kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση-πορεία για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΜΕ ΑΙΜΑ - ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Τουλάχιστον 25 εργάτες και εργάτριες έχουν προστεθεί στη μακρά λίστα των δολοφονημένων της τάξης μας το 2026, μετά τους 200 και πλέον εργάτες, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στα εργασιακά κάτεργα το 2025, την ίδια στιγμή που οι επιχειρήσεις και τα αφεντικά μετρούν αυξημένα κέρδη και κάνουν λόγο για "ανάπτυξη" πάνω στο αίμα της εργατικής τάξης και του λαού.

Στις 26 Ιανουαρίου, στην αιματοβαμμένη αυτή λίστα προστέθηκαν και οι 5 εργάτριες στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, οι οποίες δολοφονήθηκαν μετά από ισχυρή έκρηξη που σημειώθηκε στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου περίπου στις 04:00 τα ξημερώματα, ενώ ακόμα 7 εργαζόμενοι τραυματίστηκαν.

Το καπιταλιστικό αυτό έγκλημα έσπευσαν να βαφτίσουν "ατύχημα" οι χαρτογιακάδες, προκειμένου να συγκαλυφθούν οι ευθύνες. Λίγες μόλις ώρες μετά τις προκλητικές δηλώσεις του πρώην περιφερειάρχη για "πλήγμα της επιχειρηματικότητας", το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται, αποκαλύπτοντας σειρά εγκληματικών ενεργειών: παράνομες αδειοδοτήσεις, παραλείψεις ελέγχων εκ μέρους της Περιφέρειας και της πολεοδομίας, καμία τήρηση προδιαγραφών ασφαλείας, αδήλωτα υπόγεια, ύπαρξη παράνομων δεξαμενών, διαρροή μεγάλης ποσότητας προπανίου (ήδη από το 2022 - 2023, σύμφωνα με το πρόσφατο πόρισμα του ΕΜΠ). Η εργοδοσία, με τις "πλάτες" κυβερνητικών παραγόντων, και οι λοιποί εμπλεκόμενοι πετούν εξ αρχής το μπαλάκι των ευθυνών ο ένας στον άλλο, επικαλούμενοι "άγνοια".

Και ενώ οι εργαζόμενοι/ες και τα σωματεία της περιοχής προειδοποιούσαν για τις συνθήκες εργασίας πριν συμβεί το μοιραίο, η απάντηση που έπαιρναν ήταν σιωπή, αδιαφορία και απειλές. Διότι οι καπιταλιστές και τα τσιράκια τους βλέπουν τις ζωές των εργαζόμενων σαν αριθμούς: άλλοτε κέρδος, άλλοτε ζημιά και πάντα θα τα βάζουν στη ζυγαριά.

Όσο όμως κι αν η εργοδοσία προσπαθεί να αποποιηθεί των ευθυνών της, όσο κι αν θεσμικοί φορείς και το κράτος, σαν πιστοί υπηρέτες του κεφαλαίου, προσπαθούν να αποκρύψουν την πραγματικότητα, αρκούμενοι άλλοτε σε ανύπαρκτους, άλλοτε σε ελλιπείς ελέγχους και σιωπηρές "διευθετήσεις", ο εργαζόμενος λαός και η εργατική τάξη γνωρίζουν καλά ότι αυτό που συνέβη, και σε αυτή την περίπτωση, είναι μία δολοφονία, η οποία δεν οφείλεται σε αμέλεια ή στην "κακή τύχη", αλλά στην ολοένα αυξανόμενη εντατικοποίηση της εργασίας για να βγει το μεροκάματο, στα μηδαμινά προστατευτικά μέτρα ασφαλείας, την υποστελέχωση και στην ασυδοσία του κεφαλαίου. Στην πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής στο βωμό του κέρδους.

Την ώρα που οι εργάτριες και οι εργάτες πληρώνουν με τη ζωή τους τα κέρδη των βιομηχάνων, η πραγματικότητα των ασφυκτικών συνθηκών εργασίας καθορίζεται από την ασυδοσία των εργοδοτών, των πάσης φύσεως εργολάβων που λειτουργούν με τους δικούς τους "νόμους", αλλά και την ίδια την κυβέρνηση που δίνει "γη και ύδωρ" στους ντόπιους και ξένους επενδυτές, "κάνοντας τα στραβά μάτια" στις αντεργατικές τους τακτικές. Το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαμορφώνουν συνειδητά το πλαίσιο για την περαιτέρω υποβάθμιση των εργατικών δικαιωμάτων και την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, με χαρακτηριστικό τον τελευταίο νόμο-γκιλοτίνα για το 13ωρο.

Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για την επίπλαστη φούσκα της οικονομίας, με τα εφήμερα μεροκάματα, την ψευτοεπιδοματική πολιτική και τις αναντίστοιχες αυξήσεις των μισθών, εμείς σαν εργάτες και εργάτριες ξέρουμε καλά τι πάει να πει να δουλεύεις ασταμάτητα για 30 και 40 ευρώ μέσα στην ανασφάλεια, το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Ξέρουμε καλά πως οι ίδιοι νόμοι και τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών είναι που έχουν ξεχειλώσει τα ωράρια μας, έχουν μετατρέψει την εργασία μας σε ένα είδος όλο και πιο φτηνό, όλο και πιο εύπλαστο για τις ανάγκες της κερδοφορίας των αφεντικών. Ξέρουμε καλά πως αυτοί, οι ίδιοι νόμοι, είναι που μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να διεκδικήσουμε ακόμα και τα στοιχειώδη υπό το φόβο της ανεργίας, σε ένα περιβάλλον πλήρους απελευθέρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και στοχοποίησης της απεργίας.

Η ταξική πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης μας πρέπει να συνδεθεί με τους καθημερινούς μας αγώνες. Μέσα σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενικευμένης επίθεσης στο εργατικό εισόδημα και τη ζωή μας, πρέπει να συνδέσουμε τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης, με τον αγώνα ενάντια στις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων που διαλύουν τις δημόσιες υπηρεσίες και οδηγούν σε κρατικά/καπιταλιστικά εγκλήματα όπως αυτό των Τεμπών. Τους αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς και την ακρίβεια που μαστίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, με τον αγώνα ενάντια στις πολιτικές που καταπατούν τις νίκες του εργατικού κινήματος και ανοίγουν τον δρόμο για εργοδοτικές αυθαιρεσίες και εργατικά "ατυχήματα". Στις πολιτικές αυτού του αστικού κράτους, που συνεχίζει να δαπανά υπέρογκα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και να εμβαθύνει την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αγώνες οι οποίοι καταφέρνουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις και στήνουν ανάχωμα στις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, στην ταξική βία της ακρίβειας και την αρπαγή των λαϊκών κατοικιών από τα κοράκια-τραπεζίτες, στη λεηλασία της φύσης και την καταστροφή του αγροτικού τομέα, φωτίζοντας τον κοινό τους πυρήνα: τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Η απάντηση μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη.

Η μνήμη των 5 εργατριών στα Τρίκαλα, όπως και κάθε συναδέλφου και συναδέλφισσας που σακατεύτηκε ή σκοτώθηκε για το μεροκάματο, μας υπενθυμίζει πως η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Τα μεγαλοαφεντικά και το πολιτικό τους επιτελείο οργανώνουν χωρίς δυσκολία την επίθεσή τους μέσω του «ιερατείου» των αγορών, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΣΕΒ. Αντίθετα, η οργάνωση του λαού και της εργατικής τάξης δεν είναι δεδομένη, παρότι βιώνουμε τις ίδιες συνθήκες: μισθούς που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, ενοίκια που απορροφούν το 40-50% του εισοδήματος, δυσβάσταχτα έξοδα, δολοφονίες στου χώρους δουλειάς που βαφτίζονται «ατυχήματα».

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντησή μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη: να υψώσουμε τείχος προστασίας των εργατικών μας δικαιωμάτων, να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιήσουμε και να υπερασπιστούμε τα ταξικά σωματεία. Γιατί πλέον δεν πρόκειται απλώς για διεκδίκηση, αλλά για ζήτημα επιβίωσης των εργαζόμενων μαζών και του λαού. Μόνο ο κόσμος της δουλειάς, οι άνθρωποι του μόχθου και της αλληλεγγύης, εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες μπορούμε να βάλουμε ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου και την εκμετάλλευση των αφεντικών. Για να μη θρηνήσουμε άλλους συναδέλφους/-ισσες, για να γυρνάμε σπίτι σώοι/-ες μετά το μεροκάματο.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Για κάθε νεκρό της Τάξης μας θα ζητήσουμε λογαριασμό.

Να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.

ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, 13:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΗΓΑ ΦΕΡΡΑΙΟΥ ΤΡΙΚΑΛΑ

Συγκέντρωση - πορεία για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση