h

Κυριακή 25/1 12.00 Άγαλμα Βενιζέλου

ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ

ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ

3 χρόνια μετά το φρικτό κρατικό έγκλημα στα Τέμπη που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους και τραυμάτισε σοβαρά δεκάδες άλλους. Το δρομολόγιο του Intercity 62 της Hellenic Train στις 28/2/23 διαδραματίζει τον μέγιστο ρόλο στην μακρά λίστα θανάτου που υπογράφει το κράτος. Tο ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ το 2017 στην Ferrovie Dello Strato Italiane και η αξιοποίηση βαγονιών που θεωρούνταν προς απόσυρση από την Ελβετία, ήταν ίσως και το πρώτο λιθαράκι για την δήθεν «αναβάθμιση», την στιγμή που η υποστελέχωση αλλά και η μηδαμινή μέριμνα για συστήματα ασφαλείας προοικονομούσαν μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία της σύγκρουσης των δύο συρμών και της επακόλουθης έκρηξης. 3 χρόνια μετά, το κράτος και θεσμοί του εξακολουθούν να πασχίζουν με κάθε δυνατό τρόπο να αποσιωπήσουν την κρατική δολοφονία, να επιρρίψουν αλλού τις ευθύνες σε μεμονωμένα πρόωπα, , να αποκρύψουν την παράνομη μεταφορά εύφλεκτων ουσιών στο εμπορικό βαγόνι και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνική βάση, μέσω των καθεστωτικών ΜΜΕ, από τις πραγματικές αιτία του κρατικού εγκλήματος που δεν είναι άλλη από την παντελή απαξίωση και υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής στον βωμό του κέρδους και των συμφερόντων της πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Και αυτή η κρατική πολιτική αποτυπώνεται σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής: από τα καθημερινά εργατικά «ατυχήματα» σε χώρους δουλειάς, την υποβάθμιση και υποστελέχωση του Ε.Σ.Υ., την εντεινόμενη ακρίβεια σε βασικά αγαθά που φτωχοποιεί ολοένα και περισσότερο την πληττόμενη κοινωνική βάση μέχρι τις δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα και στο Αιγαίο, τις γυναικοκτονίες, τα κυκλώματα trafficking και τη θεσμική συγκάλυψή τους.

Η επίθεση κράτους και κεφαλαίου στα κοινωνικά αγαθά δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την παιδεία. Όσον αφορά το πανεπιστημιακό πεδίο, κεντρικό εργαλείο για την υλοποίηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, δηλαδή τη μετατροπή του πανεπιστημίου από δημόσιο και κοινωνικά ανοιχτό σε επιχειρηματικό και πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις ανάγκες του κεφαλαίου, αποτελεί το μέτρο των διαγραφών. Έτσι, το κράτος έχοντας χτίσει το αφήγημα περί «αιώνιων φοιτητηών» διέγραψε με την πνοή του έτους 308.605 φοιτητές (30.500 από το Α.Π.Θ.) που τάχα παρεμποδίζουν την «αναβάθμιση της εκπάιδευσης». Το μέτρο των διαγραφών πέρα από την προφανή συνέπεια που επιφέρει, δηλαδή ότι πλήττει άμεσα τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα που αναγκάζονται να εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους, λειτουργεί ταυτόχρονα ως μηχανισμός πειθάρχησης και ελέγχου. Μέσω των διαγραφών διαμορφώνεται ένα πανεπιστήμιο εντατικοποιημένο, ανταγωνιστικό και αποκομμένο από τις κοινωνικές ανάγκες, που προωθεί τον ατομικισμό και τον στείρο καριερισμό, μετατρέποντας τη γνώση σε προνόμιο για λίγους. Ακόμη, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων που αποτελεί αποκορύφωμα της αγαστής συνεργασίας κράτους και κεφαλαίου, η συνεργασία των ελληνικών ΑΕΙ με τη βιομηχανία πολέμου, η πρόταση να τροποποιηθεί το καταστατικό του ΕΜΠ ώστε να επιτευχθεί στενότερη συνεργασία και η διεξαγωγή ερευνών για διεθνείς στρατιωτικούς συνασπισμούς (ΝΑΤΟ) καθώς και η διεξαγωγή του συνεδρίου "Η οικονομία του πολέμου" με ομιλητές καθηγητές του ΑΠΘ, ερευνητές, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και του αμερικανικού στρατού φανερώνει ξεκάθαρα τις βλέψεις που έχουν για την παιδεία κράτος, ιδιώτες και αφεντικά: μια παιδεία που δε θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και θα προάγει την αυτοπραγμάτωση του ατόμου αλλά θα βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ και μάλιστα θα συνδράμει στα σχέδιά τους για πόλεμο. Έτσι, επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι το κράτος όχι μόνο αδυνατεί να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες για δημόσια και δωρεάν παιδεία, αλλά εντείνει την επίθεσή του στα πληβειακά στρώματα μέσω της εμπορευματοποίησης, της απαξίωσης της φοιτητικής μέριμνας και της όξυνσης των ταξικών φραγμών.

