kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πορεία για το κρατικό έγκλημα των Τεμπων

Στις 28 Φλεβάρη Ξαναβγαίνουμε στους Δρόμους

26 Φεβρουαρίου
Αθήνα: 12:00, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

28 Φεβρουαρίου
Αθήνα: 12:00, Σύνταγμα
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Τρία χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, όλοι οι λόγοι που μας έβγαλαν από την πρώτη στιγμή στους δρόμους παραμένουν ακόμα σε ισχύ: πολιτικά πρόσωπα δεν διώκονται, ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμα στην ίδια κατάσταση που οδήγησε στο έγκλημα της 28ης Φλεβάρη του 2023, ενώ σε όλο αυτό που διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα η επίθεση Κράτους και Κεφαλαίου σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, μεταφορές) συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, κινούμενη στην ίδια κατεύθυνση, η οποία μπορεί να συνεχίσει να γεννάει μονάχα νέα εγκλήματα. Γιατί η ίδια επίθεση που αποσκοπεί στον έλεγχο και τη μεσολάβηση του Κράτους πάνω στα δημόσια αγαθά και τις κοινωνικές σχέσεις από τη μία, και στην κερδοφόρο εκμετάλλευση τους από το Κεφάλαιο από την άλλη, γεννιέται μέσα από την αθεράπευτα αντικοινωνική φύση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που ως μηχανισμός επιβίωσης και επιβολής σαν προτεραιότητα δεν μπορεί να έχει την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, αλλά την επιβίωση της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος μας. Το ιστορικό βάθος του συγκεκριμένου εγκλήματος, από την μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 σε διάστημα εικοσαετίας με την εναλλαγή μιας σειράς κυβερνήσεων στην εξουσία, μέχρι το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε Ιταλούς επενδυτές, επί της σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επανέφεραν τρένα που είχαν αποσυρθεί για να τα λειτουργήσουν σε έναν εν γνώσει τους μη λειτουργικό σιδηρόδρομο, αποδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την πραγματικότητα αυτή.

Η φρικαλεότητα του Κράτους αποκαλύπτεται με τον τρόπο που έγινε η συγκάλυψη του εγκλήματος, αφού από την πρώτη στιγμή το σημείο μπαζώθηκε αμέσως, εξαφανίζοντας όλα τα στοιχεία που το αποδεικνύουν, μαζί με αυτά και ανθρώπινα μέλη των θυμάτων, τα οποία βρέθηκαν πεταμένα σε χωράφια της Λάρισας.

Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση πως η δικαίωση των οικογενειών των θυμάτων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας μπορεί να επέλθει μέσω οποιουδήποτε κρατικού φορέα, και πιο συγκεκριμένα της αστικής δικαιοσύνης. Από την θεσμοθέτηση της αστικής δημοκρατίας μέχρι και σήμερα το Κράτος έχει την δυνατότητα να ξεπλένει και να νομιμοποιεί κάθε πολιτικό εγκληματία μεθοδευμένα, έτσι ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε κάποιον κοινωνικό αντίλογο πέραν των θεατρικών αντιπαραθέσεων εντός του κοινοβουλίου. Από την ευνοϊκή μεταχείριση των βασανιστών της Χούντας, μέχρι την επανεκλογή του πρώην υπουργού μεταφορών Κώστα Καραμανλή, και την θρασύδειλη επίθεση προς τις οικογένειες των θυμάτων από μπράβους της κυβέρνησης εντός των δικαστηρίων της Λάρισας, η δικαιοσύνη του Κράτους αποτελεί έναν ακόμη μηχανισμό επιβολής της εξουσίας και φίμωσης της κοινωνικής αντίστασης.

Μία άλλη δικαιοσύνη είναι αυτή που μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα της κοινωνίας. Είναι εκείνη που δημιουργεί συνειδήσεις και νέους κοινωνικούς δεσμούς. Είναι η δικαιοσύνη του δρόμου. Σε αυτή την μορφή δικαιοσύνης δημιουργούνται σχέσεις αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης, και αλληλοβοήθειας, κόντρα στην καπιταλιστική νοοτροπία που το μόνο κοινωνικό της κίνητρο είναι η διαμόρφωση των σχέσεων με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία του Κεφαλαίου, αδιαφορώντας πλήρως για την ανθρώπινη ζωή.

Από τις προταγματικές καταλήψεις της Σερβίας, οι οποίες πυροδότησαν μια νέα εξεγερσιακή συνθήκη δημιουργώντας σε όλα τα πανεπιστήμια κόμβους πολιτικής αυτοοργάνωσης, μέχρι τους αγώνες στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, μάς γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο δρόμο και όχι στα δικαστήρια.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει αφομοιώνοντας τους εχθρούς του εντός του. Έτσι, μέσα στους κόλπους του παίρνουν σάρκα και οστά νέα πολιτικά εγχειρήματα με φαινομενικά "αντισυστημικό" λόγο, που τελικά βρίσκουν τη θέση τους μέσα στο ίδιο καθεστώς που υπόσχονται να καταστρέψουν, λειτουργώντας τελικά καίρια για την επιβίωση και την αναπροσαρμογή του, σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες των καιρών. Τα παραδείγματα πολλά, από την προηγούμενη διακυβέρνηση της σοσιαλδημοκρατίας, που το μόνο που πέτυχε ήταν να ανοίξει τον δρόμο στη δεξιά πέντε χρόνια αργότερα, για να καταργήσει τις όποιες παραχωρήσεις έλαβαν χώρα ως προς το κομμάτι των κοινωνικών παροχών, μέχρι τον νέο κομματικό σχηματισμό της Μ. Καρυστιανού, η οποία αυτό που ουσιαστικά προτάσσει είναι ότι η αιτία των εγκλημάτων που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι η εκμεταλλευτική δομή και υπόσταση του Κράτους, το αντικοινωνικό αυτό σύμπλεγμα που έχει δομηθεί ανάμεσα σε πολιτικούς, δικαστές, ανακριτές, μαφιόζους, τοπικούς αιρετούς, και μπάτσους, αλλά οι προσωπικές και κατά βάση ηθικές επιλογές που έχουν κατά καιρούς πάρει διάφοροι αχυράνθρωποι του πολιτικού σκηνικού, όταν βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, καλλιεργώντας έτσι εκ νέου πολιτικές αυταπάτες περί κάποιας ανθρωπιστικής διαχείρισης του Κράτους και του Καπιταλισμού και συνδράμοντας στην επανομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.

Ενάντια στον μεσσιανισμό, την ανάθεση και την υποστήριξη σε προσωπολατρικά πολιτικά σχήματα που βάζουν μπροστά τον προσωπικό αγώνα συγκεκριμένων ανθρώπων, η μόνη ελπίδα και διέξοδος βρίσκεται στον από τα κάτω αγώνα των πολλών -της κοινωνικής βάσης- πιάνοντας το νήμα από τον αγώνα των τριών τελευταίων χρόνων, από τις μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες των πρώτων ημερών με τα κατειλημμένα σχολεία και πανεπιστήμια, μέχρι τον αγώνα που δίνουν ασταμάτητα οι συγγενείς των δολοφονημένων στα Τέμπη, έχοντας ενάντιά τους το σύνολο του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της μεταπολίτευσης, και από την 28η Φλεβάρη του 2025, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών, μέχρι την νικηφόρα απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα ενάντια στη συγκάλυψη των δολοφόνων. Η μόνη διέξοδος για να μπορέσει η κοινωνική οργή που αναμοχλεύεται συνεχώς εδώ και τρία χρόνια να εκφραστεί και να αλλάξει την πραγματικότητα που βιώνουμε είναι να δράσει αποκλειστικά έξω από τους κρατικούς θεσμούς και ενάντιά τους, να σπάσει τις σαπισμένες ρίζες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κομματικού "αγώνα", και του αστικού καθωσπρεπισμού που τον κρατούσαν δέσμιο και περιχαρακωμένο σε στενά όρια και τον εμπόδισαν να αφομοιώσει περισσότερες διεκδικήσεις και να κερδίσει περισσότερες νίκες.

Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ραγίσει, οπότε ρίχνει τις μάσκες της και αποκαλύπτεται το πιο σκληρό της πρόσωπο. Το κύριο μέλημα του Κράτους και του Κεφαλαίου είναι η ωμή μετατροπή όλων των κοινωνικών αγαθών, αλλά ακόμα και της ίδιας μας της ζωής, σε εμπόρευμα, χωρίς να νοιάζεται πλέον ούτε για τα φιλελεύθερα προσχήματα. Σε αυτή την οργανωμένη επίθεση της εξουσίας, εμείς απαντάμε οργανωμένα, οριζόντια και από τα κάτω, συνειδητοποιώντας μέρα με την μέρα πως η συλλογικοποίηση των ζωών μας, η πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και των αρνήσεών μας και ο ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους κανίβαλους αυτού του κόσμου είναι ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το κυνήγι της επιβίωσης και να φτιάξουμε μία ζωή που αξίζει να βιωθεί.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Τέμπη - Πύλος - Χίος - Βιολάντα

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Θεσσαλονίκη: 12.00 - Άγαλμα Βενιζέλου

Αθήνα: 11.30 - Προπύλαια

μεταφορές, παιδεία, υγεία, σίτιση, στέγαση

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ - ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Οργάνωση και αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Μέχρι ο θάνατος να μην έχει πια εξουσία.

Τρία χρόνια από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, εντός των οποίων η πραγματικότητα δεν έχει έρθει τούμπα, πόσο μάλλον να μετατοπιστεί ελάχιστα. Τρία χρόνια εντός των οποίων η χρηματοδότηση του σιδηροδρομικού δικτύου ολοένα και μειώνεται ενώ ειδήσεις για συμβάντα «μηχανικών επιπλοκών», δυσλειτουργιών των γραμμών και συνεχούς υποτίμησης τους ανακύπτουν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τρία χρόνια εντός των οποίων συμπυκνώνεται η λιτότητα η οποία έχει επιβληθεί την τελευταία 20ετία και η οριακότητα που αυτή έχει επιφέρει στη λειτουργία των πάντων. Οι ζωές μας ακόμα δεν έχουν αξία, η καθημερινότητα φαντάζει πιο επισφαλής και δυσβάσταχτη και ενώ το ερώτημα του «που ζούμε;» φαίνεται να έχει απαντηθεί με τους χειρότερους όρους, το ερώτημα του «τι κάνουμε;» παραμένει αναπάντητο. Ωστόσο, σε αυτό το διάστημα φαίνεται να εμπεδώθηκε μια κοινωνική συνειδητοποίηση η οποία ζητούσε παραπάνω από τη ζωή που μας επιφυλάσσουν και αν μη τι άλλο, δεν ήταν διατεθειμένη να παραχωρήσει νομιμοποίηση στα όσα εκτυλίσσονταν.

Ακριβώς πριν ένα χρόνο υπήρξαμε σε κινήσεις στον δρόμο πρωτόγνωρα μαζικές, ξεπερνώντας το πλήθος των απεργιών του 2010-2012, ακόμα και των αρχικών πορειών που ακολούθησαν το σιδηροδρομικό έγκλημα. Το βασικό αίτημα που διαπερνούσε την κοινωνική πραγματικότητα εκείνες τις ημέρες ήταν αυτό της δικαιοσύνης, απέναντι σε ένα πολυσχιδές δίκτυο σχέσεων το οποίο επιστράτευε κάθε λογής μέσο ώστε να συσκοτίσει το έγκλημα και να το περάσει στο χρονοντούλαπο της λήθης. Χιλιάδες άνθρωποι διεκδικούσαν με επιμονή να μάθουν πως και γιατί χάσανε τους ανθρώπους τους εκείνο το βράδυ. Οι κινητοποιήσεις του Φλεβάρη για το έγκλημα των Τεμπών ταρακούνησαν την καθημερινότητά μας, και για λίγο πιστέψαμε πως θα σπάσει η κανονικότητα, πως η κοινωνική δυσαρέσκεια θα διαρρήξει το κλίμα κοινωνικής συναίνεσης απέναντι στον θάνατο και την υποτίμησή μας.

Σύντομα όμως είδαμε πολλά όρια, αφού αυτές οι κινήσεις έθεταν ερωτήματα τα οποία αναζητούσαν μια αποκάλυψη η οποία θα έδινε νόημα σε όσα βιώνουμε. Ότι με το να εκτεθούν κάποιοι ιθύνοντες, ο θάνατος και ο τραυματισμός τόσων ανθρώπων θα αποκτούσε άλλο νόημα. Λες και αυτή η διαδικασία, θα κατάφερνε με κάποιο τρόπο να απαλύνει την οδύνη της ωμής συνειδητοποίησης πως οι ζωές μας είναι αναλώσιμες, πως αυτό που έχει πραγματικά σημασία στον κόσμο που ζούμε είναι τα κέρδη των αφεντικών και όχι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Η συνειδητοποίηση αυτής της βίας που καταπίνει τις ζωές μας, καθιστά την πραγματικότητα δυσβάσταχτη. Είτε στις ράγες, είτε στα εργοστάσια, είτε στα σύνορα, η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται για χάρη της διαφύλαξης των κερδών όσων μας εκμεταλλεύονται. Αυτό δεν είναι συνωμοσία, πλεκτάνη ή συγκάλυψη, αλλά πλέον παρατηρείται εξόφθαλμα όπου κι αν κοιτάξουμε. Γιατί αυτή η βία που σιγοτρώει τις ζωές μας, έχει ρίζες που φτάνουν στον πυρήνα αυτού του κόσμου.

Πέρα απ' τον λόγο περί συνομωσίας, η κίνησή μας φάνηκε να σκαλώνει και σ' άλλα σημεία. Εφόσον στις αρχικές κινητοποιήσεις δεν βρέθηκε ο τρόπος να διευρυνθεί ο αγώνας ενάντια στην υποτίμησή μας, σε δεύτερο χρόνο αφέθηκε η ανακίνηση του ζητήματος στους συγγενείς και τα κοντινά πρόσωπα των θυμάτων. Όσο κι αν αντιλαμβανόμαστε τη σημαντικότητα του λόγου και της δράσης των άμεσα εμπλεκόμενων προσώπων, παρατηρούσαμε ότι πολλές φορές η δυσανασχέτηση έδινε χώρο στην ανάθεση. Ο πρώτος λόγος ανήκε στους συγγενείς, άρα ο υπόλοιπος κόσμος έπρεπε να ακολουθήσει τις δικές τους κινήσεις. Για εμάς, η ανάθεση δεν διαμορφώνει τις συνθήκες γύρω από τις οποίες θέλουμε να αγωνιστούμε. Ακριβώς γιατί, και ειδικά στην προκειμένη, πέρα από το ότι σ' αυτό το τρένο βρίσκονταν κόσμος που γνωρίζαμε, ξέραμε ότι θα μπορούσε το κάθε άτομο από εμάς να είναι εκεί. Αυτή η αίσθηση της εν δυνάμει ταύτισης με τους 57 και όσους επιζήσανε, ταρακούνησε την καθημερινότητά μας. Δεν μπορούσαμε να δούμε στις διάφορες μορφές που αναδύθηκαν ως υπερασπιστές της δικαιοσύνης, την ανατίμηση των ζωών μας. Γιατί αυτές οι μορφές στριμώχτηκαν για άλλη μια φορά στο δημοκρατικό αφήγημα του κράτους για αποκατάσταση της αλήθειας. Γιατί όσο οι θεσμοί δεν κρίνονται ως εγγενώς προβληματικοί και άδικοι και ο διαμαρτυρόμενος κόσμος θεωρεί πως ο κόσμος του κεφαλαίου σηκώνει εξυγίανση και αλλαγή πολιτικών προσώπων, επαναπαυόμαστε σε όσους διατείνονται ότι μπορούν και έχουν την πυγμή να αλλάξουν την καθημερινότητα. Αυτή η λογική δίνει χώρο στο κράτος να επανεμφανιστεί ως ο ρυθμιστής της ισορροπίας που έχει χαθεί, αγνοώντας πως το ίδιο το κράτος δομεί την υπάρχουσα ισορροπία. Δηλαδή τη διατήρηση της κεφαλαιακής σχέσης σε βάρος των ζωών μας. Κι εμείς ξέρουμε πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το κράτος και η διαχείριση της ζωής με όρους ζημιάς και κέρδους.

