kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση Μαχαλάς, Open Anti-Racist Assembly Mahallas

Mahallas - Open Anti-Racist Assembly in Western Thessaloniki

Μαχαλάς - Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτική Θεσσαλονίκη (αυτοπαρουσιαστικό κείμενο στα ελληνικά)

SCROLL FOR ENGLISH

Ποιές/α/οι είμαστε, τι επιδιώκουμε και γιατί

Είμαστε μια ανοιχτή κοινωνική-πολιτική συλλογικότητα που ξεκινά από ανθρώπους που γνωριστήκαμε σε αντιρατσιστικούς και αντικατασταλτικούς αγώνες στην πόλη. Βλέπουμε πως μέσα στην γενικευμένη συνθήκη της αυξανόμενης παράδοσης των ζωών μας στην αγορά, της φτωχοποίησης, της κατατολής και των φυλακίσεων, των μαζικών κρατικών και καπιταλιστικών δολοφονιών και των γενοκτονιών, το κράτος - που έχει έναν μπάτσο και έναν εργολάβο για όλες τις δουλειές- καλλιεργεί και δοκιμάζει τα χειρότερα αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Προσπαθεί να μας πείσει πως πράγματι είμαστε αναλώσιμες όπως και μας βλέπει, προσπαθεί να μας τρομοκρατίσει ώστε να υποχωρήσουμε σε μια επιβίωση ατομική, παθητική και αποκομένη, μας επιτήθεται ενώ μας βομβαρδίζει με αστυνομικά δελτία μέχρι να πειστούμε πως κινδυνεύουμε από τους δίπλα μας και όχι από τους από πάνω. Το κράτος μας θέλει κανίβαλους και μας διαχωρίζει στοχοποιώντας σκληρότερα τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της τάξης μας, τις μετανάστριες και τις Ρομά.

Απέναντι σε αυτήν την συνθήκη διαχωρισμών και υποτίμησης εμείς προσπαθούμε έμπρακτα να βρούμε την κοινή ζωή και τον κοινό αγώνα. Συνδεόμαστε μέσα στην συλλογικότητα με αμοιβαία ευθύνη, δεσμευόμαστε δηλαδή ο ένας στην στήριξη της άλλης και στην πραγματοποίηση των αποφάσεων που παίρνουμε μαζί. Δρούμε οριζόντια στην βάση της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης, αναγνωρίζουμε δηλαδή την ικανότητά μας να αντισταθούμε και να χτίσουμε μαζί μια άλλη ζωή στην βάση της αλληλέγγυας συνεργασίας και αναλαμβάνουμε την ευθύνη που αυτό συνεπάγεται. Συναποφασίζουμε μέσα στις συνελεύσεις μας και ξεκινάμε να οργανώνουμε τις δομές και τις αντιστάσεις που απαιτούν οι συλλογικές μας ανάγκες, με βάσει τις ικανότητές μας, καθώς αναγνωρίζουμε πως κανείς δεν θα το κάνει για εμάς. Παράλληλα αναζητούμε συνδέσεις με όσες/α/ους θέλουν να το κάνουν μαζί μας, ο καθένας από την δική του γωνιά. Επιδιώκουμε συνδέσεις με την γειτονιά μας, με συλλογικότητες και αυτοοργανωμένες δομές, με μεταναστευτικές και ρομά κοινότητες, με ανθρώπους στα καμπ και τις φυλακές.

Βασικές Αρχές και Μέθοδοι

Βασικές μας αρχές είναι ο αντιρατσισμός, ο αντικρατισμός, ο αντικαπιταλισμός και η αντιπατριαρχία, ενώ προτάσουμε την αλληλεγγύη, την ισοτιμία, την οριζοντιότητα, την αυτοοργάνωση και την συλλογική φροντίδα, αρχές που αφ' ενός επιχειρούμε να πραγματοποιήσουμε για τις εαυτές μας ως συλλογικότητα με την προοπτική της κοινότητας και αφ' ετέρου προτείνουμε ως βάσεις ευρείας κοινωνικής-πολιτικής οργάνωσης.