Πέρα από αυτά, όμως, από την ατζέντα του κράτους δε θα μπορούσε να λείπει η ιδεολογική καταστολή εντός των πανεπιστημίων που εκκινά ήδη από την κατάργηση του ασύλου το 2019, τις αλλεπάλληλες καταπατήσεις του από την αστυνομία, τις εκκενώσεις καταλήψεων και αποκρυσταλλώνεται στο πρόσφατα θεσμοθετημένο πειθαρχικό δίκαιο που επιτίθεται κατάφωρα και ποινικοποιεί κάθε συνδικαλιστική και αγωνιστική δράση των φοιτητών (για πράξεις "διατάραξης" από ανάρτηση αφίσας ή δημόσια δήλωση (πχ αποφάσεις ΦΣ) μέχρι σύσταση πολιτικής ομάδας) και προβλέπει παύση σπουδών και οριστική διαγραφή για τους «εγκληματίες φοιτητές». Σε αυτό το πλαίσιο κινείται, λοιπόν, η εκκένωση της κατάληψης του ΦΣ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ με 15 συλληφθέντες που διώκονται πειθαρχικά καθώς και η καταδίκη του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. σε 14 μήνες φυλάκιση για παρέμβαση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη εντός του ΕΜΠ.

Ως αναρχικοί/ές δεν έχουμε κάποια αυταπάτη, πως απέναντι στον ασφυκτικό κλοιό της εξουσίας, θα καταφέρουμε να απαντήσουμε με τον δρόμο του ατομικισμού, με λογικές ανάθεσης ή ψάχνοντας θεσμικές λύσεις. Κανένας θεσμός δε θα αποδώσει δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών, γιατί η δικαιοσύνη κατακτιέται στους δρόμους. Στο σήμερα, περισσότερο επιτακτικά από ποτέ αναδεικνύεται η αναγκαιότητα οργάνωσης των από τα κάτω για το ύψωμα κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων απέναντι στους εξουσιαστές μας. Να βγούμε στους δρόμους μαχητικά και ριζοσπαστικά, σπάζοντας την τρομοκρατία που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Μέχρι να μην θεωρούνται οι ζωές μας αμελητέες μπροστά στο κέρδος, μέχρι να σπάσουμε τις εξουσιαστικές αλυσίδες του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, μέχρι να οικοδομήσουμε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας.

Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Γιατί κανένας θεσμός δε θα αποδώσει δικαιοσύνη, καθώς αυτή είναι η ουσία του κράτους: να φυλά τα συμφέροντα των λίγων.

Για αυτό η δικαιοσύνη κατακτιέται μόνο στους δρόμους του αγώνα. Για αυτό στο σήμερα, δικαιοσύνη μπορεί να σημαίνει μόνο εξέγερση!

ΥΓΕΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΙΤΙΣΗ ΣΤΕΓΑΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ - ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ - ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ - ΠΟΡΕΙΕΣ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Σχεδόν 3 χρόνια μετά τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας με αποτέλεσμα 57 νεκρούς σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ήταν ένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα καθώς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας από το κράτος στους καπιταλιστές και η απαξίωση των μέτρων ασφαλείας έγινα μεθοδικά και με σχέδιο. Η προσπάθεια συγκάλυψης που ακολούθησε είναι χαρακτηριστική της νοοτροπίας των κυβερνήσεων.

Ένοχοι για το έγκλημα είναι τόσο το πολιτικό προσωπικό που εφάρμοσε τις συγκεκριμένες πολιτικές όσο και οι εταιρείες που ενεπλάκησαν με κάθε τρόπο σε αυτή τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους είχαν καταγγείλει επανειλημμένα μέσω των συνδικαλιστικών τους οργάνων τις ελλείψεις στην ασφάλεια.

Καθημερινά βιώνουμε την απαξίωση της ζωής μας όπως το έδειξε και το πρόσφατο πρόβλημα με την βλάβη στις εναέριες συγκοινωνίες και ένα ανάλογο ατύχημα με αεροπλάνα αποφεύχθηκε μόνο με τις προσπάθειες των εργαζομένων. Κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται αν δεν μπει πρώτα στο ζύγι του κέρδους.

Ένα χρόνο πριν έγιναν τεράστιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα με βασικό αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης. Για λίγες μέρες η κοινωνία κατάλαβε τη δύναμή της και τρόμαξε την κυβέρνηση αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε κάποιο απτό αποτέλεσμα. Είναι επιτακτικό να συνεχίσουμε τον αγώνα εκεί που τον αφήσαμε.

Είτε θα αποδεχθούμε ότι οι ζωές μας μετράνε λιγότερο από τα κέρδη του κεφαλαίου -τόσο της «νόμιμης» όσο και της παράνομης δραστηριότητας του- είτε θα αγωνιστούμε. Η ανάγκη να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αυτοοργανώμενα, χωρίς αυταπάτες για εκλογικούς σωτήρες, σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικά πεδίο όλες/οι οι εργαζόμενες/οι να παλέψουμε για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά μόνο κέρδη για τους λίγους και δυστυχία και θάνατο για τους πολλούς. Που δεν θα διστάσει να ξεκινήσει νέους πολέμους στην προσπάθεια του να ξεπεράσει ακόμα μια δομική κρίση. Για μια κοινωνία οργανωμένη σε άλλες βάσεις, αυτές τις ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ , 12:00

Συμμετέχουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός και την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

e-mail επικοινωνίας: lib_exthess@hoextmail.coexm

blog: libertasalonica.wordpress.com