Μιλάμε για το ίδιο πολιτικό σύστημα που σαν άλλος Αισχύλος, χρησιμοποιεί το σχήμα της τραγωδίας για να εξορθολογίσει τον παραλογισμό του θανάτου, σε καιρούς ειρήνης και πολέμου. Λίγες μέρες μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό έγκλημα, η κυβέρνηση χαρακτήρισε τις ζωές που χάθηκαν ως «θυσίες», ως κάτι που ήταν αναπόφευκτο, ώστε να μάθουμε τα προβλήματα του σιδηροδρόμου και να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Μία μικρή θυσία των λίγων για το μεγάλο καλό του συνόλου, ένας τραγικός επίλογος ο οποίος με κάποιο τρόπο θα βελτίωνε τη ζωή συνολικά. Τρία χρόνια μετά και πλέον στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας, το κράτος ζητάει από τη νεολαία του να ετοιμαστεί για νέες θυσίες. Η διασφάλιση της εθνικής συνοχής και η προστασία όσων χαρακτηριστικών τη συνθέτουν, φαίνεται σαν ιερό χρέος που πρέπει να τελέσουμε, ένα συμβόλαιο του σώματος που υπογράφηκε στη γέννα: «θα γίνεις κρέας για τα κανόνια, αλλιώς θα χάσεις το επόμενο τρένο για μια ασφαλή και ποιοτική ζωή». Τι κι αν αυτό το τρένο συγκρουστεί με ένα άλλο στα μισά της διαδρομής και βρεθείς πάλι στον τάφο σου. Το κράτος σού έχει δώσει την πιο ηρωική αφήγηση στην τραγωδία σου.

Για αυτόν και άλλους τόσος λόγους, εμείς δεν εναποθέτουμε τη ζωή μας στα χέρια κανενός κράτους ή σωτήρα. Δεν περιμένουμε καμία αλήθεια να αποκαλυφθεί γιατί αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά ότι η αλήθεια εντός του καπιταλισμού βιώνεται κάθε μέρα στο πετσί μας και αν θέλουμε να ανατραπεί, πρέπει να την κατανοήσουμε καλύτερα. Μία αλήθεια η οποία διαπερνάει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο όταν βρούμε τρόπο να δώσουμε διάρκεια στους αγώνες. Όταν ένα έγκλημα σαν τα Τέμπη δεν γίνεται απλά άλλη μια επέτειος, όταν δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε για παραπάνω οξυγόνο, όταν κατανοήσουμε ότι μας ενώνουν πολύ περισσότερα από τον θάνατο, όταν οραματιστούμε μία ζωή πέρα απ' τα στενά όρια της επιβίωσης. Και τότε ίσως το βλέμμα μας πέσει πάνω σε αυτήν που στέκεται δίπλα μας στον δρόμο, στην εργασία, στα νοσοκομεία και όχι σε υπουργεία ή μεσσίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί πέρα από θλίψη, πένθος και οργή, νιώθουμε αποφασιστικότητα και ανάγκη να τελειώνουμε με αυτό τον κόσμο που αναβλύζει εκμετάλλευση και θάνατο.

Ενάντια σε κάθε κρατική δολοφονία.

Τρία χρόνια συμπληρώνονται στις 28 Φλεβάρη από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Τρία χρόνια δεν έχει επέλθει δικαίωση και καθημερινά διακυβεύεται το δικαίωμά μας στη ζωή, η οποία μπροστά στο κέρδος μοιάζει αναλώσιμη. Η αποποίηση πολιτικών ευθυνών συνεχίζεται, με τον πρωθυπουργό μέχρι και σήμερα να αναφέρεται σε ατύχημα και στην εργαλειοποίηση αυτού. Τρία χρόνια μετά δεν έχουν γίνει καν στοιχειώδεις κινήσεις για να αναβαθμιστεί το σιδηροδρομικό σύστημα.

Η υποβάθμιση του σιδηροδρομικού συστήματος αφορά σε ελλιπείς χρηματοδοτήσεις, μειωμένο προσωπικό και φθίνουσα ποιότητα στις παρεχόμενες υπηρεσίες. Επιπλέον αφορά στο υποσυντηρημένο δίκτυο και την απουσία όρων ασφαλείας όπως το σύστημα τηλεδιοίκησης. Η προαναφερθείσα συνθήκη η οποία δεν καλύφθηκε από κρατικό προϋπολογισμό, οδήγησε τελικά στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Σήμερα και όσο τα παραπάνω όχι απλώς δεν επιλύονται αλλά κανονικοποιούνται, εξίσου κανονικοποιείται και εντείνεται η καθημερινή καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται και εργάτριες χάνονται στο βωμό του κέρδους των αφεντικών και του συστήματος. Οι χαμηλοί μισθοί πείνας, οι εκφοβισμοί, οι απολύσεις και οι υπερωρίες παραμένουν. Μάλιστα οι υπερωρίες λογίζονται πλέον ως τυπικό ωράριο καθώς φτάσαμε στη δυνατότητα συνεχόμενης 13ωρης εργασίας. Οι συμβάσεις μας παραμένουν ορισμένου χρόνου και η ανεργία αυξάνεται. Όλα αυτά την ίδια στιγμή που για την ενοικίαση σπιτιού ξοδεύουμε τον μισό μισθό μας και που οι εξώσεις και οι πλειστηριασμοί έχουν γίνει καθημερινή είδηση.

Ταυτόχρονα παιδεία και υγεία τα τελευταία τρία χρόνια υποβαθμίστηκαν και ιδιωτικοποιήθηκαν ευνοώντας το κεφάλαιο να κερδοφορεί και τις κοινωνικές ανισότητες να οξύνονται.

Κόντρα στη συγκάλυψη και την υποβάθμιση του ζητήματος που επιχειρείται από τον κρατικό μηχανισμό και τα μέσα επιρροής του της κοινής γνώμης, οι συγγενείς των θυμάτων από την αρχή δίνουν τον δικό τους αγώνα για να δικαιωθούν τα θύματα του εγκλήματος, να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθούν οι πραγματικές ευθύνες. Ο αγώνας τους ενεργοποίησε την συσσωρευμένη κοινωνική οργή η οποία μετατράπηκε σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις σε όλη την χώρα τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργώντας ένα πραγματικό συλλογικό βίωμα εναντίωσης στο θάνατο που σπέρνει το κράτος και το κεφάλαιο στο όνομα του κέρδους. Η μαζική συμμετοχή απέδειξε ότι όταν η κοινωνία βγαίνει στο δρόμο έχει την δύναμη όχι μόνο να δημιουργεί ρωγμές στο «κυρίαρχο αφήγημα», αλλά και να θέσει τους δικούς της όρους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Σήμερα, παρά τις πρόσφατες εξελίξεις και τις αλλαγές στο σύλλογο συγγενών, είναι αναγκαίο να γίνει φανερό πως ο αγώνας για δικαίωση είναι ανεξάρτητος από κόμματα και καθοδηγητές, όπως αποδείχθηκε και τα προηγούμενα χρόνια. Τον κινούμε εμείς με τη μαζική μας συμμετοχή όπως και σε κάθε άλλη εργατική διεκδίκηση, γνωρίζοντας πως η ευθύνη και η δύναμη είναι στα δικά μας χέρια.

Δυστυχώς η ΓΣΕΕ μέχρι και σήμερα, λίγες ημέρες πριν τη μαύρη επέτειο, δεν έχει κηρύξει απεργία, στάση ανάλογη με των προηγούμενων ετών, όπου είτε ήταν απούσα είτε αναγκάστηκε να καλέσει λόγω πιέσεων. Επιβεβαιώνει έτσι τον ρόλο της που όχι μόνο δεν είναι διεκδικητικός αλλά αντίθετα υπονομεύει φορώντας προσωπείο συνδικάτου τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

Απέναντι στην καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής και δραστηριότητάς μας, θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς μας, σε σωματεία, να απεργούμε και να διεκδικούμε αξιοπρεπείς συνθήκες για τη ζωή και την εργασία μας. Διεκδικούμε μέσα από ισότιμες και συμμετοχικές διαδικασίες βάσης ασφαλείς και δημόσιες μεταφορές και χώρους εργασίας ώστε κανένας εργοδότης, κανένας επιχειρηματίας και καμιά κυβέρνηση να μην παίζει με τις ζωές μας. Αγωνιζόμαστε για ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία, σταθερό ωράριο εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει φύλου, φυλής και σε βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Προσυγκέντρωση 11:00 Καμάρα

Συγκέντρωση 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)

Email επικοινωνίας: psyxexoswmateiexo@riseupex.net

3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών: Δεν ξεχνάμε, δε συγχωρούμε - θα τους τιμωρήσουμε!

Όλοι στις Συγκεντρώσεις

Αθήνα 10:30, Προπύλαια

Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, οι δολοφόνοι του Μητσοτάκη κάνουν τα πάντα για να συνεχιστεί το μπάζωμα. Θέλουν προκλητικά να μείνει το έγκλημα ατιμώρητο: εξεταστικές επιτροπές, δικαστήρια, κοινοβούλιο κουκουλώνουν με κάθε τρόπο την αλήθεια, μετατρέποντας τη συγκάλυψη σε βασικό «έργο» της κυβέρνησης. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η εντολή της εισαγγελίας για άμεση εκταφή 9 σορών για τοξικολογικές εξετάσεις: πραγματική κοροϊδία, αφού δεν έχουν οριστεί ούτε τα κατάλληλα εργαστήρια, ούτε οι ιατροδικαστές που απαιτούνται.

Όμως, τους χάλασαν τα σχέδια οι περσινές μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στις 28 Φλεβάρη. Ήταν μια μεγάλη ιστορική στιγμή, οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης: Εκατομμύρια εργαζόμενοι, νέοι και φτωχά λαϊκά στρώματα ξεχύθηκαν σε πάνω από 200 πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά, παραλύοντας όλη τη χώρα και ξεχειλίζοντας από οργή για την ατιμωρησία, διαφθορά, αλαζονεία. Έκαναν κομματάκια όλα τα κυβερνητικά παραμύθια, που ήθελαν να θολώσουν την κατάσταση (π.χ. «φταίει ο σταθμάρχης», «θεωρίες συνομωσίας το εύφλεκτο υγρό» κ.ά.). Απονομιμοποιήθηκε παλλαϊκά και στον δρόμο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήταν η «αρχή του τέλους» για να χάσει το στήριγμά της σε πλατιά κομμάτια της κοινωνίας (αγρότες κ.ά.). Έγινε κοινή παραδοχή, σχεδόν ομόφωνα από το σύνολο των εργαζομένων, των φτωχών στρωμάτων και της νεολαίας, πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη από την καμαρίλα των δικαστηρίων και του κοινοβουλίου, πως μόνο στον δρόμο τιμωρούνται οι υπεύθυνοι.

Γεμάτη εγκλήματα, συγκάλυψη, ατιμωρησία είναι όλη η καθημερινότητά μας: ακρίβεια, μισθοί πείνας, πλήρης διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων, εργατικά «ατυχήματα» δολοφονίες. Ενοίκια σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ με πλειστηριασμούς τα funds αρπάζουν σπίτια λαϊκών οικογενειών. Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας Παιδείας και Υγείας μετατρέπει αυτά τα αγαθά σε πανάκριβα εμπορεύματα. 3,3 δις θα κοπούν από τις κοινωνικές δαπάνες μέχρι το 2029. Το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης μονιμοποιείται, ένα τρομοκρατικό καθεστώς για να τσακίσει κάθε εργατική κατάκτηση. Η απειλή του πολέμου πιο άμεση από ποτέ, με πολλαπλά μέτωπα σε κάθε γωνιά του πλανήτη από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η διαφθορά, οι συγκαλύψεις, ο αυταρχισμός, τα ψέματα και οι απειλές του «βοναπάρτη» Μητσοτάκη και της κλίκας του ξεπερνάνε τα όρια καθημερινά, φτάνοντας να απειλούν με μια μαύρη, πραξικοπηματική συνταγματική αναθεώρηση. Μας έχουν κηρύξει έναν αμείλικτο, λυσσασμένο ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ. Πλούσιοι και μεγαλοεπιχειρηματίες βγάζουν αμύθητα κέρδη, ενώ υπέρογκα ποσά δίνονται στους μηχανισμούς καταστολής, στη συμμετοχή στα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Οι δολοφονίες των εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» αποκαλύπτουν την τρομοκρατία σε κάθε χώρο δουλειάς, την έλλειψη ελέγχου από οποιοδήποτε μηχανισμό του κράτους, αλλά και την πραγματική ουσία του νεοφιλελευθερισμού: ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ - Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ! Όπλο μας η Ενότητα, ο Αγώνας, η Οργάνωση

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται απονομιμοποιημένη και απομονωμένη. Με την κατάρρευση της «αντιπολίτευσης» και τον κατακερματισμό σε προσωποκεντρικά κόμματα, δημιουργείται ένα πολιτικό χάος. Κανένα από τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά και «νέα» κόμματα δεν μπορούν να εκφράσουν πραγματικά τη μαζική διάθεση για ριζικές αλλαγές κι ας μιλούν εξ΄ ονόματός της). Μετά τις 28/2, η νίκη της απεργίας πείνας στο Σύνταγμα (Ρούτσι), οι κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, εργατικοί αγώνες (ναυτεργάτες, επισιτισμός, εκπαιδευτικοί κ.ά.), οι αγροτικές κινητοποιήσεις δείχνουν ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ. Ενάντια στην αθλιότητα, τους συμβιβασμούς, τα αδιέξοδα της επίσημης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όλων των αποχρώσεων. Έναν δρόμο αξιοπρέπειας και αγώνα, που παλεύει να «συναντηθεί» με το αγέρωχο βλέμμα της ιστορίας των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής.

Λυσσασμένοι νεοφιλελεύθεροι όπως του Μητσοτάκη δε νικιούνται με λόγια, αγώνες που μένουν «στα μισά», πολιτικές και συνδικαλιστικές «ηγεσίες» που σκέφτονται μόνο καρέκλες και ψήφους για τη Βουλή. Χρειαζόμαστε παντού Ενότητα, Αγώνα, Οργάνωση, με αιχμή μια ΙΣΧΥΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - πρέπει να χτίσουμε παντού, ώστε να οπλίσουν την αποφασιστικότητα για αγώνες μέχρι τη νίκη, την ανατροπή. Αυτό να γίνει υπόθεση δική μας, των εργαζόμενων, της νεολαίας και των φτωχών - έτσι θα έρθει και η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, όπως χρωστάμε στους νεκρούς, στην αξιοπρέπειά μας! Με Αγώνα Διαρκείας, να οργανώσουμε διαδηλώσεις, καταλήψεις, απεργίες με σύνθημα ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ - ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ. Να τελειώνουμε με τις ιδιωτικοποιήσεις (το πιο μεγάλο σκάνδαλο) και να επιβάλλουμε μαζικές εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων κάτω από έλεγχο των εργαζομένων, αυτών που πραγματικά ξέρουν και θέλουν να τις λειτουργήσουν προς όφελος της κοινωνίας. Μονόδρομός μας είναι η σύγκρουση με το καθεστώς Μητσοτάκη, η ανατροπή του: ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν τα εγκλήματά του, που θα συνεχίζονται όσο παραμένει στην εξουσία. Πραγματική δικαιοσύνη δεν μπορεί να έρθει από ένα σαπισμένο αστικό κράτος, τους θεσμούς του που είναι ποτισμένο στη διαφθορά και συγκάλυψη. Να παλέψουμε για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, μια Κυβέρνηση των Εργαζομένων, που θα ανοίγει τον δρόμο για μια Σοσιαλιστική κοινωνία.

• Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΣΠΑΕΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΟΧΙ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ.
• ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ - ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
• ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ, ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
• ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ - ΚΑΤΩ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

ΟΚΔΕ

28 Φλεβάρη: Τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. Απεργούμε και γεμίζουμε τους δρόμους με τη δύναμη του αγώνα και της ανατροπής

28 ΦΛΕΒΑΡΗ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ: ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ KAI ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ

Τρία χρόνια μετά από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, η μνήμη δεν έχει ξεθωριάσει, ο αγώνας δεν έχει σταματήσει. Η σύγκρουση δύο τρένων δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θυσιάζει τις ζωές μας και την ασφάλεια των δημόσιων συγκοινωνιών στο όνομα του κέρδους και των ιδιωτικοποιήσεων. Εκεί οδήγησε η πολιτική της ΝΔ και όσων ακόμα κυβέρνησαν (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.α.), αλλά και οι επιλογές της ΕΕ που αφήνουν τον σιδηρόδρομο υποστελεχωμένο και απαξιωμένο, για να ανοίγει ο δρόμος στους ιδιώτες.

Το έγκλημα των Τεμπών αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο πως για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, τα κέρδη είναι πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Η κυβέρνηση επιχείρησε να επιβάλει σιωπή μέσα από τη συγκάλυψη, τη συκοφάντηση και την καταστολή. Γιατί η συγκάλυψη είναι πολιτική επιλογή. Είναι η προσπάθεια να διασωθεί μια ολόκληρη στρατηγική ιδιωτικοποιήσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.

Αυτή η προσπάθεια πέφτει στο κενό. Δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη απέναντι στην δικαστική εξουσία και στην κυβέρνηση της ΝΔ. Οι περσινές μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις συγκλόνισαν όλη τη χώρα και έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας και ανατροπής.

Ταυτόχρονα, μέσα από αυτόν τον αγώνα γεννήθηκε μια νέα, ελπιδοφόρα κατάσταση για το λαϊκό κίνημα. Οι «από κάτω» έδειξαν τη δύναμή τους. Εργαζόμενοι και εργαζόμενες στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, βρέθηκαν μαζί στους δρόμους. Εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί να φέρει την δικαίωση και την νίκη, την τιμωρία των ενόχων σε κάθε επίπεδο, αλλά και το ξήλωμα της Hellenic Train που κερδοσκοπεί με δημόσιο χρήμα διαλύοντας τον σιδηρόδρομο. Σε αυτή τη δύναμη βρίσκεται η διέξοδος απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, του ρατσισμού και του πολέμου που γεμίζει με «Τέμπη» τη ζωή μας, από το εργατικό μακελειό στη «Βιολάντα» μέχρι το ρατσιστικό έγκλημα στη Χίο.

Η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα αντεπίθεση. Προωθεί τη συνταγματική θωράκιση της φτώχειας και των χαμηλών μισθών που βαφτίζονται «δημοσιονομική σταθερότητα», των ιδιωτικοποιήσεων, τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Προωθεί την αξιολόγηση και την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα που είναι προϋπόθεση για να ξεπουληθούν τα πάντα. Την ίδια στιγμή σπαταλά δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς, στέλνει στρατό κατοχής στη Γάζα στο πλευρό του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και εντείνει το δολοφονικό κρατικό ρατσισμό απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Απέναντι σε αυτή την πολιτική, ο δρόμος είναι ένας: η συλλογική, αποφασιστική πάλη.

Με το βλέμμα στο εκλογικό παιχνίδι, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση συναινεί σε αυτή την πολιτική. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις της ακροδεξιάς φωνάζουν για «διαφθορά» για να αφήσουν στο απυρόβλητο την πολιτική του κέρδους, των ιδιωτικοποιήσεων, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων που επέβαλλαν οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να αναπνεύσουμε, πρέπει να τους ανατρέψουμε. Καμία συναίνεση- Καμία αναμονή

Θα επιβάλουμε το δίκιο μας με τη δύναμη του αγώνα της εργατικής τάξης και του οργανωμένου λαού. Και αυτό μπορεί να το πετύχει μόνο ο αποφασιστικός, ανυποχώρητος αγώνας και όχι τα άσφαιρα πυρά του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού.

Οργανώνουμε τον ξεσηκωμό στα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών για να ενώσουμε τους αγώνες και τις δυνάμεις του κινήματος από όλα τα μέτωπα. Χρειαζόμαστε μια νέα απεργία-σταθμός που να μας ενώσει όλους και όλες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μια 48ωρη απεργία στις 27-28 Φλεβάρη. Αυτό ήταν που φοβήθηκε ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός ,αλλά και το ΠΑΜΕ, που δεν επιλέγει τη σύγκρουση και την κλιμάκωση των αγώνων. Κρατάμε την 24ωρη απεργία του ιδιωτικού τομέα και παλεύουμε να διευρυνθεί το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο την Παρασκευή 27 Φλεβάρη. Την μέρα εκείνη ολοκληρώνεται η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, με την ανακοίνωση της απόφασης. Καλούμε τα συνδικάτα, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να προχωρήσουν σε απεργία για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι, να δώσουμε και πάλι μαζικά το παρόν. Έχουμε χρέος στο μέλλον της κοινωνίας, αλλά και στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή και που εμπνέουν σήμερα τους αγώνες μας ενάντια στον φασισμό!

Συμμετέχουμε μαζικά στις απεργιακές και λαϊκές συγκεντρώσεις, για δικαιοσύνη για τα Τέμπη, ενάντια στην κυβέρνηση και στην πολιτική που τα προκάλεσε. Συνεχίζουμε με νέες κινητοποιήσεις, με αγώνα διάρκειας, μέχρι να δικαιωθούν οι νεκροί ,ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις ζωές μας. Βγαίνουμε ξανά στους δρόμους στις 8 Μάρτη, στην παγκόσμια μέρα των Γυναικών.

H αντιλαϊκή κυβέρνηση της ΝΔ, του εγκλήματος στα Τέμπη, στη Χίο και στην Πύλο, του πολέμου και των τερατωδών πολεμικών εξοπλισμών, των σκανδάλων και του ΟΠΕΚΕΠΕ, του σεξισμού, της συμμαχίας με το κράτος - τρομοκράτη του Ισραήλ και η πολιτική της πρέπει να ανατραπούν.

Με πανεργατικό αγώνα διαρκείας και σύγχρονη μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά

Στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη να ακουστεί ο χτύπος της καρδιάς του κόσμου της δουλειάς και να ζωντανέψει η χώρα, να βουλιάξουν οι δρόμοι και οι πλατείες.

• Δικαιοσύνη ενάντια στην χυδαία συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Καμία συγκάλυψη. Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
• Ενάντια στη νέα σύμβαση της κυβέρνησης των δολοφόνων με την Hellenic Train, εμείς λέμε: Έξω η HELLENIC TRAIN. Επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων χωρίς αποζημίωση και με τον έλεγχο των εργαζόμενων για να λειτουργούν με ασφάλεια και σε όφελος του λαού. Ενιαίος, αποκλειστικά δημόσιος σιδηρόδρομος.
• Ακύρωση κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των συγκοινωνιών και όλων των δημόσιων αγαθών, σε ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ για «απελευθέρωση» και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών και των μεταφορών.
• Όχι στα εργοδοτικά εγκλήματα. Τώρα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Αυξήσεις και ΣΣΕ παντού και επιτροπές υγιεινής και ασφάλειας παντού με τον έλεγχο των εργαζόμενων.
• Όχι στα ρατσιστικά εγκλήματα. Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δουλειά και χαρτιά για τους πρόσφυγες και μετανάστες.
• Λευτεριά στη Παλαιστίνη. Όχι ελληνικός στρατός στη Γάζα. Διακοπή κάθε σχέσης με το κράτος του Ισραήλ.
• Κάτω οι πολεμικοί εξοπλισμοί. Λεφτά για την υγεία και την παιδεία όχι για τον πόλεμο.

Όλοι και όλες στην 24ωρη απεργία

Σάββατο 28 Φλεβάρη

12:00 στο Αγ. Βενιζέλου

πηγή : email που λάβαμε στις 24 Φεβρουαρίου 14h

Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Ανακοίνωση Κομμουνιστική Απελευθέρωση & νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση-νΚΑ (οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για την 3η επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Άγ. Βενιζέλου - 12:00

Κι αν πέρασαν τρία χρόνια, για εμάς είναι σαν χτες να ξυπνήσαμε με την είδηση του αδιανόητου εγκλήματος των Τεμπών. Τα ονόματα των 57 νεκρών που θα μπορούσαν να είναι καθένας από εμάς -φοιτητές, εργαζόμενες, μετανάστες, άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν με λιμουζίνες και πτήσεις πολυτελείας- τα έγραψε ο λαός μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά τα χαράξαμε και ανεξίτηλα στη μνήμη και τις καρδιές μας. Το αίτημα για δικαιοσύνη που ακούστηκε από την επόμενη κιόλας μέρα σε κάθε πόλη, η κραυγή «ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ» που έβγαλε εκατομμύρια ανθρώπους στο δρόμο ακόμα αντηχούν δυνατότερα από τα ένοχα μισόλογα όσων τόσα χρόνια συγκαλύπτουν τις ευθύνες κυβέρνησης και Hellenic Train ή τα γαβγίσματα όσων ανοιχτά υπερασπίζονται τους δολοφόνους.

Γιατί χάθηκαν 57 ζωές στις 28/2/2023;

Επειδή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δούλεψαν επί σειρά ετών για τη διάλυση και το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων.

Επειδή η Hellenic Train θησαύριζε ανενόχλητη την ίδια ώρα που δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας στα τρένα, χωρίς αυτό να το θεωρούν πρόβλημα οι νεοδημοκράτες ιεραπόστολοι του «επιτελικού κράτους», οι ίδιοι που τώρα ανανέωσαν τη σύμβασή της με το κράτος.

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, την οποία προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και 30 χρόνια έχει από πίσω της την εξής κυνική λογική: κάθε αγαθό, κάθε υποδομή, κάθε υπηρεσία ζωτικής σημασίας για την κοινωνική πλειοψηφία δεν είναι παρά μια εστία κερδοφορίας.

ΑΥΤΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ...

Στην εκμετάλλευση: Έρχεται νέα κρίση και το κεφάλαιο θέλει ξανά να λαδώσει τις μηχανές του με φρέσκο αίμα. Η κυβέρνηση ψηφίζει δεκατριάωρα και στοχοποιεί τον συνδικαλισμό, την ίδια ώρα που η απουσία ελέγχου γεννά «εργατικά Τέμπη». Μαθαίνουμε ότι η γνώση δεν είναι δύναμη, αλλά «ανταγωνιστικό προσόν» για ψίχουλα.

Και τον πόλεμο: Τριγύρω μυρίζει πόλεμο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελλάδα υπογράφουν εξοπλιστικά προγράμματα 600 δις, στρέφοντας την οικονομία στην πολεμική προετοιμασία. Με το νόμο Δένδια επιχειρείται η διαμόρφωση ενός στρατού έτοιμου για πολεμικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ
Τα Τέμπη μας δίδαξαν το πώς πρέπει να απαντήσουμε, δείχνοντάς μας μια βαθιά ρωγμή και μια πανίσχυρη ενότητα. Αυτό αποτύπωσε η ιστορική απεργία στις 28/2/2025. Πρέπει ο αγώνας για δικαιοσύνη και οξυγόνο να κλιμακωθεί με απεργιακό ξεσηκωμό, καταλήψεις και μάχιμο συντονισμό.

Αναπαλαίωση ή συντριβή του σάπιου κόσμου;

Δεν φτάνει πια μόνο να ζητάμε «δικαιοσύνη», αν δεν βάλουμε στο στόχαστρο αυτούς που οδήγησαν στο έγκλημα: την πολιτική του κέρδους, την ΕΕ, την κυβέρνηση της ΝΔ και το σάπιο πολιτικό σύστημα. Το κίνημα των Τεμπών είτε θα γίνει χαλί για την αναπαλαίωση του συστήματος είτε η λάβα που θα τον κάψει.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Εδώ και τώρα απαιτούμε:

Καμία συγκάλυψη! Τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών.

Δικαιοσύνη για Χίο και Πύλο.

Κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων χωρίς αποζημίωση με εργατικό λαϊκό έλεγχο.

Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων.

Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους/ες/α.

Αυξήσεις στους μισθούς - όχι στην πολεμική οικονομία.

πηγή : email που λάβαμε στις 24 Φεβρουαρίου 14h

28/2: Τρία χρόνια από τo κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Όλοι και όλες στις απεργιακές συγκεντρώσεις!

Η Κοινωνική Δικαιοσύνη κερδίζεται στους δρόμους

... Και όχι μέσα από δικαστήρια, κόμματα και ηγέτες.

Τρία χρόνια έχουν περάσει από το μεγαλύτερο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα της σύγχρονης εποχής στην χώρα, το έγκλημα στα Τέμπη, που κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 57 συνανθρώπους μας.

Τρία χρόνια μετά, καμία ευθύνη δεν έχει αποδοθεί στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της τραγωδίας, που δεν είναι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκείνους που βρίσκονταν στις καίριες θέσεις ευθύνης που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτό το έγκλημα, αλλά και το Κεφάλαιο, δηλαδή τις ιδιωτικές εταιρίες οι οποίες, εν μέσω κρίσης, εξαγόρασαν για μια μπουκιά ψωμί τις δημόσιες υποδομές. Όλοι όσοι προτεραιοποίησαν το κέρδος έναντι της ασφάλειας και της ανθρώπινης ζωής. Κανέναν και καμιά δεν ξεγελάει η απόδοση ευθυνών ατομικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, ακόμη κι αν έφεραν και οι ίδιοι κομμάτι της ευθύνης.

Η παρούσα κυβέρνηση, έως και πρόσφατα, αισθανόταν παντοδύναμη και έδειχνε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτα. Μετά και από την δεύτερη εκλογική της επικράτηση, το περίφημο "41%", συνέχισε να προχωράει στα αντικοινωνικά της σχεδια με περίσσεια αλαζονεία και αναλγησία, στο σημείο που δεν δίσταζε καν να εμπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων, να διατάζει το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, να ψεύδεται σε σχέση με τους πραγματικούς λόγους και τις αληθινές αιτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα.

Μετά τις περσινές μεγαλειώδεις διαδηλώσεις - τόσο της 26ης Γενάρη, όσο και της 28ης Φλεβάρη, οι οποίες συγκέντρωσαν πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους πανελλαδικά και πολλές χιλιάδες ακόμη σε διάφορες πόλεις σε όλον τον κόσμο- κάτι έδειξε να αλλάζει προς στιγμήν και στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την κρατική διαχείριση.

Για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο οι κοινωνικές μάζες βρίσκονταν στον δρόμο, η Κυβέρνηση κατάλαβε πως δεν είχε πια απέναντι της μια κοινωνία μουδιασμένη και ηττημένη, μετά από 15 - και βάλε- χρόνια κρίσης. Δεν είχε πια απέναντί της μια κοινωνία της οποίας τα πιο ενεργά κομμάτια προσπαθούσαν να συνέλθουν από το φιάσκο της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ πάσχιζαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την ακραία καταστολή των ακροδεξιών πολιτικών της παρούσας κρατικής διαχείρισης. Είχε πλέον να αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή. Από εκεί που το Κράτος θεωρούσε ότι βρίσκεται στην στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του, ώστε να υπηρετήσει το Κεφάλαιο χωρίς καμία περίσπαση, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που στάθηκαν στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και ζήτησαν δικαιοσύνη, φάνηκε προς στιγμήν να ταρακουνούν την σιγουριά των κυβερνώντων. Φάνηκε ξεκάθαρα πως ήταν λάθος τους να πιστεύουν ότι η παρούσα κατάσταση κοινωνικής αδράνειας μπορεί να συνεχιστεί υπέρ τους επ' αορίστον.

Η κοινωνία μπορεί να είναι βαθιά καταρρακωμένη από την συνεχιζόμενη επίθεση και η εργατική τάξη για πολλά χρόνια διασπασμένη και διαιρεμμένη, αλλά κατέστη πλέον κοινώς κατανοητό - τουλάχιστον ανάμεσα σε όσους δεν είναι ποταποί τσανακογλείφτες της Κυβέρνησης και των αφεντικών - πως ένα τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Το συναίσθημα της οργής - που υφέρπει στο εσωτερικό της κοινωνίας εδώ και πολύ καιρό - έψαχνε διέξοδο να εκφραστεί.

Για αυτό τον λόγο, την περίοδο εκείνη πραγματοποιήθηκε μια οξεία επίθεση της Κυβέρνησης και των πληρωμένων φερεφώνων της απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που τους συμπαραστάθηκε ενεργά. Η προπαγάνδα έφτασε στα έσχατα επίπεδα κατασυκοφάντησης, ενώ επιστρατεύθηκαν και νέες τεχνικές παραχάραξης της αλήθειας (παραποιημένα Video κλπ).

Ταυτόχρονα, η Κυβέρνηση προσπάθησε να "τσιμεντώσει" το δικό της κοινό με αφίσες που καλούσαν τον κόσμο να μην κατέβει στις πορείες, ανασύροντας ακόμη και τους νεκρούς στο Μάτι, για να πείσει πως όλα αυτά είναι μια σκευωρία προκειμένου να πέσει η - τόσο αγαπητή σε όλους - κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Ακόμη και μετά τις μαζικές περσινές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, τις μεγαλύτερες σε όγκο στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, η Κυβέρνηση παρίστανε πως δεν συνέβη τίποτα. Καμία αυτοκριτική, καμία κίνηση που να έδειξε έστω και την πιο στοιχειώδη θέληση για ανάληψη ευθύνης.

Δυστυχώς, στους μήνες που ακολούθησαν, το κίνημα των Τεμπών, δηλαδή οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους για να στηρίξουν τους συγγενείς που ζητούσαν δικαίωση, αποδυναμώθηκε.

Από την μία, αυτό ήταν αναπόφευκτο να συμβεί, καθώς υπήρχε έλλειψη οποιασδήποτε σταθερής δομής οργάνωσης - πέραν του Συλλόγου των Συγγενών των Θυμάτων και κάποιων πρωτοβουλιών νέων ανθρώπων. Επίσης, η σταδιακή ανάθεση της απόδοσης της "Δικαιοσύνης" (γενικά κι αόριστα) αποκλειστικά στην θεσμική οδό, δηλαδή στις δικαστικές αίθουσες, ποτέ δεν θα μπορούσε πραγματικά να αγγίξει την συστημική ρίζα του προβλήματος, καθώς η αστική "δικαιοσύνη" μόνο τυπικά είναι ανεξάρτητη και στην πραγματικότητα είναι πλήρως ελεγχόμενη, ειδικά στην Ελλάδα. Και σε γενικότερα πλαίσια όμως, μια τέτοιου είδους θεσμική αντίληψη περί της απόδοσης "δικαιοσύνης", ουσιαστικά απομακρύνει την κοινωνία από την πραγματική ενασχόληση με το ζήτημα με όρους μαζικής και δυναμικής διεκδίκησης και την καθιστά απλό θεατή. Επιπλέον, στην συγκεκριμένη περίσταση, το ίδιο το αίτημα της "Δικαιοσύνης" δεν απέκτησε ποτέ πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, για αυτό άλλωστε και συσπείρωσε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και πολιτικής απόχρωσης, οι οποίοι μπορεί να έχουν μεταξύ τους ριζικά αντίθετα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα και σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή να βρίσκονταν στο απέναντι στρατόπεδο. Ήταν όμως ταυτόχρονα ενα αίτημα τόσο γενικό, ώστε να είναι εύκολο να ελεγχθεί και να βρει τα όριά του.

Από την άλλη, τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά κινήματα δεν κατάφεραν να παρέμβουν ουσιαστικά σε αυτό το ζήτημα, να το συνδέσουν πολιτικά με την γενικότερη έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και να αναδείξουν τις βαθύτερες συστημικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα. Παρά την συνεχή τους παρουσία στον δρόμο, πάρα τις εκατοντάδες εκδηλώσεις και την αμέριστη αλληλεγγύη που έδειξαν στους Συγγενείς, δεν φάνηκαν να μπορούν να καταστήσουν κυρίαρχα τα αντικαπιταλιστικά προτάγματα στον αγώνα αυτό, στον οποίο κυριάρχησε ένα αίσθημα εθνικής ενότητας και εναντίωσης στην παρούσα κυβέρνηση.

Δεν κατάφεραν δηλαδή, με λίγα λόγια, να καταστήσουν κοινό κτήμα των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βρέθηκαν στον δρόμο - η πλειοψηφία των οποίων ντε φάκτο ανήκει στην τάξη μας- πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη Κυβέρνηση ή μόνο συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Κανείς δεν αμφιβάλλει βέβαια πως οι παρόντες διαχειριστές του Κράτους είναι οι πιο βαθιά βουτηγμένοι στα συμφέροντα, τις μίζες και τα πάρε-δώσε με την μαφία και το μαύρο κεφάλαιο. Φυσικά και έχουν κάνει τα πάντα για να καλύψουν τους "υμετέρους". Φυσικά και είναι οι προτιμότεροι από το Κεφάλαιο διαχειριστές του συστήματος. Ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο.

Το έγκλημα στα Τέμπη αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το που οδηγούν οι ακραίες καπιταλιστικές πολιτικές της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της υποβάθμισης κάθε δημόσιας υποδομής στον βωμό του κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συγκάλυψη και το ζήτημα με τα παράνομα καύσιμα που μετέφερε το τρένο, μας δείχνουν τον ακραίο βαθμό του εναγκαλισμού του Κράτους με το (μαύρο ή μη) Κεφάλαιο και τα επίπεδα ποταπότητας στα οποία μπορεί να εκπέσει το πρώτο για να καλύψει το δεύτερο.

Αφού λοιπόν το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα δεν κατάφερε να νοηματοδοτήσει επαρκώς τον αγώνα, άνοιξε ο δρόμος για την διαμεσολάβηση, την αντιπροσώπευση και την κομματικοποίησή του. Αν και πολλά από τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου φάνηκε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ενασχόλησή τους με το ζήτημα και τις σχέσεις τους με συγκεκριμένους εκ των Συγγενών (Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Νίκη) εν τέλει εμφανίστηκε το (υπό ίδρυση) κόμμα Καρυστιανού, το οποίο προβάλει ως μοναδική του αξίωση την "κάθαρση" του πολιτικού συστήματος και την "τιμωρία των υπευθύνων", δηλαδή των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται στο έγκλημα και τη συγκάλυψη. Η κυρία Καρυστιανού, της οποίας τον αγώνα για δικαίωση, από κοινού με τους υπόλοιπους συγγενείς, στήριξε εξαρχής το ριζοσπαστικό κίνημα, εμφανίζεται να μην έχει ξεκάθαρες θέσεις για όλα τα υπόλοιπα πολιτικά, κοινωνικά και κυρίως οικονομικά ζητήματα που μαστίζουν την πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης και ιδίως την εργατική τάξη. Δηλώνει πως "υπερβαίνει" τον διαχωρισμό "Δεξιάς/Αριστεράς", ενώ ταυτόχρονα έχει συσπειρώσει στο επιτελείο της προσωπικότητες της ακροδεξιάς, κάτι που αντανακλάται και σε διάφορες δηλώσεις της.

Όμως, ως ξεκάθαρο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα, τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από τα λοιπά κοινωνικά και ταξικά ζητήματα, τα καθημερινά εγκλήματα πάσης φύσης: στους χώρους εργασίας ("εργατικά ατυχήματα"), στα υδάτινα και χερσαία σύνορα (δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών), δεν είναι ξεκομμένα από τον πνιγμένο Θεσσαλικό Κάμπο και τα καμμένα δάση και σπίτια σε όλη την χώρα, από την Ρόδο μέχρι τον Έβρο. Δεν είναι ξεκομμένα από την φτώχεια και την ανεργία, μέσα σε ένα σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Υπαίτιοι για όλα τα παραπάνω δεν είναι μονάχα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χρήζουν "τιμωρίας" και "κάθαρσης", ούτε καν μονάχα η συγκεκριμένη κυβέρνηση, όπως αναφέραμε και παραπάνω. Υπαίτιο είναι συνολικά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το Κράτος και το Κεφάλαιο.

Ένα σύστημα διεθνές, που στον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό εγκληματεί παντού με παρόμοιους τρόπους και επηρεάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του, όπως φανερώθηκε πρόσφατα και με το νέο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, χώρα στην οποία οι σιδηρόδρομοι άνοιξαν στον ιδιωτικό τομέα λίγα χρόνια πριν και που στην ιδιωτικοποίηση εμπλέκεται, τι περίεργο, η ίδια εταιρία που εξαγόρασε τα ελληνικά τρένα για μια μπουκιά ψωμί εν μέσω των μνημονίων, η Ιταλική Ferrovie dello Stato Italiane.

Μέσα σε αυτό το εκμεταλλευτικό Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα, η απόδοση της "Δικαιοσύνης" δεν μπορεί να αφεθεί στα ελεγχόμενα αστικά δικαστήρια, αλλά ούτε και στα υπάρχοντα πολιτικά πλαίσια γενικότερα, δεν μπορεί να επέλθει μέσα από κοινοβουλευτικά κόμματα, ηγέτες και σωτήρες, όσο αντισυστημικό προφίλ κι αν παρουσιάζουν. Ακόμη και άνθρωποι με αγνές προθέσεις, όταν καταλήγουν να διεκδικούν την δικαίωση του αγώνα τους μέσω της εμπλοκής στο ίδιο το σύστημα που προκαλεί την αδικία και τον θάνατο, ουσιαστικά προδίδουν τον ίδιο τον σκοπό τους.

Ως αναρχικοί/ες δεν έχουμε αυταπάτες: Οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζονται στους δρόμους, με την αλληλεγγύη και την αυτο-οργάνωση. Ακόμη κι αν επέλθει κάποιου είδους δικαστική δικαίωση ή πολιτική "κάθαρση" που θα αφορά το συγκεκριμένο έγκλημα στα Τέμπη, όσο οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτό παραμένουν ανέπαφες, τίποτα δεν εμποδίζει ένα νέο, παρόμοιο έγκλημα από το να συμβεί. Πραγματική δικαίωση για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών σημαίνει κατάργηση των όρων που το προκάλεσαν, ώστε να μην επαναληφθεί. Και μια τέτοια δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την απόδοση πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από τον συνολικό αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Έναν κόσμο όπου το ιδιωτικό κέρδος δεν θα μπαίνει πάνω από τις ζωές μας, αφού δεν θα υπάρχει καν.

Οι νεκροί των Τεμπών περιμένουν. Αναμένουν δικαίωση. Και είναι καθήκον των ζωντανών να την αποδώσουν.

Όλοι και όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, Σάββατο 28/2:
-11:00, Καμάρα. Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών
-12.00, Άγαλμα Βενιζέλου. Στηρίζουμε τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων

🏴Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

Λαϊκή μνήμη, μνήμη που δε σβήνει | Όλοι/ες στις πανελλαδικές απεργιακές συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη.

Αθήνα - Πλατεία Συντάγματος

Θεσσαλονίκη - Άγαλμα Βενιζέλου

28/2, 12:00

Σήμερα, 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη η απαίτηση για δικαίωση παραμένει. Τρία χρόνια μετά εξακολουθούν να θυσιάζονται ζωές στον βωμό του κέρδους και η ζωή μας, η ζωή της τάξης μας και του λαού, να υποτιμάται καθημερινά για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Δεν ξεχνάμε όμως τις περσινές ιστορικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, που μας γέμισαν ελπίδα και απέδειξαν πως η συνένωση της ανάγκης για απόδοση δικαιοσύνης με την ανάγκη για το μπλοκάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων και της ακρίβειας, αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς και μέτρα ασφαλείας, μπορούν να κατεβάσουν κρίσιμες μάζες στον δρόμο. Δεν ξεχνάμε -από εκείνες τις μέρες- τη νέα πνοή πολιτικοποίησης/ριζοσπαστικοποίησης, την μαχητική και αποφασιστική στάση των εργαζόμενων και της νεολαίας που δημιούργησαν την πρώτη ύλη για τη επανάκτηση της συλλογικής μας αυτοπεποίθησης και την εμπέδωση πως μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό από το εμπόλεμο αστικό κράτος και τις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων που πρώτα μας ξεζουμίζουν, ύστερα μας δολοφονούν και μετά συγκαλύπτουν.

Απέναντι στη λαϊκή οργή το αστικό κράτος, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Hellenic Train, μη μπορώντας πλέον να σκεπάσουν ότι πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, κρύβονται πίσω από επικοινωνιακούς, νομικούς και δικαστικούς ακροβατισμούς και τεχνάσματα εμπαίζοντας τα θύματα, τους συγγενείς και ολόκληρη την κοινωνία, αφήνοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους στο απυρόβλητο.

Οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν τη μάχη για την ανάδειξη των υπευθύνων και τη διατύπωση ξεκάθαρων απαντήσεων για το χαμό των παιδιών τους με ηχηρό και τραγικό παράδειγμα την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι που ανάγκασε, έστω και μερικώς, τις δικαστικές αρχές σε αναδίπλωση ανοίγοντας το δρόμο για την εκταφή του παιδιού του.

Σε αυτή τη μάχη προκύπτουν διαφορετικές προσεγγίσεις και αναδεικνύονται διαφορετικές προσωπικές επιλογές. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό κλίμα όπου εξελίσσεται μια ευρεία αναδιάταξη του συντηρητικού, δεξιού, ακροδεξιού στρατοπέδου άμεσα συνδεδεμένη με τις διεθνείς εξελίξεις, την πολεμική προετοιμασία και τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, οι προσωπικές επιδιώξεις για πολιτικές καριέρες παρότι δεν επισκιάζουν την ουσία του αγώνα των Τεμπών καταδεικνύουν εμφατικά ότι ένα γενικόλογο αίτημα κατά της διαφθοράς από τη στιγμή που δεν εντάσσεται και δεν μετουσιώνεται σε ένα ξεκάθαρο πολιτικό πλαίσιο κατάδειξης και καταδίκης των πραγματικά υπεύθυνων, μπορεί να εγκολπωθεί εύκολα και να εξυπηρετήσει μια συντηρητική, αποπροσανατολιστική ρητορική.

Και είναι καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων και του κινήματος, να θέσουν και να επικοινωνήσουν αυτό το πλαίσιο και τις προεκτάσεις του, να συγκροτήσουν τα αγωνιστικά αναχώματα διεκδικώντας μαζί με το λαό την απαίτηση για την πραγματική δικαίωση των νεκρών της τάξης μας. Παράλληλα πρέπει να κατανοήσουν και να εκμεταλλευτούν την πολιτική αναταραχή και τα ρήγματα που δημιουργούνται από την κοινωνική πίεση και τη λαϊκή κινητοποίηση και να μετατρέψουν αυτόν τον αγώνα σε σύγκρουση εφ' όλης της ύλης με την εξουσία του κεφαλαίου.

Γι' αυτό και βασικό διακύβευμα αυτής της περιόδου είναι η ενθάρρυνση, η προτροπή και η οργάνωση της κινητοποίησης των εργαζόμενων και της νεολαίας, που μετά από μια δεκαετία φτωχοποίησης, εμπαιγμού και καταστολής έχουν την προοπτική να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους και να αγωνιστούν. Γιατί η οργάνωση κοινών πεδίων αγώνα μέσα σε σχολεία, σχολές, γειτονιές, χώρους δουλείας αλλά και στους δρόμους αποτελεί την προϋπόθεση για να σφυρηλατηθεί η επαναστατική μας έφοδος με τα συγκεκριμένα πολιτικά προτάγματα/επίδικα του λαού και τη μαχητική οργάνωση για την διεκδίκηση τους.