Στόχος μας είναι η συγκρότηση κοινοτήτων αγώνα μεταναστ(ρι)ών, ρομά και μπαλαμών, ντόπιων και "ξένων", όλων των χρωμάτων, θρησκειών και εθνών. Στόχος μας είναι κι εμείς να αποτελέσουμε μια τέτοια συλλογικότητα, με πολύγλωσσα κείμενα και αναφορά, με ανθρώπους που αγωνίζονται μαζί σπάζοντας, όσο περισσότερο γίνεται, σύνορα και αντιθέσεις που γεννά ο καπιταλισμός. Ο αγώνας μας είναι τοπικός, ενάντια στον ρατσισμό στην πόλη και στις γειτονιές, ενάντια στις φυλακίσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενάντια στις δολοφονίες στα σύνορα, όμως είναι και διεθνιστικός ενάντια στα αίτια που γεννούν τις καταστροφές που ωθούν τους ανθρώπους να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, ενάντια στις γενοκτονίες, τους πολέμους, την οικονομική και οικολογική καταστροφή που δημιουργεί το πάθος των αφεντικών για το όλο και περισσότερο κέρδος.

Κεντρικές μας μέθοδοι είναι οι συνελευσείς, οι ομάδες εργασίας, οι δομές και η εναλλαγή των ρόλων, ενώ αναγνωρίζουμε πως κανένα οργανωτικό εργαλείο δεν αρκεί έξω από μια προσπάθεια διαρκούς καλλιέργειας μίας κουλτούρας συλλογικής ευθύνης, ειλικρίνειας και αλληλοβοήθειας.

Η συλλογικότητα είναι ανοιχτή και συμμετοχή σε αυτήν σημαίνει συμφωνία στις αρχές της. Δεν θέτουμε τους εαυτούς μας εκτός της κοινωνίας, και κατά συνέπεια αντιλαμβανόμαστε πως όλα είμαστε φορείς κυριαρχικών, εγωκεντρικών και ανταγωνιστικών συμπεριφορών καθώς και φέρουμε πατριαρχικά και ρατσιστικά κατάλοιπα. Ωστόσο τα αναγνωρίζουμε ως χαρακτηριστικά φορεμένα και αντίθετα προς τις σχέσεις που επιδιώκουμε, αλλά και αντίθετα προς τον κοινωνικό-πολιτικό αγώνα ευρύτερα. Επομένως συμφωνία στις αρχές σημαίνει και δέσμευση στο να τα αναγνωρίζουμε και να τα αποβάλουμε με συλλογική και προσωπική εργασία.

Τέλος μέσα στην συλλογικότητα βρίσκουμε εργαλεία ωστόσο η ίδια η συλλογικότητα δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως εργαλείο προς την επίτευξη σκοπών. Η συλλογικότητα είναι οι άνθρωποί της, οι σχέσεις μας, οι οργανωμένες απαντήσεις που περιέχει, είναι μια διαδικασία που την φτιάχνουμε αλλά και μας φτιάχνει.

Λίγα λόγια για την γενική συνθήκη
Παλαιστίνη

Αντιλαμβανόμαστε πως δρούμε και ζούμε σ' έναν κόσμο τεράτων. Η φρίκη του πόλεμου γίνεται συνήθεια, μια είδηση στη τηλεόραση, αρκεί να βρίσκεται μακριά μας, αρκεί να δολοφονούνται άλλοι και όχι εμείς, αρκεί να γίνεται στα σύνορα και όχι δίπλα μας, αρκεί να συμβαίνει σε άλλες χώρες και όχι στη δικιά μας.

Η συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων αποτελεί σημείο καμπής για την ανθρωπότητα. Όχι μόνο γιατί αποκαλύφθηκε για μια ακόμη φορά πως το καθεστώς κατοχής, απαρτχάιντ, φυλακίσεων και τρομοκρατίας που επιβάλλει το κράτος του Ισραήλ στον παλαιστινιακό πληθυσμό ξέφυγε από κάθε προηγούμενο. Κυρίως γιατί όλη αυτή η ανθρωποσφαγή, οι εκατόμβες νεκρών παιδιών, οι βομβαρδισμοί νοσοκομείων και σχολείων, η διάλυση υποδομών, η εξαναγκαστική πείνα και δίψα, γίνονται χωρίς κανένα ίχνος ντροπής. Γίνονται όλα κάτω από το εκτυφλωτικό φως της μέρας, των social media και των διεθνών παρατηρητών. Είναι τέτοια η κυνικότητα του κράτους του Ισραήλ, αλλά και των συμμάχων του, που τολμούν με πολλά δισεκατομμύρια προπαγάνδας να παρουσιάσουν σαν ήρωες τους εγκληματίες του IDF και τρομοκράτες τον λαό της Παλαιστίνης. Στεκόμαστε δίπλα και μαζί με το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης, και μαζί με στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που βρίσκονται στα μέρη μας διακηρύσσουμε πως αγωνιζόμαστε για τη νίκη της παλαιστινιακής αντίστασης, για μια ελεύθερη Παλαιστίνη.

Το ελληνικό κράτος συμμαχεί με τους δολοφόνους του κράτους του Ισραήλ, κι έχει πολλούς λόγους να το κάνει. Πέρα από τα προφανή, της οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας των δύο κρατών, την ανταλλαγή "τεχνογνωσίας", όπως λένε τους τρόπους βασανισμού των Παλαιστινίων, και την εισροή ισραήλιτικων funds στην ντόπια αγορά, η ελληνική άρχουσα τάξη βλέπει στο Ισραήλ ένα παράδειγμα για το παρόν και το μέλλον. Γιατί το ελληνικό κράτος έχει τους δικούς του εκτοπισμένους και φυλακισμένους πληθυσμούς. Αυτούς που δολοφονεί στα σύνορα και φυλακίζει εγχώρια. Αυτούς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, όπως και τους ρομά, τους αποκλεισμένους και τους φτωχούς, το ελληνικό κράτος θέλει να μας αντιμετωπίσει το ίδιο "αποτελεσματικά" όπως το κράτος του Ισραήλ.

Λίγα λόγια για την γενική συνθήκη
Ο Πόλεμος κατά των μεταναστριών και η συστηματική επίθεση στους Ρομά

Οι σημερινές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστ(ρι)ες στην Ελλάδα δεν απέχουν από το να χαρακτηριστούν ως ένας μη κηρυγμένος πόλεμος εναντίον τους. Η ρατσιστική αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους σε μεταναστευτικούς πληθυσμούς έχει βαθιές ρίζες, είτε κοιτάξει κανείς την αντιμετώπιση που είχαν τη δεκαετία του 90 οι μετανάστ(ρι)ες από την Αλβανία, είτε πηγαίνοντας ακόμη πιο πίσω στους ελληνόφωνους προσφυγικούς πληθυσμούς του΄22. Σήμερα, όμως, από το 2015 και μετά έχει εκτοξευθεί η ένταση και η έκταση όχι "μόνο" της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης τους, με διάφορους τρόπους από μικρά και μεγάλα αφεντικά σε όλη την επικράτεια, αλλά έχει εξαπολυθεί ένα δολοφονικό κύμα που εκκινεί από τα σύνορα και φτάνει μέχρι τις πόλεις. Τα δολοφονικά push-backs του λιμενικού, οι βιασμοί,οι βασανισμοί και οι δολοφονίες στον Έβρο, η φυλάκιση με την κατηγορία του υποτιθέμενου "διακινητή" και ο διαρκής και μόνιμος εγκλεισμός σε κλειστές δομές, στρατόπεδα συγκέντρωσης ανθρώπων ουσιαστικά, έχουν ενταθεί, ειδικά μετά το 2020 και την εξαγγελία του αρχηγού του κράτους που αντιμετωπίζει πλέον τους μετανάστες ως "εισβολείς" και εσωτερικούς εχθρούς. Με τον νέο νόμο αυτές οι συνθήκες γίνονται, πλέον, ολοκληρωτικές.

Από 1/1/26 προβλέπεται μία συνολική επίθεση προς κάθε δυνατότητα που είχαν ως τώρα μετανάστες να πάρουν χαρτιά και νομιμοποίηση. Καταργείται η 7ετία και η 3ετία με βάση την εργασία, οι άνθρωποι φυλακίζονται για χρόνια και τιμωρούνται με βαριά οικονομικά πρόστιμα, με μόνο τους "έγκλημα" ότι δεν έχουν έγγραφα. Η Ελλάδα, αλλά και η Ε.Ε., βρίσκεται σε εναν ρατσιστικό και μισάνθρωπο κατήφορο.

Συνθετικό στοιχείο αυτής της αναβαθμισμένης κεντρικής ρατσιστικής πολιτικής είναι και η σύσταση της αστυνομίας για Ρομά, ντόπιους που το κράτος επιμένει να τους συμπεριφέρεται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η σύσταση αυτού του αστυνομικού σώματος όχι μόνο συσκοτίζει την φτώχια πίσω από ιστορίες περί εγκληματικότητας (όπως συστηματικά κάνει η άρχουσα τάξη και οι παπαγάλοι της), αλλά επιχειρεί και να την παντρέψει με το σιχαμένο κατασκευάσμα της φυλής. Αποτέλεσμα είναι μια δύναμη κατοχής σε Ρομά οικισμούς με την ξεδιάντροπη ονομασία "Ομάδα Ασφαλούς Συμβίωσης"

Πολύμορφοι Συλλογικοί Αγώνες

Ζούμε σε ένα κράτος που επιδεινώνει κάθε χρόνο και περισσότερο τις ζωές μας,τις συνθήκες ζωής των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων και μετακυλύει την ευθύνη στις μετανάστριες, τους ρομά, τις μειονότητες, τους πληθυσμούς που δαιμονοποιεί και μεταχειρίζεται με τους πιο απάνθρωπους και δολοφονικούς τρόπους. Εξάγει λυσσαλέο πόλεμο με καθημερινά βασανιστήρια, πογκρόμ και δολοφονίες σε στεριά και θάλασσα.