Γιατί ο αγώνας για τα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη ταξική του διάσταση ως μέρος και παράγωγο της ταξικής διαπάλης ενάντια σε ένα σύστημα που υποβαθμίζει και ξεπουλάει δημόσια αγαθά (ΟΣΕ, Υγεία, Παιδεία), που δολοφονεί καθημερινά ανθρώπους της τάξης μας (αμέτρητα εργατικά ατυχήματα, εργοδοτική δολοφονία στη "Βιολάντα"), που απαξιώνει την ίδια τη ζωή μπροστά στη διαιώνιση της κερδοφορίας του.

Όπως λέγαμε και πέρυσι στο κάλεσμά μας για τη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση στη συμπλήρωση 2 χρόνων από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα:

"....Στις 7 Φλεβάρη του 2023, λίγες ημέρες πριν την σύγκρουση των αμαξοστοιχιών, οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο προειδοποιούσαν πως «Όσο δεν παίρνονται μέτρα προστασίας στους εργασιακούς χώρους και την ασφαλή λειτουργία και κυκλοφορία των τρένων, τα ατυχήματα δεν έχουν τελειωμό.[…]Δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα που έρχεται, για να τους δούμε να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, κάνοντας διαπιστώσεις».

Το έγκλημα στα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ως κάτι ξέχωρο από τις πολιτικές της εξαθλίωσης του κεφαλαίου και του κράτους του, δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως μια «κακιά στιγμή» ή ένα «ανθρώπινο λάθος». Μέσα στις εκατοντάδες περιπτώσεις ξεπουλήματος και ιδιωτικοποιήσεων, χαρακτηριστική ήταν και αυτή του ΟΣΕ, με επακόλουθο την υποβάθμιση των σιδηροδρόμων και την πλημμελή συντήρηση των γραμμών, με απολύσεις και μειώσεις μισθών, με αύξηση των τιμών των εισιτηρίων, αλλά και ελλιπή μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων και των επιβατών, με πολλαπλασιασμό εργατικών ατυχημάτων, καθυστερήσεων και θανατηφόρων δυστυχημάτων. Οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση και η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υποδομών δεν είναι συγκυριακά φαινόμενα, αλλά δομικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού. Το σιδηροδρομικό δίκτυο δεν αφέθηκε στην τύχη του, δεν ήταν αποτέλεσμα απλής αδιαφορίας, αλλά στρατηγική επιλογή: οι αστικές κυβερνήσεις και οι επιχειρηματικοί όμιλοι εξακολουθούν να βάζουν το κέρδος πάνω από τις ζωές μας, να εξυπηρετούν τη διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, συντελώντας στην πλήρη υποτίμηση της ζωής της εργατικής τάξης και έπειτα, να συγκαλύπτουν με κάθε μέσο τα δολοφονικά τους εγκλήματα.

Η επίθεση στην εργατική τάξη: Φτώχεια, ακρίβεια, εξώσεις

Η υποτίμηση της ζωής μας όμως, δεν σταματά στους σιδηροδρόμους. Η καθημερινότητα που βιώνουμε αντικατοπτρίζει τη σκληρή και ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και το κράτος του σήμερα: Μία επίθεση που εκδηλώνεται με τους πετσοκομμένους μισθούς που παραμένουν καθηλωμένοι παρά τις αυξήσεις-κοροϊδία του κατώτατου, καθώς η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά αυξάνονται διαρκώς. Που εκδηλώνεται με τις δραματικές αυξήσεις των ενοικίων και την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και των εξώσεων να θέτουν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην στέγαση. Με αντεργατικά νομοσχέδια που νομιμοποιούν την δραματική εντατικοποίηση της εργασίας, τα ελαστικά ωράρια, τα μειωμένα ή μηδενικά ένσημα και τα ανύπαρκτα μέσα προστασίας και υγιεινής.

Την ίδια ώρα που τα εργατικά «ατυχήματα» και οι εργατικές δολοφονίες συνεχίζονται αδιάκοπα και αυτό το έτος καθιστώντας τους χώρους εργασίας σε μία απέραντη κοιλάδα των Τεμπών.

[…]

Στο μεταξύ, τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία είναι υποστελεχωμένα και η δημόσια υγεία και παιδεία βρίσκονται υπό κατάρρευση με παραδείγματα όπως η πτώση ασανσέρ στον Ερυθρό Σταυρό και το ταβάνι που έπεσε κυριολεκτικά στα κεφάλια μαθητών, να αποδεικνύουν την αξία της ζωής μας που χάνεται μπροστά στο κέρδος. Και όλα αυτά, όταν αντί να δοθούν χρήματα στις δημόσιες μεταφορές, την παιδεία και την υγεία, για να μην πεθαίνουμε στα Τέμπη, στα νοσοκομεία, στους χώρους δουλειάς μας, τα δημόσια κονδύλια προορίζονται για τις πολεμικές δαπάνες, το ΝΑΤΟ, τις τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις, τις φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου ενώ παράλληλα οι λαϊκές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως περιττή δαπάνη.

Καμία συγκάλυψη - Μόνο ο ταξικός αγώνας μπορεί να φέρει δικαιοσύνη

Για το κεφάλαιο, είμαστε «η αναγκαία θυσία, για να πάμε μπροστά». Όσο όμως οι άνθρωποι της τάξης μας πεθαίνουν στους χώρους δουλειάς, σε σιδηροδρομικές τραγωδίες όπως τα Τέμπη, στις πυρκαγιές τα καλοκαίρια, στις πλημμύρες στην Θεσσαλία, στα ναυάγια των μεταναστών, τόσο η λαϊκή οργή γιγαντώνεται.

Λαϊκή οργή που απαντάει στην θρασύτητα και την αλαζονεία της κρατικής διαχείρισης η οποία με πρόσχημα το επίπλαστο εκλογικό της ποσοστό δεν διστάζει επί 2 χρόνια να αποποιείται οποιωνδήποτε ευθυνών και συσχέτισης με το έγκλημα των Τεμπών καλύπτοντας ταυτόχρονα τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται. Δεν διστάζει να κοροϊδεύει, να ειρωνεύεται και να επιτίθεται στον αγώνα των συγγενών και στην κοινωνική απαίτηση για δικαίωση. Να παρουσιάζει τις δίκαιες κοινωνικές αντιδράσεις ως ένα οργανωμένο σχέδιο «αποσταθεροποίησης» παραληρώντας μέσω των ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να σπείρει την τρομοκρατία και να τις αποσυμπιέσει, επικαλούμενη ταυτόχρονα το «αδιάβλητο» της δικαιοσύνης .

Η επιθετική τακτική που ακολουθεί το κυβερνητικό επιτελείο φανερώνει το μέγεθος της πολιτικής πίεσης που ασκείται σε ανώτατα επίπεδα από την εντεινόμενη, αν και σε πρωτόλεια επίπεδα, συνθήκη απονομιμοποίησης και έλλειψης εμπιστοσύνης της κρατικής διαχείρισης. Μια συνθήκη η οποία με τη μαζικότητα, την πολυμορφία και τη διάρκεια των κινητοποιήσεων και του αγώνα για δικαίωση συμπυκνώνει και αποκρυσταλλώνει έμπρακτα, στο δρόμο, το ευρύτερο πλαίσιο βίαιης εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού συστήματος. Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή και περίοδο αγώνα όπου δημιουργούνται οι ευκαιρίες για ρήγματα, με την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία να έχει τα μάτια και τα αυτιά της ανοιχτά, φανερώνοντας επιτακτικά το καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων να συμβάλλουν με την παρουσία τους και το πολιτικό τους πλαίσιο κάνοντας ακόμα πιο ξεκάθαρο το δίπολο «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

[…]

Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από αυτούς που μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, που υποτάσσουν τις ανάγκες και τις ζωές μας στις απαιτήσεις της αγοράς. Το δικό μας καθήκον είναι να συνεχίσουμε, να μην αφήσουμε τίποτα να ξεχαστεί, να οργανώσουμε τον αγώνα της τάξης μας, για να νικήσει η ζωή τον θάνατο."

Να ορθώσουμε αγώνες οι οποίοι θα καταφέρουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Να στήσουμε ανάχωμα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, να απαντήσουμε στην ταξική βία της ακρίβειας, την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες και τα αντιεργατικα νομοσχέδια που αιματοκυλίζουν τους χώρους δουλειάς, να μπλοκάρουμε την στρατικοποίηση στρατηγικών τομέων όπως οι μεταφορές και η έρευνα.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Να περάσουμε στην αντεπίθεση.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 28ης ΦΛΕΒΑΡΗ

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Όλοι και όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις στις 28ης Φλεβάρη

Η παρούσα χρονική περίοδος διακρίνεται από την πιο οξεία νεοφιλελεύθερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών, μια επίθεση του Κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, με κύριο συνένοχο το Κράτος, που λειτουργεί και νομοθετεί πάντα υπέρ των αφεντικών.

Νέοι εργασιακοί νόμοι, 13ωρα και περαιτέρω ελαστικοποίηση των όρων εργασίας μας. Εργατικά "ατυχήματα" (εργοδοτικές δολοφονίες) που πολλαπλασιάζονται, με πιο τραγικό το πρόσφατο παράδειγμα των 5 νεκρών εργατριών στο εργοστάσιο της εταιρίας "Βιολάντα" στα Τρίκαλα.
Ακρίβεια, υψηλά ενοίκια, πάγωμα των μισθών και φυσικά ο μπαμπούλας της ανεργίας ως αποτρεπτικός παράγοντας για όσους δυσανασχετούν.

Στο κομμάτι της στέγασης, τα διάφορα fund, στο βωμό του κέρδους, πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω στα σπίτια της εργατικής τάξης και των λαϊκών οικογενειών, πάντα με την ανοχή του Κράτους, που δεν επιθυμεί να προστατέψει ούτε καν την πρώτη κατοικία, ούτε καν για τα πιο ευπαθή κοινωνικά στρώματα. Οι εξώσεις - ή οι απόπειρες τους- ακόμη και σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπως πρόσφατα στον Εύοσμο, τείνουν να γίνουν καθημερινότητα σε αυτή την μανιώδη προσπάθεια του Κεφαλαίου να στραγγίξει και την τελευταία ρανίδα αίματος της τάξης μας.

Ταυτόχρονα, οι σταδιακές ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, έρχονται να προστεθούν στο μαζικό ξεπούλημα των δημοσίων υποδομών που πραγματοποιήθηκε την εποχή των μνημονίων από όλες τις κυβερνήσεις. Σήμερα, οι υποδομές της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, βρίσκονται όλες στο χειρότερο δυνατό επίπεδο, ενώ στο κομμάτι της ενέργειας, τα μονοπώλια και το περίφημο "χρηματιστήριο" που δημιουργήθηκε, έχουν εκτινάξει τις τιμές στα ύψη και έχουν καταργήσει κάθε έννοια λογικής, πέραν της καπιταλιστικής φυσικά. Οι πολιτικές του κεφαλαίου πολλές φορές επιχειρείται να προωθηθούν και με ύπουλους τρόπους, όπως οι δήθεν "αγαθοεργίες" από ντεμέκ φιλανθρωπικά "ιδρύματα", όπως στην περίπτωση των Ωνάσειων Σχολείων που απειλούν να εξοβελίσουν δεκάδες μαθητές από τα σχολεία της γειτονιάς τους με υποτιθέμενο σκοπό την αναβάθμιση, ενώ στον ορίζοντα φαίνεται ξεκάθαρα η συστημική επιθυμία για περαιτέρω ανάθεση της διαχείρισης της παιδείας υπό την εποπτεία του Κεφαλαίου. Άλλωστε οι νεοφιλελεύθερες λογικές έχουν ήδη εισαχθεί πολύ βαθιά στο δημόσιο σχολείο, όπως η διαδικασία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, που συνάντησε αντίσταση από αγωνιστές δασκάλους και καθηγητές, αλλά έφερε και αρκετές διώξεις και ποινές.

Όλη η παραπάνω υποβάθμιση του δημοσίου τομέα προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου και η άρνηση των κυβερνήσεων να επενδύσουν στην πρόληψη και την πρόνοια δεν είναι ολωσδιόλου ξεκομμένες από την δυστοπική πραγματικότητα που βιώνουμε: Κάθε χρόνο οι πυρκαγιές κατακαίνε τα δάση της χώρας (ενώ στην θέση των δέντρων ξεπηδούν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα οι ανεμογεννήτριες της "πράσινης ανάπτυξης"), οι πλημμύρες στην Θεσσαλία έφεραν θανατηφόρες επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων της περιοχής, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν ξεχαστεί στην μοίρα τους. Η ακρίβεια στην ενέργεια και η στροφή των κρατών της ΕΕ σε πιο φτηνές τροφίμων, φέρνουν την ήδη πιεσμένη φτωχή αγροτιά στα έσχατα όριά της, ενώ οι μαζικές θανατώσεις των κοπαδιών ως "λύση" στις μολυσματικές ασθένειες γονατίζουν τους κτηνοτρόφους.

Τέλος, η παγκόσμια στροφή προς την πολεμική οικονομία απαιτεί όλο και μεγαλύτερα κεφάλαια να δαπανούνται σε εξοπλισμούς, σε όπλα που σκοτώνουν χιλιάδες ανθρώπους της τάξης μας σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. Κεφάλαια που θα μπορούσαν να είχαν καλύψει άμεσες ανάγκες των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Αντ' αυτού, βλέπουμε για άλλη μια φορά το Κεφάλαιο (πολεμικό, εμπορικό, κατασκευαστικό) να αυξάνει τα κέρδη του.

Το ίδιο το έγκλημα των Τεμπών είναι παράγωγο αυτής της πολιτικής που προτεραιοποιεί τα κέρδη του Κεφαλαίου έναντι της ασφάλειας και της ζωής των πολιτών.

Δεν ξεχνάμε πως η Κυβέρνηση εξαρχής προσπάθησε να αποκρύψει την ύπαρξη παράνομων εύφλεκτων υλικών, για να προστατεύσει τα καρτέλ στο λαθρεμπόριο καυσίμων, και να αποποιηθεί κάθε ευθύνης, καλύπτοντας τα μέλη της και ανάγοντας το έγκλημα σε δήθεν "τραγικό ανθρώπινο λάθος". Ταυτόχρονα μας φλόμωνε στα ψέματα εγκαινιάζοντας ηλεκτρονικά συστήματα που ακόμη δεν λειτουργούν στην πραγματικότητα και τα οποία, με κόστος λίγων μόλις χιλιάδων ευρώ, θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει το έγκλημα αν είχαν εγκατασταθεί εγκαίρως. Η ίδια αυτή κυβέρνηση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κλαίγονταν από την μία, πως δήθεν τους εξαπάτησε η Helleniс Train, η εταιρία που εξαγόρασε τους σιδηρόδρομους για μια μπουκιά ψωμί και λαμβάνει από πάνω αποζημίωση 61εκ. ευρώ, ενώ από την άλλη επέμεναν πως έχουν πραγματοποιήσει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την διαλεύκανση της υπόθεσης και την αρωγή της δικαιοσύνης. Ίσως εννοούν το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, που απ' ό,τι φαίνεται, ανατέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ανύπαρκτες εταιρίες, από τις περιφερειακές αρχές, συνδεδεμένες άρρηκτα με την Κυβέρνηση. Ξέρουμε πολύ καλά πως καμία βοήθεια δεν μπορεί και δεν θέλει να παρέχει το αστικό σύστημα στην αληθινή απόδοση ευθυνών, καθώς υπεύθυνοι είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι και οι πολιτικές τους, φανερές ή παρασκηνιακές.

Επιπλέον, δεν ξεχνάμε ποτέ την χλεύη διαφόρων πολιτικών σαλτιμπάγκων, κυβερνητικών και μη, προς τα πρόσωπα των συγγενών των θυμάτων, που την μία τους αποκαλούσαν "ψεκασμένους" και την άλλη τους λοιδορούσαν ως αποζητούντες την αυτοπροβολή! Ήταν οι ίδιοι που, μετά τις μεγαλειώδεις περσινές διαδηλώσεις και αφού κατάλαβαν πως το ζήτημα δεν θα ξεχαστεί, όπως θα επιθυμούσαν, δήλωναν πως δήθεν καταλαβαίνουν τον πόνο τους και πως τους συμπαραστέκονται.