Οι πολύμορφοι αγώνες και η πολυεπίπεδη συλλογικοποίηση αποτελούν μονόδρομο για όσους αρνούνται να αποδεχτούν έναν κόσμο που βρωμάει καταπίεση και θάνατο, που επιβάλλει στη πλειονότητα των ανθρώπων φτώχια και εξαθλίωση και διαιωνίζεται καταστρέφοντας ό,τι θεωρηθεί απειλή. Έτσι, μέσα στη φρικαλεότητα του πολέμου, τη βιαιότητα της φτωχοποιήσης, το άγχος και τη μοναξιά της ζωής στον καπιταλισμό, οι καταπιεσμένες μερικές φορές δημιουργούμε αναχώματα και αντιστάσεις που μας επιτρέπουν να ανασάνουμε. Από μικρές καθημερινές δράσεις μέχρι οργανωμένες κινητοποιήσεις, προσπαθούμε να σπάσουμε τη παθητικότητα και τον φόβο που μας επιβάλλονται. Βρίσκουμε σημεία συνάντησης με ανθρώπους γύρω μας που δεν κανονικοποιούν τη κτηνωδία και δεν αποδέχονται τη καταπίεση, τη βία και το θάνατο ως όρους ζωής. Μαζί, σπάμε στη πράξη την απομόνωση και τη κουλτούρα του ατομικισμού. Όλοι μαζί, ντόπιες και ξένες, ρομά και μπαλαμοί, μέχρι να χτίσουμε έναν κόσμο που να αξίζει κανείς να ζει.

Who we are, what we want, and why

We are an open social-political collective that started with people who met in anti-racist and anti-repression struggles in the city. We see that in the generalised context of the increasing commodification of our lives, of impoverishment, displacement and imprisonment, of mass state and capitalist murders and genocides, the state-which has a cop and a contractor for all jobs-cultivates and tests society's worst reflexes.

It tries to convince us that we are indeed expendable, as it sees us, it tries to terrorize us into retreating into an individual, passive and isolated, it attacks us while bombarding us with police reports until we are convinced that we are threatened by those next to us and not by those above us. The state wants us to be cannibals and divides us by targeting the most vulnerable people in our class, immigrants and Roma, more harshly.

Faced with this situation of division and devaluation, we are actively striving to find common ground and a common struggle. We connect within the collective with mutual responsibility, meaning we commit to supporting each other and implementing the decisions we make together. We act horizontally on the basis of solidarity and self-organization, recognizing our ability to resist and build another life together on the basis of solidarity and cooperation, and we take on the responsibility that this entails. We make decisions together in our assemblies and begin to organize the structures and resistance required by our collective needs, based on our abilities, as we recognize that no one will do it for us. At the same time, we seek connections with those who want to do it with us, each from their own corner. We seek connections with our neighborhood, with collectives and self-organized structures, with migrant and Roma communities, with people in camps and prisons.

Basic Principles and Methods

Our basic principles are anti-racism, anti-authoritarianism, anti-capitalism, and anti-patriarchy, while we propose solidarity, equality, horizontality, self-organization, and collective care, principles that we strive to implement for ourselves as a collective with a community perspective, and which we propose as the basis for broad social and political organization.

Our goal is to build communities of struggle for migrants, Roma and Balam, locals and "foreigners," of all colors, religions, and nations. Our goal is to become such a collective, with multilingual texts and references, with people who struggle together to break down, as much as possible, the borders and contradictions created by capitalism. Our struggle is local, against racism in the city and in the neighbourhoods, against imprisonment and concentration camps, against murders at the borders, but it is also internationalist, against the causes that generate the disasters that push people to take the path of migration, against genocides, wars, and the economic and ecological destruction created by the bosses' passion for ever-increasing profits.

Our main methods are assemblies, working groups, structures, and role rotation, while recognizing that no organizational tool is sufficient outside of an ongoing effort to cultivate a culture of collective responsibility, honesty, and mutual support.

The Collectivity is open, and participation in it means agreement with its principles. We do not place ourselves outside of society, and therefore we understand that we are all carriers of dominant, egocentric, and competitive behaviors, as well as patriarchal and racist remnants. However, we recognize these as characteristics that are contrary to the relationships we seek, as well as contrary to the broader socio-political struggle. Therefore, agreement on the principles also means a commitment to recognize and eliminate them through collective and personal work.