Είμαστε πεπιεσμένοι/ες πως η συνέχεια αυτής της πολιτικής, αυτού του απάνθρωπου συστήματος που υποτιμάει ακόμη και την ίδια την έννοια της ανθρώπινης ζωής (όπως είδαμε και στην απόπειρα της συγκάλυψης του εγκλήματος της Πύλου με τους περισσότερους από 550 νεκρούς μετανάστες, το πρόσφατο έγκλημα του Λιμενικού στην Χίο αλλά και φυσικά στην γενοκτονία της εποχές μας στην Παλαιστίνη) δεν είναι μονόδρομος. Αρκεί η εργατική τάξη να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, να διεκδικήσει και να πετύχει τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τα παράσιτα του Κεφαλαίου και τους πολιτικούς του αντιπροσώπους.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η "Δικαιοσύνη" δεν θα κερδηθεί μέσα από κόμματα και "ηγέτες", δικαστικές αίθουσες και κοινοβούλια. Θα κερδηθεί στους δρόμους, με αγώνα συλλογικό.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν πέρσι στους δρόμους όλης της χώρας μετά από τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, αλλά και όσοι/ες κάνουν την καθημερινή δουλειά μυρμηγκιού στους χώρους εργασίας, στις σχολές τους, έξω στην κοινωνία και επιμένουν να αγωνίζονται υπό πολύ δύσκολες συνθήκες, μας δείχνουν ότι κάτι συνεχίζει να κινείται εκεί έξω. Μας δείχνουν ότι η εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα δεν θα ανεχθούν για πολύ καιρό ακόμη την χλεύη, την συγκάλυψη, την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Αρκεί να παίξει ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς, την οργανωμένη εργατική τάξη, τον ρόλο που του/της αναλογεί σε αυτή την υπόθεση.

Στις 28 Φλεβάρη, την επέτειο της δολοφονίας 57 ανθρώπων στα Τέμπη, απεργούμε διεκδικώντας την δικαίωση των συγγενών των θυμάτων. Την δικαίωση του αίματος των ίδιων των νεκρών, που ακόμη είναι νωπό, αν και καλυμμένο από τόνους χώματος και μπάζων.

Και ταυτόχρονα, διεκδικούμε εκείνες οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της λογικής του κέρδους πάνω από τον άνθρωπο και την φύση, των πολέμων και των γενοκτονιών, που επέτρεψαν σε αυτό το έγκλημα να συντελεστεί, να ανατραπούν, μέσα από την πάλη της οργανωμένης εργατικής τάξης και των φορέων της.

Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να παλεύουμε για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς και μια ζωή αξιοβίωτη για κάθε άνθρωπο.

Σάββατο 28 Φλεβάρη, όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις για τα 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη!

Προσυγκέντρωση 11:00 Καμάρα

Συγκέντρωση 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου

Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική

⚠️ 3 Χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη

✊ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

12:00 | ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Τέμπη: το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

Τα τελευταία χρόνια, τα σωματεία εργαζομένων στο σιδηρόδρομο είχαν αναδείξει πολλές φορές την τραγική και επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σιδηροδρομικό δίκτυο. Ενδεικτικά της κατάστασης αυτής ήταν και τα δεκάδες μικροατυχήματα ακόμα και πριν το έγκλημα των Τεμπών, με τις φωνές που προειδοποιούσαν για τις ελλείψεις σε υποδομές, προσωπικό και ασφάλεια να αποσιωπώνται διαρκώς και στοχευμένα. Ακόμα κι όταν το ζήτημα έφτασε στη βουλή, ο υπουργός μεταφορών ωρυόταν πως «είναι ντροπή να τίθεται ζήτημα ασφαλείας», φανερώνοντας πως η συγκάλυψη είναι μια διαδικασία που προϋπήρχε του εγκλήματος. Έτσι, οι ευθύνες που οδήγησαν στη σύγκρουση των τρένων φαίνεται πως είναι και διαχρονικές και συστημικές. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν συγκεκριμενοποιούνται και ταυτόχρονα.

Πλέον, μας έχει γίνει ξεκάθαρο πως μοναδικό μέλημα του ελληνικού κράτους -τόσο της κυβέρνησης όσο και της δικαστικής εξουσίας με την οποία φαίνεται να είναι σε άριστη συνεργασία-, στο δρόμο προς τη συνολική συγκάλυψη, είναι να κρύψει κάθε στοιχείο ώστε να εξαφανιστούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες που τη βαραίνουν.

Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, είναι πολύ σημαντικός ο δικαστικός αγώνας που δίνουν οι συγγενείς και φίλοι των θυμάτων, καθώς και οι επιζώντες/ζήσασες της σύγκρουσης. Ενώ παλεύουν καθημερινά με τα τραύματα που το έγκλημα αυτό άφησε ανεξίτηλα στα σώματα και τις ψυχές τους, έρχονται αντιμέτωποι/ες και με την εγκατάλειψη του ελληνικού κράτους. Παρ' όλα αυτά έχουν την δύναμη να συγκρούονται με το κρατικό αφήγημα που προσπαθεί με κάθε μέσο να αναστρέψει την πραγματικότητα. Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα των ανθρώπων αυτών, δίνοντας του διάρκεια και δύναμη. Άλλωστε για εμάς, ο μόνος τρόπος για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαίωση είναι μέσα από την κοινωνική δυναμική που θα αγωνιστεί γι' αυτήν. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως οι στιγμές που ταρακουνήθηκαν περισσότερο όλοι όσοι προσπαθούν να συγκαλύψουν το έγκλημα, ήταν εκείνες που ο κόσμος βρέθηκε στον δρόμο. Με αποκορύφωμα βέβαια, τους πρώτους δύο μήνες του 2025, όπου οι μαζικές διαδηλώσεις, οι καθημερινές δράσεις και η ανταπόκριση του κόσμου δεν άφησαν περιθώρια απόκρυψης του ζητήματος. Αν κάτι μας αναλογεί λοιπόν, είναι να δώσουμε διάρκεια στον αγώνα όχι μόνο πριν την έναρξη της δίκης, αλλά τόσο κατά την διάρκεια όσο και μετέπειτα.

Παράλληλα, όσο σημαντικός είναι ο δικαστικός αγώνας για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαιοσύνη, άλλο τόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή δεν θα έρθει μόνο μέσω αυτού.

Οι συνθήκες που οδήγησαν στην κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων και στον τραυματισμό -σωματικό και ψυχικό- πολλών περισσότερων, είναι απαράλλαχτες. Ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε άθλια κατάσταση και δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση για την αποφυγή ενός νέου εγκλήματος. Όσο η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασφαλίσει πως δεν θα βγει χαμένη, εμείς είμαστε υποχρεωμένες και υποχρεωμένοι να διασφαλίσουμε ότι δεν θα χάσουμε το δάσος από τα πολλά δένδρα. Όπως και οι διαδηλώσεις στη Σερβία, που μετά τον θάνατο 15 ανθρώπων από την κατάρρευση στέγης σε σιδηροδρομικό σταθμό, δεν σταμάτησαν ούτε με την παραίτηση του πρωθυπουργού, έτσι και εμείς να σταθούμε στο γεγονός ότι πέρα από όλες τις σκανδαλώδεις στιγμές συγκάλυψης, μεγάλη σημασία έχει και το πως οδηγηθήκαμε σε αυτό. Να αναδείξουμε πως, όσο οι δημόσιες υποδομές απαξιώνονται σκόπιμα και τα πάντα εμπορευματοποιούνται και λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα την κερδοφορία, οι ζωές μας θα παραμένουν αναλώσιμες. Το έγκλημα αυτό, μεταξύ άλλων, φανέρωσε όλη την εκμετάλλευση, υποτίμηση και κρατική βία που δεχόμαστε καθημερινά ώστε να συνεχίζει αδιάκοπα η επίτευξη του κέρδους από την πλευρά του κράτους.

Ό,τι συμβαίνει στον δημόσιο τομέα άλλο τόσο και ακόμη πιο ανεξέλεγκτα συμβαίνει και στον ιδιωτικό. Δεκάδες νεκροί κάθε χρόνο σε χώρους εργασίας όπου το μόνο που μετράει για τα αφεντικά τους, είναι το κόστος της και όχι η ίδια η ζωή. Δεν ξεχνάμε τις 5 εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα που δολοφονήθηκαν πρόσφατα με τραγικό τρόπο, γιατί ο έλεγχος των υποδομών και η προστασία των εργαζομένων κοστίζουν. Τέλος, υπάρχουν και άλλες χιλιάδες αναλώσιμες ζωές θαμμένες στον υγρό τάφο του αιγαίου, όπου αντί για προστασία και ασφάλεια βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν μονομερή ακήρυχτο πόλεμο τόσο από το κράτος όσο και απ' την μισανθρωπιά, πού μετέτρεψε τους απόκληρους αυτού του πλανήτη σε "παράνομους εισβολείς" προκειμένου να νομιμοποιηθεί το έγκλημα σε βάρος τους. Δεν ξεχνάμε την Πύλο δεν ξεχνάμε την Χίο. Ο θάνατος έτσι, μοιάζει μια στατιστική στιγμή εντός αυτής της συνθήκης, που κάνει εξόφθαλμη και την ανάγκη να αγωνιστούμε εναντίον της.

Το δίκτυο Τ57 από την ίδρυση του, ούτε στηρίζει ούτε στηρίζεται σε κόμματα, ούτε έχει σχέση με εκλογικές διαδικασίες. Στηρίζεται μόνο στην αυτενέργεια και τη αυτόβουλη συμμετοχή όσων το έχουν επιλέξει σαν φορέα δράσης και αγώνα χωρίς διακρίσεις και ιεραρχίες, για δικαίωση όσων δολοφονήθηκαν και όσων τραυματίστηκαν στο έγκλημα των Τεμπών. Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποιο νέο σωτήρα. Μόνο εμείς με ακηδεμόνευτους αγώνες μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την σάπια συνθήκη.

Καμία συγκάλυψη - Αγώνας μέχρι τέλους

Ασφαλείς και προσβάσιμες μεταφορές

Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη

Ομάδα Τ57 Θεσσαλονίκης

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11:00 ΚΑΜΑΡΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Τρία χρόνια από το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Τρία χρόνια χωρίς δικαίωση.

Τρία χρόνια που κράτος και κεφάλαιο υποτιμούν συνεχώς τις ζωές μας μπροστά στο κέρδος. Οι πολιτικές ευθύνες αποσιωπούνται, κάθε εγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» και φυσικά οι δημόσιες μεταφορές παραμένουν επικίνδυνα υποβαθμισμένες.

Αυτό δεν ειναι τυχαίο.

Η υποχρηματοδότηση, η έλλειψη προσωπικού, οι ελλιπείς υποδομές και η απουσία βασικών συστημάτων ασφαλείας άνοιξαν τον δρόμο για τις ιδιωτικοποιήσεις και για ένα μοντέλο που θυσιάζει την ασφάλεια μας στο όνομα της κερδοφορίας. Η σκόπιμη συνεχής υποβάθμιση και απαξίωση της δημόσιας υποδομής, όπως έγινε και στην περίπτωση των δημόσιων σιδηροδρομικών μετακινήσεων, δείχνει πραγματικά με τον πιο σκληρό τρόπο την αδιαφορία κράτους και αφεντικών για την ανθρώπινη ζωή.

Δεν πέφτουμε όμως από τα σύννεφα: Πλέον το κράτος έχει πάρει ξεκάθαρα απειλητική στάση απέναντι σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας, προστατεύοντας το κεφάλαιο σφυρίζοντας αδιάφορα στις εκατοντάδες δολοφονίες εργατριών της τάξης μας (με πιο πρόσφατες τις δολοφονίες των 5 εργατριων στο εργοστασιο Βιολάντα)- ελέγχοντας πλήρως θεσμούς και ΜΜΕ, κάνοντας πλάτες στο Λιμενικό που δολοφονεί συστηματικά μετανάστριες και μετανάστες.

Την ίδια στιγμή, η επίθεση στη ζωή και την εργασία μας εντείνεται. Ελαστικές σχέσεις εργασίας, εξαντλητικά ωράρια που φτάνουν τις 13 ώρες, χαμηλοί μισθοί, ανασφάλεια, απολύσεις. Τα εργατικά «ατυχήματα» πληθαίνουν. Το κόστος στέγασης εκτοξεύεται, ενώ υγεία και παιδεία υποβαθμίζονται και εμπορευματοποιούνται, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες.

Ο αγώνας για δικαίωση είναι υπόθεση όλων μας. Δεν ανήκει σε κόμματα ούτε σε «εκπροσώπους». Ανήκει σε όσους και όσες παλεύουν καθημερινά για αξιοπρέπεια στη δουλειά και στη ζωή.

Ως εργαζόμενες και εργαζόμενοι στον κλάδο του επισιτισμού, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει εντατικοποίηση, ανασφάλεια και υποτίμηση. Απεναντι στα εγκλήματα των αφεντικών, στην υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης και συνολικότερα της ζωής μας είναι η οργάνωση και αντίσταση στους χώρους δουλειάς.Μονο μέσω της οργάνωσης στη βάση και της συλλογικοποίησης των αναγκών μας μπορούμε να αντισταθούμε στις αντικοινωνικές πολιτικές του κράτους και των αφεντικών που μας επιβάλλονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

•Ασφαλη και δημόσια μέσα μαζικών μεταφορών

•Αυξήσεις στους μισθούς

•Συλλογικές συμβάσεις και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη

•Δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία

ΝΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ

*ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ.ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 24ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

** Μετά την πορεία, απεργιακή κουζίνα/bar οικονομικής ενίσχυσης στα γραφεια των σωματείων βάσης στη Μακρυγιάννη 7.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Τρία χρόνια μετά τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας με αποτέλεσμα 57 νεκρούς σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ήταν ένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα καθώς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας από το κράτος στους καπιταλιστές και η απαξίωση των μέτρων ασφαλείας έγινα μεθοδικά και με σχέδιο. Η προσπάθεια συγκάλυψης που ακολούθησε είναι χαρακτηριστική της νοοτροπίας των κυβερνήσεων.
Ένοχοι για το έγκλημα είναι τόσο το πολιτικό προσωπικό που εφάρμοσε τις συγκεκριμένες πολιτικές όσο και οι εταιρείες που ενεπλάκησαν με κάθε τρόπο σε αυτή τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους είχαν καταγγείλει επανειλημμένα μέσω των συνδικαλιστικών τους οργάνων τις ελλείψεις στην ασφάλεια.
Καθημερινά βιώνουμε την απαξίωση της ζωής μας όπως το έδειξε και το πρόσφατο πρόβλημα με την βλάβη στις εναέριες συγκοινωνίες και ένα ανάλογο ατύχημα με αεροπλάνα αποφεύχθηκε μόνο με τις προσπάθειες των εργαζομένων. Κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται αν δεν μπει πρώτα στο ζύγι του κέρδους.
Ένα χρόνο πριν έγιναν τεράστιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα με βασικό αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης. Για λίγες μέρες η κοινωνία κατάλαβε τη δύναμή της και τρόμαξε την κυβέρνηση αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε κάποιο απτό αποτέλεσμα. Είναι επιτακτικό να συνεχίσουμε τον αγώνα εκεί που τον αφήσαμε.
Είτε θα αποδεχθούμε ότι οι ζωές μας μετράνε λιγότερο από τα κέρδη του κεφαλαίου -τόσο της «νόμιμης» όσο και της παράνομης δραστηριότητας του- είτε θα αγωνιστούμε. Η ανάγκη να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αυτοοργανώμενα, χωρίς αυταπάτες για εκλογικούς σωτήρες, σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικά πεδίο όλες/οι οι εργαζόμενες/οι να παλέψουμε για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά μόνο κέρδη για τους λίγους και δυστυχία και θάνατο για τους πολλούς. Που δεν θα διστάσει να ξεκινήσει νέους πολέμους στην προσπάθεια του να ξεπεράσει ακόμα μια δομική κρίση. Για μια κοινωνία οργανωμένη σε άλλες βάσεις, αυτές τις ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΚΑΜΑΡΑ, 11:00
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, 12:00

Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και των ταξικών πρωτοβουλιών

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
e-mail επικοινωνίας: lib_exthess@hoextmail.coexm

blog: https://libertasalonica.wordpress.com

Από τις 28/02/23 κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν βλέπει τη συστηματική σήψη του κράτους και του κεφαλαίου που έφερε το θάνατο σε τουλάχιστον 57 ανθρώπους. Και αν για τον καπιταλισμό οι 57 άνθρωποι είναι απλά μια υποσημείωση, στο υποσέλιδο γράφονται οι μη καταγεγραμμένοι νεκροί μετανάστες σε αυτά τα βαγόνια. Χρειάστηκε να είναι αυτή η τελεσιδικία του θανάτου που ανάγκασε τους πάντες να διακόψουν κάθε τι που κάνουν και επιτέλους να ακούσουν όσα λέγονταν καιρό για την κατάσταση του σιδηροδρόμου από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτόν. Για τις πολυεθνικές-κολοσσούς η απώλεια ζωής είναι μονάχα ένας αριθμός σε κάποιο υπολογιστικό φύλλο εσόδων και εξόδων με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους των στελεχών και των αφεντικών τους.Η μετακίνηση, το ταξίδι, η συγκοινωνία ήταν και παραμένουν να είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανά τους αιώνες. Ο καπιταλισμός και τα κράτη ελέγχουν το πώς αλλά και για ποιο λόγο θα μετακινηθούμε. Τα σύνορα χωρίζουν εκατοντάδες ανθρώπους από την προσπάθειά τους να φτάσουν προς την ασφάλεια, αφού φύγουν από τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Τα εμπορεύματα παίρνουν προτεραιότητα στη μετακίνηση. Οι άνθρωποι εξισώνονται με αυτά. Η μετακίνηση πλέον είναι κυρίως ένα ακόμα προϊόν που αναγκαζόμαστε να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας στο ίδιο σύστημα που μας εκμεταλλεύεται.

Η επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο σιδηρόδρομος και τα τραίνα, το σύστημα τηλεδιοίκησης σύμφωνα με τη σύμβαση 717 που δεν υλοποιήθηκε ποτέ, τα συστήματα ασφαλείας που δεν υπήρχαν ήταν μέτρα που επέλεγαν τόσο το ελληνικό κράτος όσο και οι δύο συνυπεύθυνες εταιρίες (η ελληνική ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η ιταλική Hellenic Train) να μην λάβουν συνειδητά. Βέβαια οι εργαζόμενοι/ες κάναν απεργίες για να καταδείξουν τους χειρισμούς των εργοδοτών τους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την ασφάλειά μας ως επιλογή που δεν θα πάρουν. Ως προς τις συνθήκες στις οποίες δούλευαν ίσχυε υποστελέχωση, με προσωπικό λιγότερο του 50% του απαιτούμενου, οπότε έπεφτε ο φόρτος εργασίας σε πολύ λίγους ανθρώπους, τους οποίους έβαζαν να εργάζονται και σε διπλοβάρδιες, ενώ οι αγώνες τους καταστέλλονταν και οι ίδιες/οι διώκονταν ποινικά για τις απεργίες. Δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μας το έγκλημα των Τεμπών, ως μια κρατική δολοφονία που κόστισε την ζωή 57 ανθρώπων, αλλά και ως μία από τις μαζικότερες εργατικές δολοφονίες,που οδήγησε στον θάνατο 11 εργαζομένων.

Το μόνο πράγμα για το οποίο τα κράτη και δη το ελληνικό προετοιμάζονται είναι ο ακόμα μαζικότερος θάνατος. Οι πολεμικές ιαχές πυκνώνουν στην Ευρώπη και η Μεσόγειος γεμίζει όσο ποτέ από δολοφονημένα σώματα. Λίγους μήνες μετά το έγκλημα των Τεμπών, στην Πύλο, συμβαίνει ακόμα ένα μαζικό κρατικό ρατσιστικό έγκλημα, με το ελληνικό λιμενικό να αναποδογυρίζει σκάφος όπου επέβαιναν εκατοντάδες μετανάστες, ενω λίγες μέρες πριν και συγκεκριμένα το βράδυ στις 3/2/2026 το ελληνικό λιμενικό δολοφόνησε για ακόμα μια φορά 15 μεταναστες στη Χίο. Η φιγούρα του μετανάστη δεν αποκρύπτεται αλλά έρχεται στο επίκεντρο. Στο έγκλημα της Πύλου κάποιοι από τους επιζώντες, 22 Αιγύπτιοι, φυλακίζονται ως διακινητές. Τους υπόλοιπους/ες τους περιμένουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπερεκμετάλλευση από τα ελληνικά αφεντικά, ο θεσμικός και διάχυτος ρατσισμός. Με τη συμμετοχή του σε πολεμικά πρόγραμματα (ReArm Europe), χαράζοντας την Ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική (συνέδριο MED5), κάνοντας κοινές ασκήσεις με τον Ισραηλινό στρατό και παρέχοντας του πολεμικές βάσεις για το γενοκτονικό του πόλεμο, αναθερμένοντας τις εθνικές αφηγήσεις γύρω από το Τουρκικό Κράτος, το Ελληνικό Κράτος επισπεύδει ένα μέλλον πολεμικών αναδιανομών και φέρετρων.

Γυρνώντας πίσω στα Τέμπη, το κράτος και οι μηχανισμοί του προσπάθησαν να κατευνάσουν τις όποιες αντιδράσεις έμελλε να ξεσηκωθούν μετά από αυτή τη μαζική δολοφονία, ψάχνοντας αποδιοπομπαίους τράγους να ρίξουν την ευθύνη και έτσι να κρύψουν τη δική τους. Η προσπάθεια συγκάλυψης του κρατικού καπιταλιστικού εγκλήματος στα Τέμπη ξεκίνησε από τα πρώτα λεπτά της σύγκρουσης των τρένων, με τα ΜΜΕ να χαρακτηρίζουν το συμβάν ατύχημα από ανθρώπινο λάθος. Έπειτα ο χώρος του εγκλήματος καλύφθηκε με τσιμέντο, ενώ σε δεύτερο χρόνο το ξεμπάζομα είχε ως αποτέλεσμα την εκκαθάριση του εδάφους από τα οστά περισσότερων θυμάτων που δεν καταγράφτηκαν και δε θα μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους. 40 μέρες μετά το συμβάν δόθηκε εντολή για την καταστροφή των φιαλιδίων αίματος που είχαν ληφθεί για δείγματα DNA, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε τοξικολογικές εξετάσεις για τη διαπίστωση πιθανών αιτιών θανάτου των θυμάτων.Η συγκάλυψη συνεχίστηκε με τις δηλώσεις της Hellenic Train και του Μητσοτάκη για το περιεχόμενο των φορτίων του τρένου, στις οποίες ισχυριζόντουσαν με βεβαιότητα πως δεν υπήρχε τίποτα εύφλεκτο, παρόλο που οι επιζώντες της σύγκρουσης, καθώς και οι διασώστες και οι πυροσβέστες που έσπευσαν αμέσως στο σημείο παρουσίασαν χημικά εγκαύματα στα σώματά τους. Δύο χρόνια μετά, ο πρωθυπουργός επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαλλάξει το πρόσωπό του από κάθε ευθύνη και την αποδίδει πλήρως στη Hellenic train, ισχυριζόμενος ότι του δόθηκαν λανθασμένες πληροφορίες τις οποίες εκείνος απλώς μετέφερε. Παράλληλα, τον Φεβρουάριο του 2025 βρέθηκε νεκρός ο γιος της εισαγγελέως που διαχειριζόταν την υπόθεση του μπαζώματος, αφού είχε εξαφανιστεί από τον Δεκέμβριο του 2024. Ταυτόχρονα η παρακώλυση της διαδικασίας έγινε με πολλούς τρόπους, από την σύσταση εξεταστικής επιτροπής στη βουλή που δεν κάλεσε σημαντικούς μάρτυρες και την επιβράβευση των μελών αυτών με προαγωγές, μέχρι την άρνηση σε συγγενείς για εκταφή των σορών η οποία τον Σεπτέμβριο του 2025 οδήγησε τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα θύματος, σε απεργία πείνας 23 ημερών και αλλά πολλά παραδείγματα.

Η απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών δεν είναι κάτι πρωτοφανές, παρά μια ακόμα προσπάθεια της νομιμοποιημένης μαφίας κράτους και δικαστικής αρχής να προστατέυσει τα μέλη της και τους συνεργάτες της, όπως συνέβη και με το έγκλημα στο Μάτι. Όσο δύσκολο και να είναι το να κρυφτεί κάτι τόσο μεγάλο που αδιαμφισβήτητα κανένα πλέον δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν ήταν ποτέ δουλειά και πρόθεση της αστικής δικαιοσύνης να δικαιώσει τους πληγέντες. Η επανόρθωση ενός τέτοιου εγκλήματος είναι πέρα από την απόδοση δικαιοσύνης που μπορεί να προσφέρει το σύστημα των φυλακών, του σωφρονισμού και της αστικής νομιμότητας, το οποίο οι ίδιοι θεσμοί κατασκεύσαν για να υποτάσσουν και να ελέγχουν. Όσο υπαρκτές κι αν είναι οι διαφορές και οι όψεις διαχείρισης από τους κυρίαρχους, ποτέ δε θα οδηγούνταν σε μια τέτοια αυτοφαγία.

Οι προσπάθειες μιας γρήγορης συγκάληψης ωστόσο, αποδείχτηκαν το λιγότερο μη αποτελεσματικές. Οι περσινές κινητοποιήσεις της 28ης Φλεβάρη, δύο χρόνια μετά το συμβάν, πλαισιώθηκαν από κάθε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, σε σχεδόν 400 διαφορετικά σημεία σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συγκεκριμένα, η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος αποτέλεσε ενδεχομένως την μαζικότερη συγκέντρωση στην ιστορία της χώρας, με δημοσιογραφικά πρακτορεία να εκτιμούν την συμμετοχή περί του ενός εκατομμυρίου ατόμων, την ίδια ώρα που η ΕΛ.ΑΣ προσπαθούσε να κρύψει το πραγματικό μέγεθος των διαδηλώσεων, με το δελτίο που εξέδωσε να κάνει λόγο για εκατόν ογδόντα χιλιάδες άτομα. Η μέρα εκείνη συνδυάστηκε με μαζικές απεργίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των κλαδικών σωματείων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οδηγώντας σε παράλυση το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου και αναδεικνύοντας το έγκλημα στα Τέμπη ως καθοριστικής σημασίας γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Στις μεγάλες πόλεις ωστόσο εκείνη η μέρα, παρότι αποτέλεσε μία από τις ελάχιστες φορές που τόσο διευρημένο πλήθος ατόμων βρέθηκε στους ίδιους δρόμους, η προπαγανδιστική μηχανή αυτοάμυνας του κράτους πέτυχε έναν σημαντικό στόχο. Ο διχασμός των διαδηλωτών σε ειρηνικούς και "μπαχαλάκιδες", συνοδεύτηκε από ένα τεράστιο κύμα προβοκατορολογίας,κάτι το οποίο ανατροφοδοτήθηκε από σημαντική μερίδα του κόσμου. Αποτέλεσμα αυτού, οποιαδήποτε συγκρουσιακή διάθεση και πράξη να θεωρείται ότι υποκινείται από την αστυνομία με σκοπό να διαλύσει την κινητοποίηση. Οι συγκρούσεις στην πλατεία Συντάγματος συνοδεύτηκαν από την καταστολή της συγκέντρωσης, ωστόσο δεν οδήγησαν σε αυτην, όπως αποδείχτηκε και απο την βίαιη καταστολή των επακόλουθων ειρηνικών καθιστικών διαμαρτυριών στο ίδιο μέρος το ίδιο απόγευμα. Η καλλιέργεια μιας πεποίθησης περι σιωπηλού και "εθνικού" πένθους, όπως επίσης και η σκόπιμη εμμονικότητα των ΜΜΕ να απεικονίζουν κάθε σύγκρουση ως κάτι το οποίο "αμαυρώνει" τις διαδηλώσεις και υποβιβάζει την συλλογική έκφραση, καταφέραν να εξασφαλίσουν αυτό ακριβώς που επιθυμούσε το κράτος: σχετικά αναίμακτες διαδηλώσεις, με μετριασμένο πολιτικό και υλικό κόστος, όπως και ισχυροποίηση της εσωτερικής καταστολής των κινημάτων. Η προβοκατορολογία ενισχύει την αποκλειστικότητα του κράτους στην άσκηση νομιμοποιημένης βίας και την ψευδαίσθηση της ύπαρξης "κοινωνικής ειρήνης", ενώ παράλληλα συμβάλει στην παραγωγή και αναπαραγωγή της αντίληψης πως δεν υπάρχουν εξεγερμένες ατομικότητες και πως η επετειακή πορεία των Τεμπών είναι μέρα εθνικού πένθους και όχι μέρα οργής.

Εμείς από τη δικιά μας πλευρά αντιλαμβανόμαστε την 28 Φεβρουαρίου ως μέρα άμεσα συνδεδεμένη με τον συνολικότερο αγώνα μας με όλα τα μέσα για την ολική καταστροφή κάθε εξουσίας. Διότι δεν αντιλαμβανόμαστε το γεγονός αυτό ως "ατύχημα", αλλά ως τρανταχτό παράδειγμα υποτίμησης ανθρώπινων ζωών μπροστά στο κέρδος της άρχουσας τάξης. Γνωρίζοντας πως η αστική δικαιοσύνη υφίσταται για να προστατεύει τους καταπιεστές και να στρέφει τα βέλη της στις καταπιεσμένες που αντιστέκονται, αναγνωρίζουμε πως το δίκιο το έχουν τα εξεγερμένα, και απαντάμε στη βία του κράτους επιστρέφοντάς του μέρος αυτής της βίας που δεχόμαστε καθημερινά από αυτό. Διότι βία της εξουσίας είναι και η φτώχεια, η μισθωτή σκλαβιά, οι νόμοι, τα σύνορα, η πατριαρχία, ο εγκλεισμός, όπως και η ίδια η ύπαρξη της εξουσίας. Επομένως, η επιθετική αλληλεγγύη είναι και θα είναι πάντα αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων μας και δεν σταματάμε να την υπερασπιζόμαστε. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας συναντιούνται ενστικτωδώς όταν θρηνούμε δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρών. Εμείς επιλέγουμε να συναντηθούμε μέσα αλλά και πέρα από το πένθος, συνδέοντας την θλίψη και οργή μας σε αγώνες μέσω των οποίων θα θέσουμε εμείς τους όρους με τους οποίους θα ζήσουμε.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΕΝΑ-ΦΕΡΕΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 28ης ΦΛΕΒΑΡΗ

Ανοιχτή συνέλευση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

«Ακόμα κι οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, αν αυτός νικήσει. Κι ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικάει.»

Τέμπη, Πύλος, Χίος, Βιολάντα, Παλαιστίνη.. Οι πληγές και οι απώλειες του προλεταριάτου, των κατατρεγμένων και των εκμεταλλευόμενων είναι βαριές. Το κράτος και η αστική τάξη ξεδιπλώνουν λυσσαλέα επίθεση απέναντι σε κεκτημένα εργατών, θεσπίζουν 13ωρο εργασίας, ποινικοποιούν απεργίες, απελευθερώνουν απολύσεις, δολοφονούν για τα κέρδη κατά εκατοντάδες τους/ις εργάτες/ριες κάθε χρόνο. Η λογική του κέρδους, βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μόνη υπεύθυνη για τη δολοφονία των 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Είναι η ίδια λογική που μεταμφιεσμένη σε "ασφάλεια" προσπαθεί να μας πείσει ότι για να ζούμε "ασφαλείς", πρέπει οι μετανάστ(ρι)ες να πνίγονται στη θάλασσα. Άνθρωποι που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή, που υποφέρουν από τους πολέμους του κεφαλαίου σε Συρία, Υεμένη, Παλαιστίνη, Σουδάν και αναρίθμητες χώρες που αιματοκυλούνται, και που έχουν πολλά περισσότερα κοινά με τους ντόπιους από ό,τι έχουν τα αφεντικά και οι βιομήχανοι του τόπου.