Finally, within collectivity we find tools, but collectivity itself should not be perceived as a tool for achieving goals. Collectivity is its people, our relationships, the organized responses it contains; it is a process that we create but also shapes us.

A few words about the general situation

Palestine

We understand that we live and act in a world of monsters. The horror of war becomes routine, a news item on television, as long as it is far away from us, as long as others are being murdered and not us, as long as it happens at the border and not next door, as long as it happens in other countries and not in ours.

The ongoing genocide of the Palestinians is a turning point for humanity. Not only because it has been revealed once again that the regime of occupation, apartheid, imprisonment, and terrorism imposed by the state of Israel on the Palestinian population has gone beyond anything seen before. Mainly because all this slaughter, the mass deaths of children, the bombing of hospitals and schools, the destruction of infrastructure, the enforced starvation and thirst, are being carried out without a trace of shame. It is all happening in broad daylight, under the glare of social media and international observers. Such is the cynicism of the state of Israel and its allies that they dare, with billions spent on propaganda, to present the criminals of the IDF as heroes and the Palestinian people as terrorists. We stand alongside and together with the international solidarity movement, and together with the Palestinian refugees in our country, we declare that we are fighting for the victory of the Palestinian resistance, for a free Palestine.

The Greek state is allied with the murderers of the state of Israel, and it has many reasons to do so. Beyond the obvious, such as economic and military cooperation between the two states, the exchange of "know-how" (as they call the methods of torturing Palestinians), and the influx of Israeli funds into the local market, the Greek ruling class sees Israel as an example for the present and the future. Because the Greek state has its own displaced and imprisoned populations. Those it murders at its borders and imprisons domestically. The Greek state wants to deal with these migrant populations, as well as the Roma, the excluded, and the poor, as "effectively" as the state of Israel.

A few words about the general situation

The war against migrants and the systematic attack on the Roma

The current conditions faced by migrants in Greece can be described as an undeclared war against them. The Greek state's racist treatment of migrant populations has deep roots, whether one looks at the treatment of migrants from Albania in the 1990s or going even further back to the Greek-speaking refugee populations of 1922. Today, however, since 2015, the intensity and extent of not "only" their oppression and exploitation by various means by small and large employers throughout the country has skyrocketed, but a murderous wave has been unleashed, starting at the borders and reaching the cities. The murderous push-backs by the coast guard, the rapes, torture, and murders in Evros, the imprisonment on charges of alleged "smuggling," and the constant and permanent confinement in closed structures, concentration camps for people, have intensified, especially since 2020 and the announcement by the head of state that migrants are now considered "invaders" and internal enemies. With the new law, these conditions are now becoming totalitarian.

From January 1, 2026, a comprehensive attack is planned on every opportunity that immigrants have had until now to obtain papers and legalization. The seven-year and three-year work-based residency requirements are being abolished, people are being imprisoned for years and punished with heavy fines, their only "crime" being that they do not have documents. Greece, and the EU, are on a racist and misanthropic downward spiral.

A key part of this upgraded central racist policy is the creation of a police force for Roma, locals who the state insists on treating as second-class citizens. The creation of this police force not only obscures the poverty behind stories of crime (as the ruling class and its parrots systematically do), but also attempts to marry it to the repugnant construct of race. The result is an occupation force in Roma settlements with the shameless name "Safe Coexistence Team."

Multiform Collective Struggles

We live in a state that worsens our lives and the living conditions of the poorest social strata every year, shifting the blame onto immigrants, Roma, minorities, and populations that it demonizes and treats in the most inhumane and murderous ways. It wages a fierce war with daily torture, pogroms, and murders on land and sea.

Multiform struggles and multi-level collectivization are the only way forward for those who refuse to accept a world that reeks of oppression and death, that imposes poverty and destitution on the majority of people and perpetuates itself by destroying anything that is considered a threat. Thus, amid the horrors of war, the brutality of impoverishment, the anxiety and loneliness of life under capitalism, we, the oppressed, sometimes create barriers and resistance that allow us to breathe. From small daily actions to organized mobilizations, we try to break the passivity and fear imposed on us. We find meeting points with people around us who do not normalize brutality and do not accept oppression, violence, and death as conditions of life. Together, we break down isolation and the culture of individualism in practice. All together, locals and foreigners, Roma and Balamos, until we build a world worth living in.

πηγή : email που λάβαμε στις 11 Φεβρουαρίου 19h