Για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών έχουν χυθεί τόνοι μελάνης και αντίστοιχες μεγάλες ποσότητες από κροκοδείλια δάκρυα απ' την πλευρά της εξουσίας. Εδώ και τρία χρόνια προσπαθούν με λύσσα να συσκοτίσουν την αλήθεια. Προσπαθούν να γεμίσουν την δημόσια συζήτηση με ψέματα, με αμφιβολίες, με προσβολές προς τους συγγενείς των θυμάτων και τους τραυματίες επιζώντες. Το κράτος με το μπάζωμα και τη δικαστική συγκάλυψη από τη μία μεριά και τα ΜΜΕ με την σύγχυση και τη διασπορά συκοφαντιών από την άλλη, έχουν κάνει ότι μπορούν για να εξαφανίσουν την πραγματικότητα που πλέον όλες και όλοι μπορούν να δουν ξεκάθαρα: Το έγκλημα των Τεμπών δεν θα είχε συμβεί αν κράτος και ιδιωτικό κεφάλαιο, έδιναν έστω μια δεκάρα για τις ζωές των εργαζομένων και των επιβατών στα τρένα. Αν δεν είχε αναβληθεί η σύμβαση 717, αν υπήρχε μέριμνα για ασφαλή και πραγματικά δημόσια και προσβάσιμη μετακίνηση, αν δεν είχε γίνει (και) ο σιδηρόδρομος πεδίο ακραίας κερδοφορίας και μετακίνησης αγνώστων υλικών, αν δεν είχε γίνει πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων από τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αν δεν υπήρχε αυτή η κοινωνική, οικονομική και πολιτική συνθήκη, τα 57 θύματα των Τεμπών θα ήταν ακόμη ζωντανά.

Είναι τα ίδια, κρατικά και ιδιωτικα, συμφέροντα που καταργούν την επιθεώρηση εργασίας με αποτέλεσμα να θρηνούμε 201 νεκρούς της τάξης μας σε ένα μόνο έτος. Είναι τα ίδια συμφέροντα που δολοφόνησαν με τη συνειδητή τους αδιαφορία τις 5 εργάτριες στη Βιολάντα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που οπλίζουν το χέρι των δολοφόνων του Λιμενικού στη Χίο, στην Πύλο και σε όλο το Αιγαίο. Είναι τα ίδια συμφέροντα που διασπείρουν το δηλητήριο του ρατσισμού την ίδια στιγμή που φυλακίζουν χιλιάδες μετανάστ(ρι)ές σ' ολόκληρη τη χώρα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που μας δένουν ολοένα και περισσότερο σε πολέμους, που χειροκροτούν και βοηθούν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, που συνεργάζονται με χούντες και δολοφόνους στο εξωτερικό.

Αυτά τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα, όμως, φοβούνται. Φοβούνται την κοινωνική αντεπίθεση, την προλεταριακή αυτοοργάνωση και την ταξική δικαιοσύνη. Τρέμουν στην ιδέα πως μπορούμε να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας σε τάξη, πως μπορούμε να τα βάλουμε με την εξουσία τους. Γι' αυτό κι έχουν επιδοθεί σ' ένα ντελίριο καταστολής, με δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους, με αυστηροποίηση των ποινών φυλάκισης, με οκτώ νέες φυλακες να χτίζονται όσο μιλάμε. Γι' αυτό θέλουν να περάσουν πως ακόμη και η σημαία σε μια διαδήλωση είναι κακούργημα, την ίδια στιγμή μάλιστα που το σκάνδαλο των υποκλοπών δικάστηκε ως ...πλημμέλημα.

Η δικαιοσύνη του δρόμου

Απέναντι στην εξουσία, τη συγκάλυψη και την σιωπή, η απάντηση δεν μπορεί να έρθει με τα ίδια μέσα. Κανένα κόμμα, κανένας σωτήρας δεν μπορεί να επιφέρει σημαντικό πλήγμα στο καπιταλιστικό υπάρχον που μας δολοφονεί και μας κλέβει τη ζωή. Απέναντι στην γενικευμένη απάθεια να απαντήσουμε με ένα γενικευμένο μαχητικό κίνημα που πρέπει και μπορεί να σαρώσει όλον τον παλιό κόσμο. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να έρθει από τους πληρωμένους δικαστές, η αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί απο τα πουλημένα ΜΜΕ. Με συγκεντρώσεις, πορείες, μαχητικές απεργίες και συγκρούσεις μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο για να ζήσουμε μια άλλη κοινωνική πραγματικότητα. Ο χρόνος που έχουμε μπορεί να μην είναι πολυς. Οι διαδικασίες για να φτιαχτούν τα οχήματα που χρειαζόμαστε έχουν ήδη αργήσει. Όμως τίποτε δεν μπορεί να συμβεί, καμία δυνατότητα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είμαστε στους δρόμους. Τίποτε δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται.

28/2, Άγαλμα Βενιζέλου, 12:00

ΟΛΟΙ, ΟΛΕΣ, ΟΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Φέτος συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό, πολύνεκρο έγκλημα στα Τέμπη. Ένα έγκλημα το οποίο αναμφίβολα ανέδειξε ως άχρηστες και δολοφονικές όλες τις κυβερνήσεις της χώρας και τους κρατικούς μηχανισμούς. Η σύμβαση 717, "το πιο κρίσιμο έργο στην Ελλάδα" όπως έλεγαν, παρότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, βλέπαμε τον τότε υπουργό μεταφορών Κώστα Καραμανλή, να κουνάει το δάχτυλο και να μας λέει πως "είναι ντροπή" που τίθονται ζητήματα ασφάλειας για τον σιδηρόδρομο• και η ντροπή ντράπηκε. Τα συστήματα ασφαλείας, τηλεδιοίκησης και αυτόματου φρεναρίσματος δεν έχουν ολοκληρωθεί σε κανένα δρομολόγιο μέχρι και σήμερα. Το ελληνικό κράτος και η Hellenic Train έχουν την ευθύνη για το αίμα όλων αυτών των ανθρώπων. Οι εργαζόμενοι/ες για δεκαετίες έστελναν υπομνήματα και έκαναν απεργίες προειδοποιώντας για την επικινδυνότητα των τραίνων. Ο ΟΣΕ χαρακτήριζε τα σωματεία και τον κόσμο που διαμαρτύρονταν ως συκοφάντες και απαντούσε με απαξίωση και εξώδικα, ενώ τα αστικά δικαστήρια κήρυτταν τις απεργίες τους παράνομες. Διαχρονική υποστελέχωση, διπλές βάρδιες και ελλειπή εκπαίδευση για τους εργαζόμενους, βαγόνια 20ετίας, καθίσματα χωρίς πυραντοχή και πυρασφάλεια και η λίστα δεν τελειώνει.

Στον βωμό του κέρδους οι ζωές μας θυσιάζονται, καθώς ξεφεύγουν του ετήσιου προϋπολογισμού. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε καθημερινό επίπεδο, με την επισφάλεια να επικραττεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς (χαρακτηριστικό παράδειγμα τα καμμένα λεωφορεία του ΟΑΣΘ και αυτά με τα χαλασμένα φρένα).

Στους χώρους εργασίας, όπου δεν λαμβάνονται μέτρα προστασίας των εργαζομένων, αυτές μετατρέπονται σε μηχανές που θα λειτουργούν σε όσο πιο εντατικούς ρυθμούς γίνεται, ώστε να αποδίδουν το μέγιστο στις τσέπες των αφεντικών τους. Οι πέντε νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο "Βιολάντα" είναι άλλη μια εργοδοτική δολοφονία, αφού το εργοστάσιο είχε χτιστεί με ελλειπείς κατασκευαστικές προδιαγραφές, χρόνια διαρροή προπανίου και όλα αυτά με άδειες που δόθηκαν χαριστικά, χωρίς να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να λειτουργήσει με ασφάλεια.

Το ίδιο αυτό σύστημα γεννάει και τον πόλεμο στις μετάναστριες και σε όποια μειονότητα περισσεύει για τον κρατικό και καπιταλιστικό σχεδιασμό. Χιλιάδες πνιγμένοι μετανάστες ετησίως σε θαλασσες και δολοφονημένοι στα σύνορα, με τον μανδύα την εθνικής ασφάλειας. Δε ξεχνάμε το μαζικό δολοφονικό έγκλημα του λιμενικού στη Χίο στις 3/02, που εμβόλισε φουσκωτή βάρκα με αποτέλεσμα τουλάχιστον 15 νεκρούς μετανάστες και πολλες τραυματίες. Δολοφονικές επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται καθημερινά από το κράτος μέσω του λιμενικού σώματος, ενώ οι νέοι αντιμεταναστευτικοί νόμοι που ψηφίζονται παρακινούν αυτούς τους δολοφόνους να συνεχίσουν τα πογκρόμ και ταυτόχρονα διαχέουν ακομη περισσότερο τον ρατσισμό.

Το θέμα των Τεμπών φέτος θα πάει στις δικαστικές αίθουσες, όμως εμείς γνωρίζουμε πως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα η δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια του κόσμου του αγώνα. Η συγκάλυψη που έγινε από την πρώτη στιγμή του δυστυχήματος είναι εξόφθαλμη, με το μπάζωμα του σημείου τις επόμενες κιόλας ώρες. Έτσι κάπως εξαφανίστηκαν στοιχεία, πήγαν να ρίξουν το συμβάν σε ανθρώπινο λάθος ενός ατόμου και ακόμη είναι πόσοι/ες επιζώντες των Τεμπών που δεν έχουν κληθεί ως μάρτυρες στα δικαστήρια. Οι διάφοροι μηχανισμοί συγκάλυψης λοιπόν, χρησιμοποιήθηκαν ώστε να παραπλανήσουν, να διχάσουν και να καθησυχάσουν τη διάχυτη οργή που είχε αρχίσει να απλώνεται, οργή που δεν έχει σβήσει ακόμη.

Δεν πιστεύουμε πως η αστική δικαιοσύνη θα μπορούσε ποτέ να σταθεί στο πλευρό των καταπιεσμένων, αλλά θέλουμε να αναδείξουμε το ρόλο της όποιος είναι να προστατεύει τους έχοντες εξουσία.

Τρία χρόνια μετά ο κόσμος του αγώνα συνεχίζει να φωνάζει πως το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους, μακριά από λογικές ανάθεσης και χωρίς καμία συνεργασία με τους εξουσιαστές και τα διεφθαρμένα συστήματα τους. Όσο η καταστολή εντείνεται, όσο οι αγώνες ποινικοποιουνται εμείς επιμένουμε με πίστη στην αυτοοργάνωση και τους αδιαμεσολαβητους αγώνες. Για τους νεκρούς μετανάστες σε σύνορα και θάλασσες, για τα ματωμένα μεροκάματα, για όλες αυτές που δεν γύρισαν σπίτι, για εκείνες που δολοφονήθηκαν στα σπίτια τους, για κάθε επιζωσα εμφυλης βίας, για κάθε Μάγγο και κάθε Μανιουδάκη. Έχουμε επιλέξει από καιρό σε ποια μεριά της ιστορίας βρισκόμαστε και θα συνεχίζουμε να αγωνιζομαστε με όλα τα μέσα, προτασσοντας την αντιβία απέναντι στους εξουσιαστές αυτού του κόσμου.

ΤΕΜΠΗ ΠΥΛΟΣ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΝΘΟΣ ΕΘΝΙΚΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ

Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα

Καλεσμα στήριξης στην απεργιακή συγκέντρωση - πορεία για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Σάββατο 28/2, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Προσυγκέντρωση 11:00, Καμάρα

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Τη νύχτα της 28ης Φλεβάρη 2023, δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train, μία επιβατική και μία εμπορική, συγκρούονται μετωπικά στα Τέμπη, οδηγώντας στον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων τραυματιών, ενώ μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των επιβαινόντων δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Από τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα, το κράτος και οι μηχανισμοί του επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, επιχειρώντας να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δυστύχημα», αποκρύπτοντας την εγκληματική της διάσταση και τη συστημική ευθύνη του κρατικού και καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης των μεταφορών.

Παρά την προσπάθεια να αποδοθεί το γεγονός σε μεμονωμένα «ανθρώπινα λάθη», είναι πλέον σαφές πως τα Τέμπη δεν αποτέλεσαν ατύχημα, αλλά μια προδιαγεγραμμένη κρατική - καπιταλιστική δολοφονία, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου, της διαχρονικής απαξίωσης των υποδομών, της έλλειψης συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής αγνόησης των προειδοποιήσεων των εργαζομένων. Η μεταβίβαση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιωτικά συμφέροντα συνοδεύτηκε από τη λειτουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου με παλαιό τροχαίο υλικό, ελλιπή συντήρηση και ανύπαρκτους μηχανισμούς ελέγχου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική του κόστους - οφέλους και της μεγιστοποίησης του κέρδους.

Στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν, το κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το έγκλημα, μπαζώνοντας τον τόπο της σύγκρουσης, έναν κρίσιμο χώρο για τη διερεύνηση των αιτιών, αποδίδοντας ευθύνες αποσπασματικά και αρνούμενο πεισματικά να διερευνήσει κρίσιμα στοιχεία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, επί μακρό χρονικό διάστημα αποκλειόταν επισήμως το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου και εύφλεκτου φορτίου από την εμπορική αμαξοστοιχία, την ίδια στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων λοιδορούνταν και αντιμετωπίζονταν ως εμπόδιο στην «κανονικότητα». Τα πορίσματα και τα ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως αργότερα επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά εύφλεκτων χημικών, στοιχείο που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρνησης, συγκάλυψης και θεσμικής βίας, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών, αποτέλεσε μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι στη σιωπή της εξουσίας. Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή του γιου του, προκειμένου να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές έρευνες που θα μπορούσαν να φωτίσουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Το κράτος, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη στάση της αδιαφορίας, άφησε έναν άνθρωπο να φτάσει στα όρια της σωματικής κατάρρευσης, χωρίς να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημά του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ο πόνος των συγγενών μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής διαχείρισης.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας παγκόσμιας πραγματικότητας, όπου οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ζωές των από τα κάτω θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Από τη προσφατη σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην Ισπανία, που ανέδειξε ξανά τις θανατηφόρες συνέπειες της υποβάθμισης της ασφάλειας και της ιδιωτικοποίησης, μέχρι την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, σε ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως «ανακαινισμένο», το μοτίβο παραμένει το ίδιο.

Κράτη και εταιρείες που δολοφονούν και στη συνέχεια επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους.

Παρά την καταστολή και τη συστηματική προσπάθεια απονεύρωσης των αντιδράσεων, το έγκλημα στα Τέμπη προκάλεσε ένα ευρύ κοινωνικό ρήγμα. Μαζικές διαδηλώσεις, γενικές απεργίες, φοιτητικές καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής σημάδεψαν την περίοδο που ακολούθησε, εκφράζοντας την άρνηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας να αποδεχθούν τον θάνατο ως κανονικότητα. Παρά το πέρασμα του χρόνου, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό, καθώς καμία ουσιαστική λογοδοσία δεν έχει υπάρξει.

Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε στιγμιαίος, αλλά εντοπίζεται στο ίδιο το σύστημα του κράτους και του κεφαλαίου, που οργανώνει την κοινωνία με όρους εκμετάλλευσης, υποτίμησης της ζωής και συστηματικής βίας. Απέναντι σε αυτό το σύστημα αντιτάσσουμε την οργάνωση από τα κάτω, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον διεθνισμό, ως τα μόνα μέσα για να υπερασπιστούμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να μη συνηθίσουμε στον θάνατο, να μη δεχτούμε τη λήθη, να αγωνιστούμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού, για την ελευθερία, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ - ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Libertatia
συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό